کامپیوتر کوانتومی و امنیت بلاکچین: تهدید واقعی کجاست
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
هر چند ماه یک بار خبری منتشر می شود با این مضمون که کامپیوتر کوانتومی بیت کوین را می شکند، و پشت سرش موجی از پیام می رسد که «باید بفروشم؟»
جواب کوتاه: نه. جواب بلندتر جالب تر است، چون تهدید واقعی وجود دارد؛ فقط جایی نیست که خبرها نشان می دهند.
این تفکیک را اگر بگیرید، تمام بحث برایتان روشن می شود.
قفل اول تابع هش است؛ همان چیزی که بلوک ها را به هم می چسباند و در بیت کوین کار استخراج را می سازد. قفل دوم امضای دیجیتال است؛ همان که ثابت می کند شما مالک یک آدرس هستید.
کامپیوتر کوانتومی این دو را به یک اندازه تهدید نمی کند. برای هش، بهترین حمله کوانتومی شناخته شده فقط ریشه دوم کار را کم می کند، یعنی امنیت را نصف می کند نه صفر؛ راه حلش هم ساده است، طول کلید را دو برابر کن. برای امضای دیجیتال ماجرا فرق دارد: الگوریتم شور در تئوری می تواند از روی کلید عمومی، کلید خصوصی را بازسازی کند. آنجا نصف شدن در کار نیست، شکستن کامل است.
پس تهدید روی امضاست، نه روی خود زنجیره. کسی که می نویسد «کوانتوم بلاکچین را می شکند» این تفکیک را نکرده.
اینجا یک جزئیات طراحی هست که بیشتر متن های فارسی از قلم می اندازند و دقیقا همان جزئیاتی است که اهمیت دارد.
در بیت کوین، آدرس شما هش کلید عمومی است، نه خود کلید عمومی. تا وقتی از آن آدرس خرج نکرده اید، کلید عمومی تان اصلا روی شبکه منتشر نشده و یک مهاجم کوانتومی چیزی برای کار کردن ندارد. کلید عمومی لحظه ای آشکار می شود که اولین تراکنش خروجی را امضا می کنید.
نتیجه عملی اش این است: آدرس های استفاده نشده در وضعیت بهتری هستند از آدرس هایی که سال هاست از آن ها خرج شده و موجودی هم دارند. همان عادت قدیمی «هر بار آدرس تازه بساز» که کیف پول های مدرن به صورت خودکار انجام می دهند، اتفاقا دفاع خوبی هم در برابر همین سناریو است.
و یک استثنای مهم: آدرس هایی که کلید عمومی شان از ابتدا آشکار است، از جمله بخش بزرگی از موجودی های دوران اولیه بیت کوین که مالکشان هم معلوم نیست، در خط مقدم قرار می گیرند.
خبرهایی که هر چند ماه منتشر می شوند معمولا درباره افزایش تعداد کیوبیت یا بهبود نرخ خطا هستند. هر دو پیشرفت واقعی اند و هیچ کدام به معنای نزدیک شدن به شکستن امضا نیستند.
دلیلش این است که ماشین لازم برای اجرای الگوریتم شور روی کلیدهای امروزی باید کیوبیت منطقی پایدار داشته باشد، و هر کیوبیت منطقی از تعداد زیادی کیوبیت فیزیکی با تصحیح خطا ساخته می شود. فاصله میان آنچه امروز هست و آنچه لازم است، چند مرتبه بزرگی است، نه چند درصد. هر متنی که تاریخ دقیق اعلام کند، دارد حدس می زند.
موضعم را صریح بگویم: تا امروز، ترس کوانتومی بیشتر ابزار فروش بوده تا ارزیابی ریسک. توکن هایی که خودشان را «مقاوم در برابر کوانتوم» معرفی می کنند، معمولا مسئله ای را می فروشند که هنوز به آن نرسیده ایم و مسائل امروزی خودشان را نادیده می گیرند.
خبر خوب اینکه این مسئله سال هاست جدی گرفته شده و برخلاف تصور، رمزارزها اولین جایی نیستند که باید حل شود.
مسئله فوری تر ارتباطات رمزنگاری شده است؛ چون داده ای که امروز شنود و ذخیره شود، سال ها بعد قابل بازگشایی خواهد بود. تراکنش بلاکچینی این خاصیت را ندارد: کسی که کلید خصوصی امروز شما را ده سال دیگر بازسازی کند، به دارایی ای می رسد که تا آن موقع می توانستید جابجایش کرده باشید.
نهاد استاندارد آمریکا الگوریتم های جایگزین مقاوم در برابر کوانتوم را نهایی کرده و صنعت در حال مهاجرت به آن هاست. برای شبکه های رمزارز، مهاجرت یعنی یک تغییر پروتکل و انتقال دارایی ها به آدرس هایی با نوع امضای جدید. از نظر فنی حل شده است؛ چالش اصلی هماهنگی است، نه رمزنگاری.
و چالش هماهنگی را دست کم نگیرید. شبکه ای که بر سر اندازه بلوک به دو نیم شد، سر تغییر طرح امضا هم آسان تصمیم نخواهد گرفت. ماهیت این نوع اختلاف را در بحث امنیت بیت کوین بیشتر باز کرده ایم.
یک سناریوی دیگر هم مطرح می شود: اینکه یک ماشین کوانتومی بتواند استخراج را قبضه کند و شبکه را در دست بگیرد.
این یکی حتی از قبلی هم دورتر است. استخراج یعنی اجرای مکرر و سریع یک تابع هش، و دستگاه های تخصصی امروزی دقیقا برای همین یک کار ساخته شده اند و در آن بی رقیب اند. سخت افزار کوانتومی در این نوع کار برتری معناداری ندارد و مزیت نظری اش هم با افزایش سختی شبکه خنثی می شود.
اقتصاد استخراج هم همان جایی است که همیشه بوده: قیمت برق، بازده دستگاه و سختی شبکه. این سه عدد تعیین می کنند چه کسی سودده است، نه نوع فناوری آینده. تصویر کامل تر این معادله در مصرف برق شبکه بیت کوین آمده.
هیچ اقدام اضطراری لازم نیست. ولی سه عادت هست که هزینه ای ندارند و در این سناریو کمک می کنند.
- آدرس را دوباره استفاده نکنید. کیف پول های امروزی به صورت پیش فرض این کار را می کنند؛ فقط جلویشان را نگیرید.
- کیف پول را به روز نگه دارید. وقتی نوع امضای جدید بیاید، از همان مسیر می رسد.
- دارایی بزرگ را در آدرس هایی که سال هاست از آن ها خرج شده رها نکنید.
و ریسکی که امروز واقعا پول از دست می دهد چیز دیگری است: کلید خصوصی که در پیام رسان ذخیره شده، عبارت بازیابی که در گالری عکس مانده و سایت جعلی. بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، تمام مواردی که به از دست رفتن دارایی ختم شده اند از همین دسته بوده اند، نه از دسته رمزنگاری پیشرفته.
اگر تصمیمتان مستقل از تیتر این هفته گرفته شده، قیمت لحظه ای بیت کوین در دیجی دلار را ببینید و همان برنامه را ادامه دهید. برای پرداخت های ارزی هم ووچرهای ارزی موجود گزینه های مختلفی دارند.
کامپیوتر کوانتومی کی می تواند بیت کوین را بشکند؟
هیچ کس نمی داند و هر عدد دقیقی که ببینید حدس است. آنچه می شود گفت این است که ماشین های امروزی چند مرتبه بزرگی از توان لازم فاصله دارند و شبکه ها هم پیش از رسیدن آن روز فرصت مهاجرت دارند.
آیا الان باید دارایی ام را بفروشم؟
این تهدید دلیل خوبی برای فروش نیست. اگر دلیل فروش دارید، باید از جای دیگری بیاید. تنها اقدام معقول در این زمینه، عادت های نگهداری است که در بالا آمد.
توکن های مقاوم در برابر کوانتوم ارزش خرید دارند؟
مقاومت کوانتومی یک ویژگی فنی است، نه یک مدل کسب و کار. پروژه ای که تنها برگ برنده اش این عنوان باشد، همان سوال های همیشگی را بی جواب گذاشته: چه کسی از آن استفاده می کند و چرا.
شبکه های دیگر امن تر از بیت کوین اند؟
در برابر این تهدید خاص، بیشتر شبکه های بزرگ از خانواده امضای مشابهی استفاده می کنند، پس وضعیتشان کم و بیش یکسان است. تفاوت اصلی در سرعت تصمیم گیری برای تغییر پروتکل است، نه در رمزنگاری امروزشان.
تهدید کوانتومی واقعی است، دور است، و راه حلش هم آماده است. چیزی که واقعا مسئله است این است که آیا شبکه ها به موقع سراغ مهاجرت می روند یا مثل همیشه تا آخرین لحظه صبر می کنند.
تا آن روز، خطر دارایی شما یک ایمیل جعلی است، نه یک آزمایشگاه فیزیک. ابعاد نهادی همین بحث را در کاربرد بلاکچین در سامانه های دولتی دنبال کرده ایم.
