جایگزین تتر؛ کدام استیبل کوین ها به کار ایران می آیند

هر بار خبری درباره ذخایر تتر منتشر می شود، یک سوال در پشتیبانی تکرار می شود: پول را به چه چیزی منتقل کنم؟

جواب کوتاه این است که سه گزینه واقعا روی میز هست. جواب بلندتر این است که هیچ کدامشان در بازار ایران جای تتر را نمی گیرد، و دلیلش هیچ ربطی به کیفیت آن ها ندارد.

سه گزینه ای که واقعا اسم برده می شوند

یو اس دی سی. ناشرش در صفحه شفافیت رسمی خودش ترکیب ذخایر را تفکیک شده نشان می دهد: سپرده های بانکی، اوراق خزانه کوتاه مدت و توافق های بازخرید معکوس شبانه، بخشی هم داخل یک صندوق بازار پول. اگر دلیل مهاجرتتان جنس افشای ذخایر است، این نزدیک ترین گزینه است و مقایسه کامل تتر و یو اس دی سی بند به بند بازش کرده.

دای. این یکی از جنس دیگری است. شرکتی پشتش نایستاده که دلار نگه دارد؛ با وثیقه رمزارزی و قرارداد هوشمند ساخته می شود. یعنی ریسک ناشر را کم می کند و به جایش ریسک فنی و ریسک وثیقه را می گذارد. دای و منطق متفاوت آن همین معامله را باز کرده است.

ترو یو اس دی. مدتی به عنوان گزینه شفاف تر معرفی می شد. بعد ماجرا عوض شد و همان استدلال بد شکست. آنچه بر سر ترو یو اس دی آمد را جدا نوشته ام، چون درسش از خود توکن مهم تر است: شفافیت ادعا شده با شفافیت راستی آزمایی شده یکی نیست.

بقیه اسم هایی که در فهرست ها می بینید یا حجم معامله جدی ندارند یا در بازار ایران اصلا قابل تبدیل به تومان نیستند. با آن ها ریسک را کم نکرده اید، فقط عوضش کرده اید.

«قابل بازخرید» یعنی برای شما قابل بازخرید نیست

اینجا نکته ای هست که هر سه را شامل می شود و تقریبا هیچ فهرستی نمی نویسدش.

بازخرید مستقیم نزد ناشر، سرویس عمده فروشی است نه خرده فروشی. صفحه کارمزد رسمی تتر حداقل مبلغ صدور یا بازخرید را ۱۰۰ هزار دلار اعلام کرده و برای احراز هویت هم هزینه جداگانه می گیرد. سمت مقابل هم منطق مشابهی دارد.

یعنی برای شما و من هیچ کدام از این توکن ها مستقیما به دلار تبدیل نمی شود. همه شان در بازار فروخته می شوند، به قیمتی که بازار می دهد. پس آن جمله «یک به یک قابل بازخرید» یک تضمین ساختاری برای کل بازار است، نه دکمه ای که شما بتوانید فشارش بدهید. اینکه ناشر تتر درباره ذخایرش چه منتشر می کند را هم در آنچه درباره ذخایر تتر منتشر می شود جدا آورده ام.

چیزی که هر سه دارند و کسی دوست ندارد بشنود

ناشر یو اس دی سی هم می تواند یک آدرس را مسدود کند. این قابلیت عمدا در قرارداد گذاشته شده و استفاده هم شده است. تتر همین را دارد و درباره اش بیشتر حرف زده می شود، ولی مهاجرت از یکی به دیگری این مساله را حل نمی کند.

تنها گزینه ای که این ریسک را واقعا کم می کند دای است، و بهایش را جای دیگری می پردازید: نوسان وثیقه و پیچیدگی فنی. انتخاب بین این دو، انتخاب بین دو نوع ریسک است نه انتخاب بین ریسک و امنیت.

حالا بخشی که واقعا تصمیم را عوض می کند

نقدشوندگی در بازاری که در آن زندگی می کنید.

در بازار ایران مسیر ریالی روی تتر ساخته شده. نرخش لحظه به لحظه اعلام می شود، خریدار و فروشنده اش همیشه هست و تبدیلش به تومان یک کار روزمره است. هیچ کدام از این سه جایگزین این عمق را در بازار داخلی ندارند. یعنی حتی اگر روی کاغذ گزینه تمیزتری باشند، وقت فروش با اسپرد بدتری روبه رو می شوید و همان اسپرد بخش زیادی از مزیت کاغذی را می خورد.

بنابراین موضع من روشن است: برای پولی که قرار است در ایران تومان شود، جایگزین کردن تتر معمولا معامله بدی است. نه چون تتر بهتر است، چون بازارش اینجاست.

و برعکسش هم درست است. اگر پول قرار است سال ها روی یک پلتفرم خارجی بماند یا طرف حسابتان فقط با یو اس دی سی کار می کند، اصرار روی تتر بی معنی است. در آن شرایط بگیرید، و نزدیک زمان تبدیل به تتر سوییچ کنید.

بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، تقریبا همه کسانی که از خارج یو اس دی سی می گیرند در نهایت همین کار را می کنند. خرید تتر با تسویه داخلی آخرین حلقه همین زنجیره است.

سوال های پرتکرار درباره جایگزین های تتر