بهترین کیف پول سخت افزاری؛ مسئله برند نیست، مسیر خرید است
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
جعبه می رسد، پلمبش سالم است و داخلش یک کارت کوچک هست که روی آن دوازده کلمه چاپ شده. فروشنده هم توضیح داده که «این عبارت بازیابی شماست، نگهش دارید».
هر دارایی که وارد آن کیف پول شود، از قبل رفته است. هیچ سازنده معتبری عبارت بازیابی را از پیش تولید نمی کند؛ این عبارت باید همان بار اول توسط خود دستگاه و جلوی چشم شما ساخته شود. اگر می خواهید بدانید بهترین کیف پول سخت افزاری کدام است، ماجرا از انتخاب برند شروع نمی شود، از همین جا شروع می شود.
یک کار، و همان یک کار مهم است: کلید خصوصی را می سازد و داخل خودش نگه می دارد، طوری که هیچ وقت وارد کامپیوتر یا گوشی شما نشود. تراکنش را هم خود دستگاه امضا می کند و فقط امضا بیرون می آید.
نتیجه اش این است که حتی اگر کامپیوتر شما آلوده باشد، مهاجم به کلید نمی رسد. مستندات اتریوم هم دقیقا به همین دلیل کیف پول سخت افزاری را امن ترین گزینه نگهداری کلید خصوصی می داند: کلید هیچ گاه به اینترنت وصل نمی شود.
و کاری که نمی کند: جلوی تایید کردن یک تراکنش بد را نمی گیرد. اگر خودتان روی دستگاه، انتقال به آدرس مهاجم را تایید کنید، دستگاه با کمال دقت همان را امضا می کند. امنیت این ابزار در برابر بدافزار است، نه در برابر فریب.
دو نام روی میز است و تفاوتشان فلسفی است، نه ظاهری.
ترزور روی متن باز بودن ایستاده و در معرفی رسمی خودش کد و طراحی را صد در صد متن باز اعلام می کند؛ خط فعلی اش هم Safe 3 و Safe 5 و Safe 7 است. لجر روی تراشه امن اختصاصی تکیه می کند که بخشی از آن بسته است و در مقابل مقاومت فیزیکی بالاتری ارائه می دهد؛ خط فعلی اش Nano، Flex و Stax است.
ترجمه عملی این دعوا برای شما: با ترزور به کدی اعتماد می کنید که هر کسی می تواند بازبینی اش کند، با لجر به شرکتی که تراشه اش را نمی توانید بازرسی کنید. هیچ کدام جواب مطلقا درست نیست. اگر مبلغ زیادی نگه می دارید و نگرانی اصلی تان دسترسی فیزیکی به دستگاه است، طراحی لجر منطقی تر است؛ اگر نگرانی اصلی تان اعتماد به یک شرکت است، ترزور.
بقیه چیزهایی که در جدول مقایسه ها می بینید، صفحه بزرگ تر، بلوتوث، تعداد ارز پشتیبانی شده، در تصمیم شما وزن کمی دارند. یکی از این دو را بگیرید و وقتتان را صرف مرحله بعد کنید، که سخت ترش هم هست.
هیچ کدام از این شرکت ها به ایران نمی فروشند و پشتیبانی رسمی هم نمی دهند. یعنی هر دستگاهی که اینجا می خرید، دست کم یک واسطه دیده است.
این یعنی سه چیز که در هیچ معرفی محصولی نوشته نمی شود: امکان دستکاری شدن دستگاه پیش از رسیدن به شما، نبود گارانتی و مسیر تعویض، و قیمتی که چند برابر قیمت رسمی است. دستکاری هم لازم نیست پیچیده باشد؛ همان کارت با عبارت از پیش نوشته شده، ساده ترین و رایج ترین نسخه اش است.
پس چه کار کنید:
- دستگاه را حتما خودتان راه اندازی کنید و عبارت بازیابی را خودش تولید کند. هر دستگاهی که با عبارت آماده می رسد، سوخته است.
- پیش از انتقال دارایی، دستگاه را با آخرین نسخه رسمی به روزرسانی کنید؛ نرم افزار را فقط از سایت خود سازنده بگیرید.
- اول یک مبلغ کوچک بفرستید، بعد کل عبارت بازیابی را روی دستگاه دیگری یا با ریست کردن همان دستگاه تست کنید. بازیابی نشده، یعنی پشتیبان ندارید.
- عبارت را روی کاغذ یا فلز بنویسید. عکس گرفتن از آن، همان اشتباهی است که همه جا هشدار داده شده و باز هم تکرار می شود.
یک نکته درباره فروشنده داخلی هم بگویم چون سوالش زیاد می آید: صفحه ای که فقط عکس محصول و یک شماره تماس دارد، فروشگاه نیست. همان معیارهایی که برای تشخیص فروشنده جعلی پیش از واریز به کار می برید، اینجا هم دقیقا به کار می آید؛ با این تفاوت که در این مورد حتی تحویل گرفتن کالا هم به معنای سالم بودنش نیست.
اگر می خواهید از فروشگاه رسمی سفارش بدهید و مشکلتان پرداخت ارزی است، مسیر پرداخت با ووچر برای خرید از سایت های خارجی همان راهی است که برای بقیه خریدهای بین المللی هم استفاده می شود. این کار هزینه ارسال و ریسک گمرک را حذف نمی کند، اما دست کم واسطه ناشناس را از زنجیره بیرون می اندازد.
این بخش را کمتر کسی می نویسد، چون معمولا نویسنده همان کسی است که دستگاه را می فروشد.
اگر مبلغی که نگه می دارید کوچک است، هزینه دستگاه و ارسالش بخش قابل توجهی از خود دارایی می شود و در عمل چیزی به دست نیاورده اید. اگر معامله گر فعالی هستید و دارایی مدام در حال جابه جایی است، دستگاه فقط کند و آزاردهنده می شود و به احتمال زیاد بعد از دو هفته کنار می گذاریدش. و اگر عادت به نگهداری مرتب پشتیبان ندارید، این دستگاه ریسک شما را کم نمی کند؛ فقط شکل گم شدن دارایی را عوض می کند.
و یک تذکر که ربطی به دستگاه ندارد ولی بیشتر از آن اهمیت دارد: اگر کسی به کیف پول شما دسترسی پیدا کند، دارایی رفته است، اما شبکه سالم مانده. چرا شبکه امن است ولی کاربر نه همین تفکیک را توضیح می دهد و دلیل اینکه تقریبا همه سرقت ها در سمت کاربر اتفاق می افتد، همان است.
در این حالت ها کیف پول نرم افزاری روی گوشی تمیز، به همراه انضباط در نگهداری عبارت بازیابی، جواب معقول تری است. نگهداری بلندمدت دارایی و اینکه در طول چند سال چه چیزی خراب می شود، جای دیگری مفصل بررسی شده.
کدام کیف پول سخت افزاری امن ترین است؟
امن ترین دستگاه، دستگاهی است که خودتان از منبع معتبر گرفته اید و خودتان راه اندازی کرده اید. بین دو برند اصلی، لجر روی مقاومت سخت افزاری تراشه امن تمرکز دارد و ترزور روی قابل بازبینی بودن کامل کد. تفاوت امنیتی این دو برای کاربر معمولی، کمتر از تفاوت بین «خریدم و خودم راه انداختم» و «از واسطه گرفتم» است.
کیف پول سخت افزاری چگونه کار می کند؟
کلید خصوصی را داخل خودش تولید و ذخیره می کند و هرگز بیرون نمی دهد. وقتی می خواهید تراکنشی بفرستید، جزئیات تراکنش وارد دستگاه می شود، شما روی صفحه خود دستگاه تاییدش می کنید و امضا بیرون می آید. کامپیوتر شما فقط این امضا را به شبکه می فرستد و هیچ وقت کلید را نمی بیند.
کیف پول سخت افزاری سرد چیست؟
کیف پول سرد یعنی کلید خصوصی جایی نگهداری می شود که به اینترنت وصل نیست و کیف پول سخت افزاری رایج ترین شکل آن است. کاغذی که کلید روی آن نوشته شده هم از نظر فنی کیف پول سرد است، اما مدیریتش سخت تر و خطای انسانی اش بیشتر است.
بهترین کیف پول برای ایرانیان چیست؟
بستگی به مبلغ و کاربرد دارد. برای مبالغی که باید سال ها بماند، کیف پول سخت افزاری که خودتان راه اندازی کرده اید. برای مبالغ کوچک و استفاده روزمره، یک کیف پول نرم افزاری معتبر روی گوشی. آنچه برای هر دو یکسان است: دارایی را در حساب صرافی رها نکنید، چون آنجا نه کلید دست شماست نه تصمیم.
انتخاب بین لجر و ترزور کم اهمیت ترین تصمیم این مسیر است. مهم ترینش این است که دستگاه از کجا آمده و چه کسی عبارت بازیابی را ساخته.
هر فروشنده ای که این دو سوال را جدی نگرفت، محصولش هر برندی که باشد به درد شما نمی خورد. و اگر تتر نگه می دارید و دقیقا دنبال همین بحث اید، نکته های مخصوص نگهداری تتر روی این دستگاه ها نکته های مخصوص همین دارایی را دارد.