سرمایه گذاری در اتریوم؛ چهار مسیر و ریسک هرکدام

ساده ترین حالت و برای اکثر آدم ها تنها حالتی که لازم دارند.

شما روی این شرط می بندید که اتریوم به عنوان زیرساخت اهمیت پیدا می کند. لازم نیست هیچ قراردادی امضا کنید، هیچ پروتکلی را بشناسید و هیچ کارمزد اضافه ای بدهید.

ریسکش هم روشن است: نوسان قیمت. همین. هیچ ریسک هوشمندی، هیچ ریسک قرارداد، هیچ ریسک طرف مقابل به آن اضافه نمی شود.

بی تعارف، اگر تازه کارید همین جا بمانید. سه مسیر بعدی ریسک هایی اضافه می کنند که تا وقتی با اولی راحت نشده اید، ارزش برداشتن ندارند.

به جای خود اتریوم، توکن پروژه هایی را می خرید که روی این شبکه ساخته شده اند.

این مسیر بازده بیشتری دارد و همان قدر هم راحت تر پولتان را می برد. یک نکته ساختاری که خیلی ها دیر می فهمند: این توکن ها معمولا با اتریوم بالا و پایین می روند، ولی وقتی بازار می ریزد بیشتر از آن می ریزند و وقتی بالا می رود لزوما بیشتر بالا نمی روند.

اگر این مسیر را انتخاب می کنید، حداقل کاری که باید بکنید این است که پروژه را بسنجید نه داستانش را. تحلیل فاندامنتال یک پروژه ارز دیجیتال نوشته چه چیزهایی واقعا قابل اندازه گیری اند.

و حواستان به شبکه باشد. بسیاری از این توکن ها روی لایه دوم معامله می شوند و انتقال اشتباه بین شبکه ها رایج ترین راه از دست دادن دارایی است. شبکه های لایه دوم و انتخاب درست شبکه این را باز کرده.

هیچ کدام از این چهار مسیر بدون یک قدم صفر معنی ندارد: اینکه چطور اتریوم به دست شما می رسد.

ثبت نام در صرافی های بزرگ خارجی از ایران در دسترس نیست و حساب هایی که با هویت دیگری باز می شوند، معمولا سر برداشت مسدود می شوند. دو مسیر واقعی می ماند: خرید اتریوم به صورت ریالی و انتقال به کیف پول خودتان، یا اگر قرار است در سرویس های خارجی خرج کنید، خرید یو ووچر برای شارژ حساب خارجی که یک واسطه کمتر دارد.

و یک نکته که فقط اینجا مطرح است: در قطعی و اختلال اینترنت بین الملل، کیف پول شما ممکن است موجودی را اشتباه نشان دهد یا تراکنش را نفرستد. دارایی جایی نرفته. بدترین واکنش، فرستادن دوباره همان تراکنش است.