تراکنش خصوصی مونرو؛ سه لایه ای که هویت را پنهان می کند

مونرو یک ترفند ندارد، سه تا دارد، و هر کدام یک جزء متفاوت از تراکنش را پنهان می کنند. این تفکیک را کمتر جایی به فارسی می بینید و بدون آن، بقیه بحث بی معنی است.

فرستنده با امضای حلقه ای پنهان می شود. امضای شما با چند امضای دیگر در یک گروه قرار می گیرد و از بیرون معلوم نیست کدام یک از اعضای گروه واقعا امضا کرده است. شبکه مطمئن است یکی از آن ها خرج کرده، ولی نمی داند کدام.

گیرنده با آدرس پنهان محافظت می شود. هر بار که کسی به شما پول می فرستد، یک آدرس یک بار مصرف تازه روی زنجیره ثبت می شود که فقط شما می توانید ادعایش کنید. یعنی آدرس عمومی شما هیچ وقت روی زنجیره ظاهر نمی شود.

مبلغ با سازوکاری پنهان می شود که به شبکه اجازه می دهد درستی حساب را تایید کند بدون اینکه خود عدد را ببیند. شبکه می داند ورودی و خروجی برابرند و پول از هوا ساخته نشده، اما نمی داند چقدر جابجا شده.

این سه با هم کار می کنند و هیچ کدام به تنهایی کافی نیست. مقایسه این رویکرد با بقیه پروژه های این حوزه در مقایسه مونرو با زد کش و بقیه آمده است.