دیپین چیست و چرا بیشترش روی سولانا ساخته می شود
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک آنتن روی پشت بام که برای پوشش شبکه توکن می گیرد. یک دوربین روی داشبورد ماشین که با رانندگی روزمره نقشه خیابان ها را به روزرسانی می کند. یک کارت گرافیک بیکار که وقت خالی اش را به رندر ویدیوی دیگران می فروشد.
این سه تا یک نام مشترک دارند: دیپین. و برای اینکه بفهمید چرا اسم سولانا تقریبا همیشه کنارش می آید، باید ببینید این ایده به چه چیزی نیاز دارد.
ساختن یک شبکه فیزیکی، چه مخابراتی و چه نقشه برداری، سرمایه اولیه سنگین می خواهد. تا امروز فقط شرکت های بزرگ می توانستند این هزینه را بدهند و به همین دلیل زیرساخت همیشه در دست چند بازیگر بوده است.
دیپین جای دیگری را فشار می دهد: به جای اینکه یک شرکت هزار آنتن بخرد، هزار نفر هر کدام یک آنتن می خرند و در ازای سرویسی که به شبکه می دهند توکن می گیرند. سرمایه گذاری توزیع می شود و شبکه از روز اول در جایی ساخته می شود که آدم ها هستند، نه جایی که برنامه توسعه شرکت گفته.
ایده هوشمندانه ای است. ضعفش را هم همین ابتدا بگویم: طرف عرضه با توکن حل می شود، طرف تقاضا نه. بیشتر پروژه های این حوزه در جذب مشارکت کننده موفق بوده اند و در پیدا کردن مشتری واقعی برای سرویسی که ساخته اند، خیلی کمتر.
یک شبکه دیپین با میلیون ها دستگاه کوچک سر و کار دارد که هر کدام مرتب گزارش می دهند و پاداش می گیرند. این یعنی حجم عظیمی از تراکنش های بسیار کم ارزش.
روی شبکه ای که هر تراکنش چند دلار خرج بردارد، این مدل از پایه بی معنی است؛ پاداش دستگاه از کارمزدش کمتر می شود. سولانا دقیقا در همین نقطه انتخاب می شود: کارمزد پایین، ظرفیت بالا و ابزارهایی مثل فشرده سازی حالت که هزینه ثبت داده انبوه روی زنجیره را چند مرتبه پایین آورده است. نحوه نهایی شدن این حجم تراکنش را در توضیح سازوکار اثبات تاریخ باز کرده ایم.
معروف ترین نمونه این مهاجرت، هلیوم است. این شبکه که سال ها بلاکچین اختصاصی خودش را داشت، در فروردین ۱۴۰۲ کل کارش را به سولانا منتقل کرد، دقیقا با همین استدلال که نگه داشتن یک زنجیره مستقل برای این کار نه لازم است و نه صرف می کند.
شبکه های ارتباطی. پوشش بی سیم برای دستگاه های کم مصرف و در نسخه های جدیدتر، اینترنت همراه. بیشترین سابقه و بیشترین کاربر واقعی را دارند.
جمع آوری داده. نقشه برداری خیابانی و داده های محیطی. مشتری این داده ها معمولا شرکت است نه آدم عادی، و همین باعث شده مدل درآمدی شان از بقیه روشن تر باشد.
محاسبات و ذخیره سازی. فروش توان پردازشی بیکار. اینجا رقابت با ارائه دهندگان ابری بزرگ است و برنده شدن در قیمت آسان تر از برنده شدن در قابلیت اتکاست.
یک نکته که قبل از خرید هر توکنی از این دسته باید بدانید: عملکرد شبکه و قیمت توکن دو چیز جدا هستند و در این حوزه بارها در جهت مخالف هم حرکت کرده اند. چرا فهرست های «توکن های شبکه سولانا» به کارتان نمی آید را در بررسی ارزهای ساخته شده روی شبکه سولانا نوشته ایم.
وعده وب غیرمتمرکز بیشتر از یک دهه است تکرار می شود و بخش عمده اش هنوز وعده مانده. تفاوت دیپین با بقیه آن وعده ها این است که چیزی می سازد که می شود لمسش کرد: آنتن، دوربین، سرور.
ولی بیایید انتظارات را واقعی نگه داریم. این پروژه ها جای اپراتور مخابراتی را نمی گیرند. چیزی که می سازند لایه ای مکمل است که در نقاطی که برای شرکت های بزرگ صرفه اقتصادی ندارد، پوشش می دهد. تفاوت ساختاری این دو نگاه را در مقایسه وب دو و وب سه جمع کرده ایم.
جواب کوتاه و ناخوشایند: در سمت عرضه، تقریبا هیچ.
مشارکت به عنوان ارائه دهنده سرویس به سه چیز نیاز دارد که هر سه از اینجا مشکل دارند: خرید و وارد کردن سخت افزار اختصاصی، اتصال پایدار و بدون قطعی، و در بسیاری از پروژه ها احراز هویت برای دریافت پاداش. هر کسی که به شما می گوید با یک دستگاه در تهران درآمد دلاری پایدار خواهید داشت، دارد سخت افزار می فروشد.
در سمت سرمایه گذاری اما ماجرا فرق دارد و توکن این پروژه ها مثل هر دارایی دیگری قابل خرید است. فقط با همان معیارهای معمول: تقاضای واقعی سرویس را ببینید، نه تعداد دستگاه های متصل را. و اگر هدفتان از اول پرداخت یک سرویس خارجی بوده نه سرمایه گذاری، تهیه یو ووچر با نرخ مشخص مسیر سرراست تری برای همان کار است.
دیپین چیست؟
شبکه زیرساخت فیزیکی غیرمتمرکز. یعنی مدلی که در آن افراد عادی سخت افزار می آورند و سرویسی فیزیکی مثل پوشش شبکه، جمع آوری داده یا توان پردازشی ارائه می دهند و به جای حقوق، توکن می گیرند.
چرا بیشتر پروژه های دیپین روی سولانا هستند؟
چون این مدل به تعداد بسیار زیادی تراکنش خیلی کوچک نیاز دارد. شبکه ای با کارمزد بالا این حجم را اقتصادی نمی کند و سولانا در حال حاضر ترکیب ظرفیت و کارمزد مناسب تری برای همین کار دارد.
آیا با دیپین می شود درآمد پایدار داشت؟
پاداش ها به قیمت توکن و به تعداد مشارکت کننده ها وابسته است و هر دو تغییر می کنند. در بیشتر پروژه ها با اضافه شدن دستگاه های جدید، سهم هر دستگاه کم شده است. برنامه ریزی بر اساس عدد امروز کار درستی نیست.
فرق دیپین با ماینینگ چیست؟
ماینر برای امنیت خود بلاکچین کار می کند و خروجی اش خارج از شبکه مصرفی ندارد. دستگاه دیپین سرویسی در دنیای واقعی می دهد که مشتری بیرونی دارد یا باید داشته باشد. همین «باید داشته باشد» نقطه ضعف اصلی این حوزه است.
دیپین جدی ترین تلاشی است که تا امروز برای بردن بلاکچین به بیرون از دنیای مالی انجام شده و سولانا به دلایل فنی روشنی بستر اصلی اش شده است.
ولی معیار ارزیابی اش را عوض کنید. سوال درست این نیست که چند دستگاه به شبکه وصل است؛ سوال درست این است که چند نفر بابت سرویس این شبکه پول داده اند. هر پروژه ای که جواب دومی را نمی دهد، هنوز یک برنامه توزیع توکن است، نه یک کسب و کار.
