خطرات فیوچرز تتری؛ پول دقیقا کجا از دست می رود

هر روز، در سکوت، تعداد زیادی حساب فیوچرز صفر می شود. داشبوردهای عمومی مثل آمار لحظه ای لیکوییدشدن ها این را زنده نشان می دهند و اگر یک ساعت به آن نگاه کنید متوجه یک چیز می شوید: بیشترین حجم لیکویید شدن دقیقا در لحظه هایی است که بازار بیشترین حرکت را دارد. یعنی همان لحظه ای که همه فکر می کنند فرصت است.

این متن درباره جایی است که آن پول می رود.

خطر اصلی اهرم نیست

تقریبا هر مقاله فارسی درباره فیوچرز می گوید «اهرم بالا خطرناک است» و بعد می رود سراغ موضوع بعدی. این حرف درست است ولی ناقص، و ناقص بودنش باعث می شود آدم ها با اهرم پنج هم حسابشان را از دست بدهند و نفهمند چرا.

عددی که سرنوشت را تعیین می کند اندازه پوزیشن نسبت به کل سرمایه است، نه عدد اهرم. کسی که تمام موجودی تتری اش را با اهرم سه وارد یک پوزیشن می کند، از کسی که یک دهم سرمایه اش را با اهرم ده می برد در وضعیت بدتری است. اولی با یک حرکت متوسط بازار همه چیزش را می بازد. دومی نه.

پس سوال درست این نیست که «چند اهرم بگذارم». سوال درست این است که «اگر این پوزیشن کامل از بین برود، چند درصد سرمایه ام رفته است».

جاهایی که پول واقعا از دست می رود

لیکویید شدن پرصداترین حالت است ولی تنها حالت نیست. سه مسیر دیگر هم هست که آرام تر و در بلندمدت گران تر عمل می کنند.

فرسایش فاندینگ. قراردادهای دائمی سررسید ندارند، و به جای سررسید هر چند ساعت یک بار بین دو طرف بازار تسویه ای انجام می شود. اگر همسو با اکثریت بازار باشید، شما پرداخت کننده اید. پوزیشنی که هفته ها باز بماند می تواند بدون هیچ حرکت قیمتی نامطلوبی، آرام آرام خالی شود.

سایه های قیمت. در لحظه های کم عمق، قیمت گاهی فقط برای چند ثانیه به عددی می رسد که در نمودار یک خط نازک است. آن چند ثانیه برای بستن اجباری پوزیشن شما کافی است. بعد قیمت برمی گردد و شما دیگر در بازار نیستید. این حالت اذیت کننده ترین شکل باخت است چون تحلیلتان درست بوده و باز هم باخته اید.

معامله بعد از ضرر. آدمی که تازه لیکویید شده، پوزیشن بعدی را بزرگ تر باز می کند تا جبران کند. این تنها مورد این فهرست است که ربطی به بازار ندارد و کاملا به خود معامله گر مربوط است. هیچ تنظیمی در پنل صرافی جلویش را نمی گیرد.

ریسک هایی که فقط معامله گر ایرانی دارد

این بخش را در هیچ راهنمای ترجمه شده ای پیدا نمی کنید، چون نویسنده اصلی این مشکلات را ندارد.

اول، اختلال اینترنت. پوزیشن اهرمی مراقبت لحظه ای می خواهد و شما تضمینی ندارید که در ساعت حساس به حسابتان دسترسی داشته باشید. حد ضرر تا حدی کمک می کند، اما حد ضرر هم در پرش قیمت لزوما در عددی که گذاشته اید اجرا نمی شود.

دوم، وضعیت حساب. شرکت تتر در شرایط استفاده خود ایران را در فهرست حوزه های قضایی ممنوع آورده و استفاده از سرویس های پنهان کننده موقعیت مکانی را هم منع کرده است. صرافی های بزرگ خارجی بندهای مشابه دارند. حسابی که ممکن است محدود شود، جای نگه داشتن مارجین بلندمدت نیست. اگر خواستید بدانید وضعیت قانونی داخلی چه شکلی است، جرم بودن یا نبودن خرید و فروش تتر را جداگانه بررسی کرده ایم.

سوم، مسیر خروج. سود شما تتری است و تا وقتی به تومان تبدیل نشود، سود نیست. آن تبدیل هزینه دارد، و شکاف نرخ خرید و فروش هنگام تسویه بخشی از سود کاغذی را همان جا برمی دارد. همیشه هم به سرعتی که دوست دارید انجام نمی شود؛ تنگنای تبدیل تتر به ریال جایی است که خیلی از حساب و کتاب های روی کاغذ به هم می ریزد.

کم کردن ریسک، بدون تعارف

چند کار واقعا اثر دارد و چند تا فقط حس امنیت می دهد. تفکیکشان مهم است.

اثر دارد: کوچک کردن اندازه پوزیشن نسبت به کل سرمایه، استفاده از حالت مارجین ایزوله به جای کراس، نگه نداشتن پوزیشن باز در ساعت هایی که به اینترنت دسترسی ندارید، و بیرون نگه داشتن بخش اصلی سرمایه از حساب فیوچرز.

حس امنیت می دهد ولی اثر قطعی ندارد: حد ضرر به تنهایی، چون در پرش قیمت ممکن است در عدد دیگری پر شود. و اهرم پایین روی پوزیشنی که همه سرمایه شماست، که همان مشکل اول این متن است با ظاهر محتاطانه تر.

و یک گزینه که کسی به آن به عنوان مدیریت ریسک نگاه نمی کند: نرفتن. اگر هدفتان حفظ ارزش پول در برابر تورم است، همان تتر بدون هیچ قراردادی این کار را می کند. مکانیزم فیوچرز و اینکه چرا وثیقه تتری است را در معاملات فیوچرز با تتر توضیح داده ایم، و اگر فقط دنبال نگهداری دلاری هستید تهیه تتر از دیجی دلار کل ماجراست.

سوال های پرتکرار