آربیتراژ دوج کوین؛ بعد از کارمزد چه چیزی می ماند

دو صرافی را باز می کنید، دوج کوین در یکی نیم درصد گران تر است. حساب سرانگشتی می گویید: بخر، بفرست، بفروش، نیم درصد سود.

حالا همان معامله را با هزینه های واقعی اش حساب کنید. کارمزد خرید، کارمزد برداشت که مقدار ثابتی دوج کوین است، زمان انتقال و تایید بلاک ها، کارمزد فروش، و لغزش قیمت وقتی سفارشتان از عمق دفتر بزرگ تر باشد.

آن نیم درصد معمولا همان جا تمام می شود. این متن درباره آن حساب است، نه درباره تعریف آربیتراژ.

چهار هزینه ای که شکاف را می خورند

آربیتراژ دوج کوین یک معامله نیست، چهار تاست. هر کدام هزینه دارد.

• کارمزد خرید در صرافی مبدا
• کارمزد برداشت شبکه، که در دوج کوین یک عدد ثابت به واحد DOGE است و ربطی به مبلغ سفارش شما ندارد
• کارمزد فروش در صرافی مقصد
• لغزش قیمت در هر دو سمت، اگر سفارشتان از سطح اول دفتر بزرگ تر باشد

کارمزد برداشت را با کارمزد شبکه اشتباه نگیرید. کارمزد شبکه دوج کوین ناچیز است؛ عددی که صرافی از شما می گیرد سیاست خود آن صرافی است و معمولا چند برابر کارمزد واقعی شبکه.

نکته دوم مهم ترین است و معمولا نادیده گرفته می شود. چون کارمزد برداشت مبلغ ثابتی است، سهمش از سفارش های کوچک بزرگ و از سفارش های بزرگ کوچک است. یعنی این استراتژی برای سرمایه کم عملا بی معناست، و برای سرمایه زیاد به لغزش قیمت برمی خورد. بین این دو یک پنجره باریک می ماند.

زمان، دشمن اصلی است

شکاف قیمت بین دو صرافی هفته ها باز نمی ماند. اغلب چند دقیقه است.

در همان چند دقیقه شما باید سفارش خرید را پر کنید، برداشت را ثبت کنید، منتظر تایید شبکه بمانید، منتظر شمارش تاییدیه ها توسط صرافی مقصد بمانید و بعد بفروشید. تعداد تاییدیه لازم را صرافی مقصد تعیین می کند، نه شبکه، و هر صرافی عدد خودش را دارد.

اگر در این فاصله شکاف بسته شود، شما فقط دارایی را جابجا کرده اید و کارمزدش را داده اید. اگر شکاف برعکس شود، ضرر کرده اید.

راه فرار حرفه ای ها این است که در هر دو صرافی از قبل موجودی نگه دارند و همزمان در یکی بخرند و در دیگری بفروشند، بدون انتقال. این کار انتقال را حذف می کند ولی به جایش سرمایه شما را دو تکه می کند و در هر دو طرف در معرض ریسک همان صرافی می گذارد.

آن آربیتراژی که در ایران واقعا وجود دارد

اینجا باید صریح بود، چون بیشتر متن های فارسی این حوزه ترجمه اند و این نکته را ندارند.

شکافی که یک معامله گر ایرانی روزانه می بیند، معمولا شکاف بین دو صرافی خارجی روی دوج کوین نیست. شکاف بین قیمت تومانی و قیمت دلاری است. یعنی همان چیزی که به آن اختلاف نرخ می گویند و ریشه اش در بازار ارز است نه در بازار دوج کوین.

این تفاوت مهم است چون تعیین می کند شما در واقع روی چه چیزی شرط بسته اید. وقتی نمودار تومانی دوج کوین بالا می رود و نمودار دلاری اش تکان نخورده، آن حرکت را ریال ساخته است. بحث کامل ترش در آربیتراژ ارز دیجیتال و نسخه تتری اش در آربیتراژ تتر در صرافی های ایرانی آمده است.

پس اگر دنبال این نوع سود هستید، دوج کوین ابزار بدی برای آن است. دارایی با نوسان بالا ریسک قیمتی را در همان پنجره کوتاه اضافه می کند، در حالی که یک دارایی با قیمت ثابت همان کار را بدون آن ریسک انجام می دهد.

متغیر ایران: قطعی اینترنت

یک استراتژی که کل سودش به یک پنجره چند دقیقه ای بند است، اولین چیزی است که با اختلال اینترنت از بین می رود.

سناریوی بد این نیست که فرصت را از دست بدهید. سناریوی بد این است که وسط کار قطع شوید: خرید انجام شده، برداشت ثبت شده، و شما تا وصل شدن دوباره نمی دانید در کدام مرحله اید. در این حالت دارایی شما در حال حرکت است و شما بدون دسترسی به هر دو صرافی نمی توانید کاری بکنید.

اگر روی این استراتژی حساب می کنید، از قبل تصمیم بگیرید که در آن حالت چه می کنید. تصمیم گرفتن وسط قطعی، تصمیم گرفتن نیست.

سه چیز که «فرصت آربیتراژ» نیستند

تفاوت قیمت همیشه فرصت نیست. این سه مورد را با هم اشتباه نگیرید:

• صرافی ای که برداشت آن ارز را موقتا بسته است. قیمتش می تواند هر عددی باشد؛ شما نمی توانید دارایی را بیرون بیاورید.
• بازاری با عمق بسیار کم. یک سفارش پنجاه دلاری قیمت را جابجا می کند و همان قیمتی که به آن نگاه می کردید دیگر وجود ندارد.
• اختلافی که فقط در قیمت آخرین معامله دیده می شود. قیمت آخرین معامله عدد گذشته است؛ آنچه شما با آن معامله می کنید بهترین سفارش خرید و فروش در دفتر است.

راه بررسی سومی ساده است: به جای صفحه قیمت، دفتر سفارش را ببینید. صرافی های بزرگ ایرانی این داده را عمومی منتشر می کنند و مستندات API نوبیتکس بخش اطلاعات بازار را رایگان در اختیار می گذارد. یک بار خواندن عمق واقعی بازار، بیشتر از ده مقاله درباره آربیتراژ به شما یاد می دهد.

ما این را نمی فروشیم و دلیلش را می گوییم

دیجی دلار میز معاملات نقدی است. اهرم و معاملات تعهدی ارائه نمی دهیم، و بخش زیادی از آنچه در فارسی به اسم آربیتراژ فروخته می شود در واقع آربیتراژ نرخ بهره در بازار تعهدی است، نه خرید و فروش ساده.

پس صادقانه: اگر هدفتان سود از اختلاف قیمت لحظه ای بین چند صرافی است، ما ابزار مناسبی برایتان نیستیم. اگر هدفتان خرید یا فروش خود دوج کوین با نرخ مشخص و تسویه ریالی است، میز خرید و فروش دوج کوین همان جاست.

برای پرداخت های دلاری که نمی خواهید درگیر کارمزد شبکه و زمان انتقال شوند، کد یو ووچر با مبلغ ثابت مسیر ساده تری است؛ توضیح انواعش در ووچر و جایی که جای انتقال شبکه را می گیرد هست.

پس بالاخره ارزشش را دارد؟

برای اکثر افراد نه. نه به این دلیل که استراتژی غلطی است، بلکه به این دلیل که رقیب شما ربات هایی هستند که همان شکاف را در کسری از ثانیه می بندند و کارمزدشان هم از شما کمتر است.

جایی که هنوز برای آدم معمولی می ماند، شکاف های بزرگ و کوتاه مدتی است که در ساعت های پرنوسان باز می شوند و ربات ها به دلیل محدودیت برداشت یا نقدینگی نمی توانند ببندند. آن ها واقعی اند، ولی نادرند و برای شکارشان باید از قبل در هر دو طرف موجودی داشته باشید.

اگر سرمایه تان کمتر از حدی است که کارمزد ثابت برداشت را ناچیز کند، وقتتان را روی عوامل بنیادی پشت قیمت دوج کوین بگذارید. سود آنجا کندتر است ولی حساب و کتابش شفاف تر.

سوال های پرتکرار