تنگل آیوتا؛ ساختاری که دیگر شبکه آیوتا را نمی چرخاند

تنگل یک گراف جهت دار بدون دور بود؛ به زبان ساده، به جای زنجیره ای از بلاک ها، شبکه ای از تراکنش ها که هر کدام به دو تراکنش قبلی گره می خوردند.

ایده اش این بود: چون هر فرستنده خودش دو تراکنش دیگر را تایید می کند، دیگر گروه جداگانه ای به اسم ماینر لازم نیست که بابت کارش پول بگیرد. بدون ماینر یعنی بدون کارمزد. و بدون کارمزد یعنی یک حسگر می تواند روزی هزار تراکنش کوچک بفرستد بدون اینکه هزینه ای بالا برود.

این همان چیزی است که آیوتا را از بقیه جدا می کرد. شبکه های دیگر برای انتقال ارزش بین آدم ها ساخته شده بودند؛ آیوتا خودش را برای انتقال ارزش بین دستگاه ها معرفی کرد. استدلال زیبایی بود.

اما یک مشکل داشت که سال ها حل نشد. تنگل برای امنیت به حجم بالای تراکنش نیاز داشت و در روزهای کم ترافیک آسیب پذیر می شد. راه حل موقت یک گره مرکزی بود که شبکه را هماهنگ می کرد، و وجود همان گره یعنی شبکه واقعا غیرمتمرکز نبود. کل تلاش چند ساله تیم آیوتا صرف حذف آن شد.

ضعیف تر شد، ولی از بین نرفت. و این دو تا با هم فرق دارند.

آنچه از دست رفت، استدلال پرداخت خرد است. وقتی هر تراکنش هزینه ای دارد، سناریوی «حسگر هر ثانیه یک تراکنش می فرستد» دیگر اقتصادی نیست و باید مثل هر شبکه دیگری تراکنش ها را دسته بندی کرد.

آنچه ماند، سازوکار بازپرداخت ذخیره سازی است. برای دستگاهی که مدام داده موقت ثبت و پاک می کند، شبکه ای که سپرده ذخیره سازی را پس می دهد ساختار هزینه متفاوتی دارد. این استدلال جدیدی است و از استدلال قبلی صادقانه تر، چون به عدد صفر تکیه نمی کند.

مقایسه آیوتا با بقیه پروژه هایی که سراغ این حوزه رفتند را در پرونده بلاکچین و اینترنت اشیا جدا نوشته ایم، و فهرست مزایایی که برای این کاربرد شمرده می شود در بررسی جداگانه آیوتا و اینترنت اشیا آمده.