شارژ حساب فارکس با تتر؛ روش، هزینه و ریسک

برای کسی که در ایران زندگی می کند، سخت ترین بخش فارکس تحلیل نیست. رساندن پول به حساب کارگزاری است.

حواله بانکی از ایران عملا ممکن نیست، کارت بین المللی ندارید و درگاه های پرداخت جهانی هم کار نمی کنند. چیزی که باقی می ماند ارز دیجیتال است و در عمل یعنی تتر.

این نوشته درباره همان مسیر است: چطور کار می کند، واقعا چقدر هزینه دارد و کجا آدم ها پولشان را از دست می دهند. آن بخش آخر را جدی بگیرید، چون تقریبا هیچ مطلب فارسی ای درباره اش صادق نیست.

چرا تتر به مسیر پیش فرض تبدیل شد

کارگزاری های فارکس حسابشان را به دلار نگه می دارند. شما دلار ندارید، تومان دارید.

تتر این وسط نقش پل را بازی می کند: تومان را به تتر تبدیل می کنید، تتر را به کیف پول کارگزاری می فرستید و کارگزاری آن را به عنوان دلار در حسابتان ثبت می کند. کل مسیر معمولا کمتر از نیم ساعت طول می کشد و به هیچ بانکی وابسته نیست.

در برابر حواله بانکی که چند روز طول می کشد و برای مقصد ایران اصلا انجام نمی شود، این یک جهش واقعی است. به همین دلیل هم تقریبا همه کارگزاری هایی که مشتری ایرانی می پذیرند، امروز واریز با USDT دارند.

مسیر واریز، مرحله به مرحله

ترتیب کارها ثابت است و جای خلاقیت ندارد.

1. تتر را تهیه می کنید و در کیف پول یا حساب صرافی خودتان نگه می دارید.
2. در پنل کارگزاری، بخش واریز را باز می کنید و USDT را انتخاب می کنید.
3. کارگزاری یک آدرس کیف پول به شما می دهد، همراه با شبکه. معمولا ترون یا اتریوم.
4. از سمت خودتان همان شبکه را انتخاب می کنید و مبلغ را می فرستید.
5. بعد از چند تاییدیه روی بلاکچین، موجودی دلاری حساب شما بالا می رود.

مرحله سوم و چهارم جایی است که بیشترین پول در ایران سوخته. اگر تتر را روی شبکه ای بفرستید که کارگزاری اعلام نکرده، پول به آدرسی می رود که کسی به آن دسترسی ندارد و برنمی گردد. پشتیبانی هیچ کارگزاری ای نمی تواند این را حل کند، چون واقعا از دستش خارج است.

قانون ساده: شبکه را از صفحه واریز کپی کنید، از حافظه تان انتخاب نکنید. تفاوت این شبکه ها را در راهنمای شبکه های تتر نوشته ایم.

هزینه واقعی این مسیر

کارگزاری معمولا می نویسد «واریز با ارز دیجیتال بدون کارمزد». این جمله فنی درست است و عملا گمراه کننده.

هزینه شما سه تکه دارد:

• اسپرد خرید تتر در ایران. این معمولا بزرگ ترین قلم است و قبل از اینکه پولتان به کارگزاری برسد پرداختش کرده اید.
• کارمزد شبکه. روی ترون ناچیز است. روی اتریوم می تواند از کل بقیه هزینه ها بیشتر شود، مخصوصا برای واریز های کوچک.
• نرخ تبدیل کارگزاری. هر USDT را دقیقا یک دلار حساب نمی کنند. بعضی ها کمی کمتر می زنند و همان کسر، کارمزد پنهان است.

قبل از واریز اول، یک مبلغ کوچک بفرستید و ببینید چند دلار در حسابتان می نشیند. این تست، تنها راه دیدن قلم سوم است.

حرف اصلی: واریز مشکل شما نیست، برداشت است

اینجا همان جایی است که مطالب دیگر ساکت می شوند.

پول گرفتن برای هر کارگزاری آسان است و انگیزه اش را هم دارد. مشکل وقتی شروع می شود که بخواهید سود یا اصل پولتان را بیرون بکشید. آن لحظه است که احراز هویت جدی می شود و کارگزاری می پرسد ساکن کجایید.

خیلی از کارگزاری های بزرگ در شرایط خدماتشان، ساکنان ایران را نمی پذیرند. تا وقتی فقط واریز می کنید ممکن است کسی چیزی نپرسد. سر برداشت پرسیده می شود.

بی تعارف: اگر با مدارک ایرانی در کارگزاری ای ثبت نام کرده اید که ایران را تحریم شده اعلام کرده، شما یک معامله گر نیستید؛ یک ریسک باز دارید که هر لحظه می تواند بسته شود. این را قبل از واریز بدانید، نه بعد از سود کردن.

پیش از هر واریزی، شرایط و قوانین کارگزاری را باز کنید و دنبال فهرست کشورهای پذیرفته نشده بگردید. اگر ایران در آن فهرست است، تصمیمش با خودتان است، ولی دست کم آگاهانه بگیریدش.

نکته دیگر اینکه برداشت هم معمولا به همان تتر انجام می شود، یعنی سر راه برگشت دوباره باید آن را به تومان تبدیل کنید و یک بار دیگر اسپرد بدهید. مسیرها و هزینه این تبدیل را در راهنمای نقد کردن تتر جمع کرده ایم.

چند نکته که هزینه تان را کم می کند

واریز را خرد نکنید. کارمزد شبکه ثابت است، پس ده واریز کوچک ده برابر یک واریز بزرگ هزینه دارد.

اگر کارگزاری هر دو شبکه را قبول می کند، ترون تقریبا همیشه انتخاب ارزان تری است.

و تتر را در روز آرام بخرید نه در روز پرتنش. دلیلش را در بحث نقدشوندگی و اسپرد باز کرده ایم: همان چند درصد اسپرد، بیشتر از کل کارمزدهای مسیر است.

سوال های پرتکرار