تفاوت ERC20 و TRC20 برای تتر؛ کدام شبکه را انتخاب کنید

در اتریوم هر تراکنش با واحدی به اسم گس اندازه گیری می شود و هزینه اش دو تکه دارد: یک کارمزد پایه که خود پروتکل تعیین می کند و یک انعام که شما برای جلو افتادن می دهید. طبق مستندات رسمی اتریوم، کارمزد پایه در هر بلاک می تواند تا دوازده و نیم درصد نسبت به بلاک قبل بالا یا پایین برود.

دو نتیجه عملی از همین یک جمله بیرون می آید. اول اینکه کارمزد ERC20 عدد ثابتی نیست و در ساعات شلوغ چند برابر می شود. دوم، و مهم تر، این هزینه به حجم شبکه بستگی دارد نه به مبلغ شما. انتقال صد دلار و ده هزار دلار تتر روی اتریوم تقریبا یک اندازه خرج برمی دارد؛ برای مبلغ کوچک این یعنی فاجعه و برای مبلغ بزرگ اصلا به چشم نمی آید.

یک نکته که کمتر گفته می شود: در اتریوم کارمزد پرداخت می شود حتی اگر تراکنش شکست بخورد. پول رفته و کاری هم انجام نشده.

شبکه بایننس از نظر فنی همان ساختار اتریوم را دارد با کارمزد بسیار کمتر. آدرس هایش هم شبیه اتریوم است و با همان الگو شروع می شود. برای کاربری که با اکوسیستم بایننس کار می کند گزینه منطقی است و برای بقیه، مزیت خاصی نسبت به ترون ندارد.

همین شباهت آدرس ها یک ریسک هم می سازد که پایین تر به آن می رسیم.

آدرس ترون با حرف T شروع می شود و با هیچ آدرس دیگری اشتباه نمی شود. اما آدرس اتریوم و آدرس شبکه بایننس هر دو یک شکل اند.

یعنی می توانید تتر BEP20 را به آدرسی بفرستید که برای ERC20 ساخته شده و تراکنش هم با موفقیت ثبت شود؛ فقط دارایی در جایی می نشیند که مقصد اصلا نگاهش نمی کند. اینکه در این حالت چه چیزی قابل بازگشت است و چه چیزی نه، بحث مفصلی دارد که در ارسال روی شبکه اشتباه و آنچه واقعا برمی گردد باز شده.

عادتی که ارزش وقت گذاشتن دارد: برای مبالغ بالا اول یک انتقال آزمایشی کوچک بفرستید، تایید شدنش را ببینید، بعد بقیه را. چند دقیقه وقت می گیرد و جلوی ضرری را می گیرد که هیچ پشتیبانی ای نمی تواند برش گرداند.