گوگل اتنتیکیتور پنل؛ چه چیزی را واقعا قفل می کند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
سوالی که تقریبا هیچ کس قبل از حادثه نمی پرسد: اگر همین الان گوشی تان گم شود، چه کسی می تواند به حساب شما دست بزند؟
جواب کاملا به این بستگی دارد که یک کلید را روشن کرده باشید یا نه. و آن کلید در همان صفحه ای است که بیشتر کاربران یک بار هم بازش نمی کنند.
سمت راست، منوی حساب کاربری است با چهار دسته: پروفایل، مالی، امنیت و تنظیمات. زیر دسته امنیت سه چیز هست: احراز هویت، امنیت حساب و دستگاه های متصل.
وسط صفحه، کارت تایید دو مرحله ای گوگل با یک دکمه «فعال کردن». اگر تا حالا فعالش نکرده اید، همان چیزی است که باید امروز انجام بدهید و در ادامه می گویم چرا.
امنیت این حساب یک قفل نیست، سه لایه است و هر کدام کار متفاوتی می کنند.
لایه بیرونی، ورود پیامکی است. کارش این است که مطمئن شود کسی که وارد می شود سیم کارت شما را در اختیار دارد. این لایه پیش فرض است و همیشه روشن.
لایه میانی، گوگل اتنتیکیتور. این یکی به ورود کاری ندارد؛ کارش قفل کردن خروج دارایی است. یعنی حتی اگر کسی وارد شود، بدون کد شش رقمی این اپلیکیشن نمی تواند پول را بیرون ببرد.
لایه سوم اصلا قفل نیست، چشم است: فهرست دستگاه های متصل. هیچ چیزی را نمی بندد، ولی تنها جایی است که یک ورود ناخواسته را می بینید.
سه لایه، سه کار متفاوت
هیچ کدام جایگزین دیگری نیست؛ هر کدام جلوی یک اتفاق متفاوت را می گیرد.
-
۱
کد پیامکی
در را می بندد؛ ورود می خواهد سیم کارت شما را
-
۲
گوگل اتنتیکیتور
صندوق را قفل می کند؛ خروج دارایی بدون آن نمی شود
-
۳
فهرست دستگاه های متصل
قفل نیست، چشم است؛ تنها جایی که ورود ناخواسته دیده می شود
کل کار چند دقیقه است و یک بار برای همیشه انجام می شود.
وقتی روی فعال کردن می زنید، پنل یک کلید مخفی برای شما می سازد و آن را به شکل یک کد تصویری نشان می دهد. با اپلیکیشن گوگل اتنتیکیتور یا هر برنامه مشابه، آن کد را اسکن می کنید. اگر دوربین در دسترس نیست، همان کلید به صورت متنی هم نوشته شده و می توانید دستی واردش کنید.
بعد از اسکن، اپلیکیشن شروع به ساختن کدهای شش رقمی می کند که هر نیم دقیقه عوض می شوند. یکی از آن ها را در فیلد آزمایشی می زنید تا سیستم مطمئن شود همه چیز درست تنظیم شده. تمام.
یک کار هست که همان لحظه باید بکنید و اکثرا نمی کنند: کلید متنی را جایی امن بنویسید. اگر گوشی تان گم شود یا اپلیکیشن پاک شود، با همان کلید می توانید اتنتیکیتور را روی گوشی جدید بازسازی کنید. بدون آن، بازیابی از مسیر پشتیبانی و کندتر است.
فعال کردن، یک بار برای همیشه
قدم آخر را تقریبا همه رد می کنند و همان است که روز بد به کارشان می آید.
-
۱
ساخت کلید
پنل کد تصویری و کلید متنی را نشان می دهد
-
۲
اسکن با اپلیکیشن
یا وارد کردن دستی همان کلید متنی
-
۳
کد آزمایشی
شش رقمی، هر نیم دقیقه عوض می شود
-
۴
نوشتن کلید متنی
جای امن، بیرون از همان گوشی
این تفکیک را که بدانید، دیگر تعجب نمی کنید چرا بعضی کارها کد می خواهند و بعضی نه.
ورود، کد پیامکی می خواهد. خرید و فروش داخل پنل هیچ کد اضافه ای نمی خواهد، چون دارایی از حساب خارج نمی شود؛ فقط شکلش عوض می شود. اما هر چیزی که پول را بیرون می برد کد دوم می خواهد: برداشت تومانی، برداشت رمزارز و انتقال داخلی.
منطقش ساده است. تا وقتی دارایی داخل حساب شماست، بدترین اتفاق ممکن یک معامله ناخواسته است. وقتی بیرون رفت، برنمی گردد.
کدام کار کدام تایید را می خواهد
قاعده اش ساده است: هر چیزی که دارایی را بیرون می برد، لایه دوم می خواهد.
-
ورود به حساب
کد پیامکی
-
خرید و فروش
بدون کد دوم؛ دارایی خارج نمی شود
-
برداشت تومانی و رمزارزی
کد دو مرحله ای اجباری
-
انتقال داخلی
کد دو مرحله ای، حتی بدون بلاکچین
برای هر ورود، پنل مدل دستگاه، سیستم عامل، نشانی آی پی و آخرین زمان فعالیت را نگه می دارد. یعنی همین حالا می توانید ببینید چه دستگاه هایی به حساب شما وصل اند.
سه دکمه هم دارید: قطع یک نشست مشخص، خروج از همه دستگاه ها به جز دستگاه فعلی، و ابطال همه نشست ها.
بی تعارف موضع من این است: اگر در کل سال فقط یک کار امنیتی بکنید، همین فهرست را ماهی یک بار نگاه کنید. لپ تاپ محل کار قبلی، گوشی که فروخته اید، مرورگر خانه پدری. این ها را قطع کنید. هیچ مقاله امنیتی به اندازه ده ثانیه نگاه کردن به این فهرست به کار نمی آید، چون این تنها جایی است که واقعیت را می بینید نه احتمال را.
سناریو را کامل کنیم، چون همه چیز در همین یک حالت به هم گره می خورد.
اگر اتنتیکیتور روشن نبوده باشد: کسی که سیم کارت شما را دارد می تواند وارد شود و می تواند برداشت کند. سرعت عمل شما تنها چیزی است که فرق می کند.
اگر روشن بوده باشد: همان شخص شاید وارد شود، ولی به پول دست نمی زند. کد شش رقمی روی گوشی گم شده است، نه روی سیم کارت. اولین کاری هم که می کنید این است که از دستگاه دیگری وارد شوید و همه نشست ها را ابطال کنید.
و اگر کلید متنی را جایی نوشته باشید، اتنتیکیتور را روی گوشی جدید بازسازی می کنید و کارتان چند دقیقه طول می کشد نه چند روز.
اتنتیکیتور را روشن کنم، دیگر پیامک نمی آید؟
ورود همچنان با کد پیامکی انجام می شود. اتنتیکیتور به ورود کاری ندارد؛ روی خروج دارایی اضافه می شود. یعنی دو لایه دارید، نه یکی به جای دیگری.
گوشی ام را عوض کردم و اتنتیکیتور را از دست دادم.
اگر کلید متنی را ذخیره کرده باشید، همان را در اپلیکیشن گوشی جدید وارد کنید و کدها برمی گردند. اگر ذخیره نکرده اید، از مسیر پشتیبانی و با احراز هویت قابل بازیابی است ولی زمان می برد.
کد اتنتیکیتور را می زنم و می گوید اشتباه است.
معمولا ساعت گوشی با ساعت واقعی اختلاف دارد. این کدها بر پایه زمان ساخته می شوند. در تنظیمات گوشی، همگام سازی خودکار ساعت را روشن کنید.
برای خرید هم کد می خواهد؟
خیر. خرید و فروش داخل پنل کد دوم نمی خواهد چون دارایی از حساب خارج نمی شود. برداشت تومانی، برداشت رمزارز و انتقال داخلی کد می خواهند.
یک جمله: پیامک در را می بندد، اتنتیکیتور صندوق را قفل می کند، و فهرست دستگاه ها به شما نشان می دهد چه کسی داخل خانه است. سه کار متفاوت، و هر سه لازم.
امنیت حساب یک طرف ماجراست و طرف دیگرش این است که به چه کسی اعتماد کرده اید. ثبت رسمی و عضویت های صنفی قابل بررسی همان چیزی است که پیش از هر کاری باید نگاهش کنید. بعدش، چه سراغ خرید ووچر بروید چه خرید تتر، حسابتان همان قدر امن است که خودتان تنظیمش کرده اید.