وب مانی یا یو ووچر؛ کدام یک هنوز به کار کاربر ایرانی می آید

حالا آن تکه ای که در هیچ مقایسه ای نوشته نمی شود، چون فقط کسی می بیندش که هر دو فرم سفارش دستش است.

پرتکرارترین تیکتی که سمت وب مانی می گیریم درباره نرخ نیست. درباره یک حرف است. فرم سفارش وب مانی از شما شماره کیف پول می خواهد و آن شماره با یک حرف شروع می شود که نوع کیف را تعیین می کند؛ کاربر شماره کیف دلاری اش را در سفارش کیف تتری می گذارد یا برعکس، و بعد سراغ ما می آید که پول کجا رفت.

سفارش ووچر چنین تیکتی اصلا ندارد. نه به این دلیل که کاربرهایش دقیق ترند، بلکه به این دلیل که فرمش مقصدی نمی پرسد. جایی برای اشتباه کردن وجود ندارد. کد می آید در داشبورد خودتان و تمام.

سمت خروج هم قرینه نیست و این را کمتر کسی قبل از خرید در نظر می گیرد. برای نقد کردن موجودی وب مانی باید آن را به کیف اعلام شده منتقل کنید و منتظر تایید انتقال بمانید؛ فروش موجودی وب مانی و تسویه تومانی از همین جا رد می شود. نقد کردن یک کد ووچر یعنی چسباندن رشته در فرم و همان لحظه اعتبارسنجی شدنش. روزی که عجله دارید، این اختلاف را حس می کنید.

یک نکته ایرانی هم هست که در راهنماهای خارجی جایی ندارد. کدی که خریده اید و در داشبورد شما نشسته، یک رشته است که همین حالا دستتان است. موجودی وب مانی برای خرج شدن لازم دارد که در همان لحظه به حسابتان وارد شوید. روزی که دسترسی بین المللی بی رمق است، چیزی که از قبل دارید بیشتر از چیزی می ارزد که باید بروید بگیریدش.