نقش اتریوم در NFT؛ بازار سرد شد، استاندارد ماند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
در سال ۲۰۲۱ اگر می پرسیدید «چرا اتریوم برای NFT؟» جواب کوتاه بود: چون همه آنجا بودند.
حالا که موج فروکش کرده، همان سوال جواب جالب تری دارد. حجم معاملات به شدت افت کرده، بسیاری از مجموعه های معروف عملا خریدار ندارند، و با این حال چیزی که اتریوم ساخت هنوز سر جایش است و بیشتر از قبل استفاده می شود. فقط دیگر اسمش را NFT نمی گذارند.
NFT قبل از اینکه یک بازار باشد یک قالب فنی است: یک قرارداد هوشمند که مالکیت چیزهای غیرقابل جایگزینی را ثبت می کند. توضیح اتریوم دات ارگ درباره NFT همین تفاوت را مبنا می گیرد؛ یک دلار با هر دلار دیگری فرقی ندارد، ولی دو توکن غیرمثلی هرگز یکی نیستند.
استاندارد اصلی، مستندات فنی ERC-721، تعریف می کند که یک قرارداد چه توابعی باید داشته باشد تا کیف پول ها و بازارها بتوانند بدون هماهنگی قبلی با آن کار کنند. همین قابلیت جفت شدن، نه هنر دیجیتال، دلیل اصلی ماندگاری اش بود.
نسخه بعدی، استاندارد چندتوکنی ERC-1155، همان ایده را برای حالتی گسترش داد که هزاران آیتم مشابه دارید و ساختن یک قرارداد جدا برای هر کدام بی معنی است.
این فهرست معمولا کسانی را که NFT را با تصویر میمون می شناسند غافلگیر می کند:
- نام دامنه های روی زنجیره. هر نام ثبت شده یک توکن غیرمثلی است و همین باعث می شود قابل انتقال و قابل معامله باشد.
- موقعیت های نقدینگی در صرافی های غیرمتمرکز. سهم شما از یک استخر با محدوده قیمتی مشخص، دقیقا چون یکتاست، به شکل NFT ثبت می شود.
- بلیت و مجوز دسترسی، جایی که مهم است هر بلیت جدا قابل ردیابی باشد.
- آیتم درون بازی، که موضوع جداگانه ای است و در مالکیت آیتم بازی روی زنجیره بازش کرده ایم.
هیچ کدام از اینها هنر نیست. و همین است که نشان می دهد نقش اتریوم در این ماجرا زیرساختی است، نه فرهنگی.
وقتی کارمزد اتریوم بالا رفت، ضرب انبوه NFT عملا به شبکه های دیگر و به لایه دوم مهاجرت کرد. این واقعیت است و پنهان کردنش فایده ای ندارد.
اما جایی که ارزش بالا جابه جا می شود هنوز همان زنجیره اصلی است. دلیلش هم اقتصادی است نه تعصب: وقتی موضوع دارایی گران باشد، هزینه تراکنش در برابر ریسک تسویه ناچیز است. کسی که یک آیتم چند هزار دلاری معامله می کند، سر چند دلار کارمزد چانه نمی زند؛ سر جای نهایی شدن معامله چانه می زند.
پس تقسیم کار روشن است: ضرب ارزان و انبوه جای دیگر، ثبت و تسویه دارایی های گران روی اتریوم.
مالکیت تصویر با مالکیت توکن یکی نیست. در بیشتر پروژه ها آنچه روی زنجیره ثبت شده یک نشانی است که به فایل اشاره می کند. اگر آن نشانی از دسترس خارج شود، توکن شما سر جایش می ماند و تصویر نه. این ضعف طراحی است، نه اتفاق.
حق امتیاز هنرمند تضمین قراردادی نبود. پرداخت رویالتی به سیاست بازارها بستگی داشت و وقتی رقابت بالا گرفت، همان بازارها اختیاری اش کردند. چرا و چطور را در پرونده حق امتیاز NFT نوشته ایم.
نقدشوندگی وجود نداشت. داشتن یک دارایی که خریدار ندارد، با داشتن یک دارایی ارزشمند فرق دارد. بیشتر ضرر واقعی مردم از همین جا آمد، نه از افت قیمت اتر.
این بخش کاری است که تقریبا هیچ کس انجام نمی دهد و دقیقا همان جایی است که پول از دست می رود.
آدرس قرارداد را از منبع رسمی پروژه بردارید، نه از نتیجه جستجو. رایج ترین کلاهبرداری این حوزه ساختن یک مجموعه با همان نام و همان تصاویر روی یک قرارداد دیگر است. اسم و تصویر قابل کپی است؛ آدرس قرارداد نه.
ببینید فراداده کجا ذخیره شده. اگر نشانی توکن به دامنه یک شرکت اشاره می کند، دوام آن دارایی به دوام آن شرکت بسته است. اگر روی شبکه ذخیره سازی توزیع شده باشد وضع بهتر است، هرچند باز هم به کسی وابسته است که هزینه نگهداری را می پردازد.
توزیع دارندگان را نگاه کنید. مجموعه ای که نصف آیتم هایش در چند آدرس جمع شده، هر لحظه می تواند با یک تصمیم عرضه شود. این را هر مرورگر بلاکچین رایگان نشان می دهد.
مجوزهایی را که داده اید مرتب پاک کنید. برای فروش، به قرارداد بازار اجازه انتقال آیتم هایتان را می دهید و آن اجازه بعد از معامله هم باقی می ماند. یک مجوز فراموش شده به قرارداد آلوده، سال ها بعد هم قابل استفاده است.
و اگر پرسش شما این است که اصلا کدام بازار برای شروع منطقی تر است، تفاوت مارکت پلیس های NFT روی اتریوم جواب عملی تری می دهد تا فهرست های تبلیغاتی.
سه مانع عملی هست که در متن های ترجمه شده نیست.
اول، کارمزد به اتر پرداخت می شود. برای هر تعامل، حتی لغو یک سفارش، باید موجودی اتر داشته باشید. کسی که فقط توکن خریده و اتر ندارد، در عمل هیچ کاری نمی تواند بکند.
دوم، بازارهای بزرگ دسترسی از برخی کشورها را در سطح وب سایت می بندند. خود شبکه کسی را مسدود نمی کند، ولی رابط کاربری می کند و این تفاوت در عمل اهمیت زیادی ندارد.
سوم و مهم تر از هر دو: در این بازار پشتیبانی وجود ندارد. اگر به قرارداد جعلی مجوز بدهید یا آیتم را به آدرس اشتباه بفرستید، مرجعی برای برگرداندن نیست. اگر می خواهید فقط در معرض خود اتریوم باشید و نه در معرض این ریسک ها، خرید اتر بدون درگیر شدن با این بازار مسیر ساده تری است.
نقش اتریوم در NFT را نباید با وضعیت بازار NFT اشتباه گرفت. بازار سرد شد و بخش زیادی از آن هم حقش بود.
اما استانداردی که اینجا نوشته شد، امروز زیر چیزهایی کار می کند که کسی آنها را NFT صدا نمی زند. اگر می خواهید بدانید از دوره اوج چه چیزی جان سالم برد، فهرست آنچه واقعا باقی ماند صادقانه تر از هر تحلیل قیمتی است.
چرا بیشتر NFT ها روی اتریوم ساخته شدند؟
چون استاندارد اصلی اینجا نوشته شد و کیف پول ها و بازارها از همان اول با آن سازگار بودند. مزیت واقعی اتریوم شبکه اثر بود، نه ویژگی فنی منحصر به فرد.
آیا NFT مرده است؟
بازار سفته بازی روی تصاویر تا حد زیادی جمع شد. کاربرد فنی همان استاندارد رشد کرده و امروز در نام دامنه، بلیت و ثبت موقعیت نقدینگی استفاده می شود. این دو را یکی نگیرید.
اگر NFT بخرم دقیقا مالک چه چیزی هستم؟
مالک یک ورودی روی زنجیره اید که می گوید این شناسه به آدرس شما تعلق دارد. حق کپی رایت اثر، مگر آنکه صریحا در شرایط پروژه آمده باشد، به شما منتقل نمی شود.
ساخت NFT روی اتریوم چقدر هزینه دارد؟
هزینه ثابت نیست و به شلوغی شبکه در لحظه ضرب بستگی دارد. عدد دادن در این مورد گمراه کننده است؛ پیش از هر ضرب، کارمزد تخمینی را در همان لحظه ببینید. ضرب انبوه معمولا روی لایه دوم انجام می شود چون همین هزینه آنجا کسری از حالت اصلی است.
