حریم خصوصی بیت کوین؛ چه کاری واقعا کمک می کند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
خیلی ها با این تصور وارد بیت کوین می شوند که پول ناشناس است. بعد یک روز می بینند یک صرافی درباره منشا موجودی شان سوال کرده و تازه می فهمند ماجرا برعکس بوده: بیت کوین شفاف ترین دفتر مالی تاریخ است که تا امروز ساخته شده.
پس حریم خصوصی در بیت کوین یعنی چه، و کدام کارها واقعا کمک می کنند؟
تراکنش ها عمومی اند، هویت ها نه. یعنی هر کسی می تواند ببیند از آدرس الف چقدر به آدرس ب رفته، ولی نمی داند پشت آن آدرس ها چه کسی است. تا وقتی که یک جا خودتان آن آدرس را به اسمتان وصل کنید.
و آن یک جا معمولا صرافی است. لحظه ای که از یک حساب احراز هویت شده برداشت می کنید، آدرس مقصد در دفترهای تحلیل زنجیره به شما گره می خورد و هر تراکنشی که از آن به بعد از آن آدرس برود، قابل دنبال کردن است. بحث اینکه این دنبال کردن تا کجا پیش می رود در پرونده ردیابی پذیری بیت کوین باز شده است.
چهار عادت، به ترتیب اثری که دارند:
- آدرس را تکرار نکنید. هر بار که پول می گیرید، یک آدرس تازه بسازید. استفاده دوباره از یک آدرس، تراکنش های بی ربط را به هم وصل می کند و همان چیزی است که یک الگوی خرج کردن قابل خواندن می سازد.
- از کیف پول سلسله مراتبی استفاده کنید. تقریبا همه کیف پول های امروزی خودشان برای هر دریافت آدرس تازه می سازند؛ فقط این قابلیت را خاموش نکنید.
- موجودی هایتان را قاطی نکنید. اگر کیف پولتان امکان انتخاب دستی ورودی ها را می دهد، آن پولی که از صرافی احراز هویت شده آمده را با بقیه در یک تراکنش جمع نکنید. جمع کردنشان یعنی خودتان با دست خودتان آن ها را به هم وصل کرده اید.
- مبلغ های گرد و تکراری نفرستید. الگو، خودش اطلاعات است.
هیچ کدام از این ها شما را ناشناس نمی کند. فقط کار وصل کردن نقطه ها را سخت تر می کند و برای اکثر آدم ها همین کافی است.
سرویس های اختلاط تراکنش را در فارسی معمولا به عنوان «راه حل حریم خصوصی» معرفی می کنند و بقیه ماجرا را نمی گویند.
بقیه ماجرا این است: خروجی این سرویس ها در بیشتر صرافی های بزرگ به عنوان موجودی پرریسک علامت می خورد. یعنی ممکن است حریم خصوصی تان کمی بهتر شود و در عوض همان بیت کوین در نقطه فروش قفل شود. چند سرویس معروف این حوزه هم سر از پرونده قضایی درآورده اند. توصیه ما ساده است: اگر کارتان قانونی است، این ریسک را نخرید.
این را یک بار صریح بگوییم. بیت کوین برای شفافیت طراحی شده و حریم خصوصی در آن چیزی است که با زحمت و رعایت روی آن سوار می شود. شبکه هایی هستند که این را از روز اول در پروتکل گذاشته اند و منطقشان را در لایه های حریم خصوصی مونرو توضیح داده ایم.
در مقابل، آن ها بهای خودشان را دارند: نقدشوندگی کمتر و حذف شدن از فهرست خیلی از صرافی ها. انتخاب بین این دو، انتخاب بین دو نوع دردسر است نه بین خوب و بد.
نسخه رایج این است که بیت کوین به میلیون ها آدم بدون حساب بانکی خدمات مالی می دهد. بخشی از این حرف درست است: برای داشتن کیف پول به هیچ مدرکی نیاز نیست و شبکه از هیچ کس اجازه نمی خواهد.
ولی بین «کیف پول ساختن» و «استفاده کردن» یک فاصله واقعی هست: باید اینترنت پایدار داشته باشید، باید بتوانید جایی آن را به پول محلی تبدیل کنید، و آن جا معمولا همان جایی است که مدرک می خواهد. نقد منصفانه تر این روایت در ادعای شمول مالی در کشورهای در حال توسعه آمده است.
برای کاربر ایرانی نتیجه عملی روشن است: بیت کوین دسترسی به یک بازار جهانی را ممکن می کند، ولی ناشناسی نمی آورد. اگر مسیر خرید و فروشتان قانونی و روشن باشد، این اصلا مشکلی نیست.
آیا بیت کوین ناشناس است
نه. با نام مستعار است. تفاوت این دو همه ماجراست: نام مستعار یعنی هویت شما مستقیم روی زنجیره نیست، نه اینکه پیدا شدنی نیست.
کدام ارز دیجیتال واقعا ناشناس است
ارزهایی که حریم خصوصی را در سطح پروتکل پیاده کرده اند در این کار به مراتب جلوترند. مقایسه شان در بررسی ارزهای حریم خصوصی و هزینه هایشان آمده است.
وی پی ان به حریم خصوصی تراکنش کمک می کند
فقط آدرس شبکه شما را می پوشاند، نه رد روی زنجیره را. این دو لایه کاملا جدا هستند و اشتباه گرفتنشان خیلی رایج است.
اگر بیت کوین را روی صرافی نگه دارم فرقی می کند
بله، و به ضرر حریم خصوصی. آنجا کل تاریخچه معاملات شما در یک پایگاه داده با نامتان ثبت است. انتخاب محل نگهداری بر اساس مبلغ را در راهنمای نگهداری بیت کوین نوشته ایم.
حریم خصوصی در بیت کوین یک ویژگی نیست، یک عادت است. آدرس تکراری نزنید، موجودی ها را قاطی نکنید و از میکسر فاصله بگیرید. بیشتر از این هم اگر لازم دارید، سراغ ابزاری بروید که برای همین ساخته شده.
