پیش فروش ارز دیجیتال؛ همان الگوی ICO با اسم تازه

در سال ۲۰۱۷ به این کار می گفتند عرضه اولیه سکه. توکن می ساختند، آن را در ازای اتر می فروختند و با آن پول قرار بود محصول ساخته شود. بعد از موج شکست ها و ورود نهادهای ناظر، اسم عوض شد: عرضه از طریق صرافی، عرضه غیرمتمرکز، و امروز پیش فروش.

ساختار حقوقی و ترتیب مراحل کمی فرق کرده. آنچه فرق نکرده این است: شما پول واقعی می دهید و در ازایش رکوردی می گیرید که ارزشش کاملا به این بستگی دارد که آیا بعدا کسی حاضر است گران تر بخردش یا نه. اگر می خواهید تاریخچه دقیق این تغییر نام ها را ببینید، اینکه ICO چه بود و چرا جایش را به IEO و IDO داد همان مسیر را دنبال کرده است.

تفاوت این نسخه ها هم واقعی است و هم کمتر از آنچه تبلیغ می شود. در نسخه صرافی محور، یک صرافی پروژه را غربال می کند و آبرویش را وسط می گذارد؛ در نسخه غیرمتمرکز، فروش روی یک استخر نقدینگی انجام می شود و هیچ کس چیزی را غربال نکرده است. تفاوت عملی ICO و IDO با یک نمونه واقعی همین را نشان داده.

و یک مورد سوم هم هست که کمتر اسم می برند: توزیع رایگان. آنجا پولی نمی دهید و در عوض داده و توجه می دهید. ریسکش مالی نیست، ولی صفر هم نیست.

این پرتکرارترین سوءتفاهم است و بدترین ضررها از همین جا در می آید.

وقتی سهام یک شرکت را می خرید، مالک بخشی از دارایی و سود آن شرکت می شوید و این حق را قانون پشتیبانی می کند. توکنی که در یک پیش فروش می خرید، در اکثریت قریب به اتفاق موارد هیچ کدام از این ها را به شما نمی دهد. نه مالکیت، نه سهمی از درآمد، نه حقی نسبت به دارایی های تیم.

در بهترین حالت، توکن کاربردی درون خود محصول دارد؛ و ارزشش هم دقیقا به اندازه ای است که آن محصول واقعا استفاده شود. در بدترین حالت، یک رسید است.