ماینینگ ابری؛ کجا واقعا سود دارد و کجا کلاهبرداری است

سایتی پیدا کرده اید که می گوید بدون خرید دستگاه، بدون سر و صدا و بدون قبض برق، هر روز مقداری بیت کوین به حسابتان واریز می کند. فقط کافی است یک قرارداد بخرید.

سوال درست این نیست که آیا استخراج ابری واقعی است. واقعی است. سوال درست این است که چه کسی در این معامله سود می برد.

استخراج ابری دقیقا چه چیزی به شما می فروشد

در استخراج ابری شما دستگاه نمی خرید؛ مقداری قدرت پردازش را برای مدتی اجاره می کنید. شرکت، مزرعه ماینینگ را در جایی با برق ارزان راه انداخته و سهمی از قدرت پردازش آن را به شما می فروشد. سهم شما از پاداش استخراج، به نسبت همان قدرت، به حسابتان واریز می شود.

تا اینجا هیچ چیز عجیبی نیست. عجیب بودن از جایی شروع می شود که به قیمت گذاری نگاه کنید.

چرا ریاضی این معامله معمولا به نفع فروشنده است

شرکتی که خودش دستگاه دارد، برق ارزان دارد و مزرعه را می گرداند، اگر استخراج مستقیم برایش سودده باشد چرا باید ظرفیتش را به شما بفروشد؟ پاسخ صادقانه این است: چون فروش ظرفیت، درآمدی قطعی و بدون ریسک است و استخراج، درآمدی نامعلوم. آنها ریسک را به شما فروخته اند و سود بدون ریسک را برای خودشان نگه داشته اند.

عامل دومی هم هست که در تبلیغ ها هرگز توضیح داده نمی شود: سختی شبکه. در بیت کوین، سختی استخراج هر ۲۰۱۶ بلاک بازتنظیم می شود، یعنی تقریبا هر دو هفته. اگر شبکه سریع تر از هدف بلاک تولید کرده باشد، سختی بالا می رود.

معنی عملی اش برای قرارداد شما این است: قدرت پردازشی که خریده اید ثابت است، اما سهمش از کل شبکه هر دو هفته کوچک تر می شود. قرارداد یک ساله ای که در ماه اول عدد قشنگی می دهد، در ماه دهم همان عدد را نمی دهد؛ مگر اینکه قیمت خود بیت کوین به همان نسبت بالا رفته باشد. و اگر قرار است روی بالا رفتن قیمت بیت کوین شرط ببندید، خرید مستقیم آن ساده تر و ارزان تر است.

هزینه هایی که در صفحه فروش نوشته نشده

عددی که در تبلیغ می بینید درآمد ناخالص است. قبل از هر تصمیمی این اقلام را از آن کم کنید:

• هزینه نگهداری روزانه، که معمولا از همان درآمد کسر می شود و در محاسبه گر سایت لحاظ نشده.
• حداقل مبلغ برداشت. اگر واریز روزانه کوچک باشد و حداقل برداشت بالا، ماه ها پول شما نزد آنها می ماند.
• کارمزد برداشت و کارمزد شبکه، که روی مبالغ کوچک درصد بزرگی می شود.
• بند فسخ قرارداد. در بسیاری از قراردادها اگر درآمد روزانه چند روز پیاپی از هزینه نگهداری کمتر شود، شرکت حق دارد قرارداد را ببندد. یعنی دقیقا در بدترین حالت بازار، شما هم پول و هم قرارداد را از دست می دهید.

این بند آخر مهم ترین جمله کل صفحه است و معمولا در شرایط و ضوابط دفن شده.

فرق یک سرویس واقعی با یک طرح پانزی

سرویس واقعی، مزرعه دارد و قدرت پردازش می فروشد. طرح پانزی، پول نفر بعدی را به نفر قبلی می دهد و اسمش را استخراج می گذارد. تشخیصشان از هم سخت نیست اگر بدانید دنبال چه بگردید.

سود روزانه ثابت و تضمینی. درآمد استخراج به سختی شبکه و قیمت ارز وابسته است و هیچ کدام ثابت نیستند. هر سایتی که «روزانه دو درصد» وعده می دهد، دارد چیزی غیر از استخراج می فروشد.

پاداش زیرمجموعه گیری. وقتی درآمد اصلی سایت از جذب کاربر جدید باشد نه از استخراج، ساختار پاداش همین را لو می دهد.

هیچ نشانی از استخر ماینینگ نیست. یک مزرعه واقعی به استخر وصل است و آدرس و سهمش قابل رصد است. اگر سایت هیچ اشاره ای به استخر، آدرس مزرعه یا هش ریت قابل تایید ندارد، فرض را بر نبودنشان بگذارید. اگر با مفهوم استخر آشنا نیستید، استخر ماینینگ و انتخاب درست آن نقطه شروع بهتری است.

عکس مزرعه بدون هیچ چیز دیگر. عکس رک های ماینر در اینترنت فراوان است. عکس، مدرک نیست.

«استخراج ابری رایگان» اصلا استخراج نیست

یکی از پرجست وجوترین عبارت های این حوزه در ایران، سایت های استخراج ابری رایگان است. جواب کوتاه: چیزی به اسم استخراج رایگان وجود ندارد، چون استخراج برق و سخت افزار می خواهد و هیچ کدام رایگان نیستند.

آنچه این سایت ها انجام می دهند دو چیز است. یا شما را در معرض تبلیغات نگه می دارند و بخش کوچکی از درآمد تبلیغات را به شکل رمزارز می دهند، که مدل کسب و کار درستی است اما اسمش استخراج نیست و مبلغش هم در حد چند سنت در روز است. یا پس از مدتی، درست وقتی موجودی شما به حداقل برداشت رسید، برداشت را قفل می کنند و برای بازکردنش پول می خواهند.

الگوی دوم آنقدر تکرار شده که به تنهایی یک علامت هشدار است: هر سرویسی که برای برداشت از شما واریز می خواهد، کلاهبرداری است.

متغیر ایران، که هیچ مقاله ترجمه شده ای ندارد

فرض کنیم قرارداد واقعی و سرویس سالم است. کاربر ایرانی هنوز سه مسئله دارد که کاربر آلمانی ندارد.

اول، پرداخت. این سرویس ها کارت بانکی ایرانی نمی گیرند و بیشترشان پرداخت با رمزارز یا ووچر را می پذیرند. یعنی حتی قدم اول هم برای شما یک لایه هزینه و کارمزد اضافه دارد که در محاسبه سوددهی طرف مقابل لحاظ نشده. مسیر متعارفش خرید ووچر برای پرداخت بین المللی است، و همین لایه را باید در محاسبه سربه سر خودتان حساب کنید.

دوم، مسدودسازی حساب. بسیاری از این سرویس ها بندی درباره کاربران تحریمی دارند و حساب را در همان لحظه ای می بندند که بخواهید برداشت کنید، نه در لحظه ثبت نام. تا وقتی پول می دهید، مشکلی نیست.

سوم، اینترنت. برای رصد داشبورد و انجام برداشت باید به سایت دسترسی داشته باشید، و روزهای اختلال شبکه دقیقا همان روزهایی هستند که ممکن است لازم باشد سریع عمل کنید.

بر اساس سفارش هایی که در پلتفرم دیجی دلار ثبت می شود، الگوی تکرارشونده این است: خرید ووچر برای پرداخت به سرویس های خارجی خیلی بیشتر از فروش دارایی هایی است که از همان سرویس ها برگشته اند. این یک آمار دقیق نیست، اما جهتش گویاست.

اگر واقعا می خواهید امتحان کنید

موضع من روشن است: برای بیشتر آدم ها استخراج ابری راه بدی برای رسیدن به رمزارز است و خرید مستقیم همان ارز، ساده تر و شفاف تر و ارزان تر تمام می شود. اما اگر می خواهید تجربه کنید، دو قاعده بگذارید.

مبلغی بگذارید که از دست دادن کاملش تغییری در زندگی تان ندهد. و پیش از هر چیز، کوچک ترین قرارداد ممکن را بخرید و کل چرخه را تا برداشت موفق یک بار تست کنید. سرویسی که برداشت اولش کار می کند لزوما سالم نیست، اما سرویسی که برداشت اولش کار نمی کند همان جا جواب خودش را داده است.

و اگر جذابیت ماجرا برایتان خود استخراج است نه درآمدش، مسیر واقعی اش راهنمای ماینینگ بیت کوین و سخت افزار خودتان است؛ با همه دردسر برق و صدا و هزینه واقعی انرژی ماینینگ. آنجا حداقل می دانید دستگاه وجود دارد.

الگوهای کلاهبرداری این حوزه هم شباهت زیادی به بقیه بازار دارند؛ راه های تشخیص کلاهبرداری در بیت کوین همان چک لیست را از زاویه دیگری می دهد.

سوال های پرتکرار درباره ماینینگ ابری