چرا مونرو حریم خصوصی دارد؛ سه لایه ای که می پوشاند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
وقتی برای کسی بیت کوین می فرستید، او آدرس شما را می بیند. و از آن لحظه می تواند کل موجودی تان، هر تراکنشی که تا امروز انجام داده اید و هر تراکنشی که از این به بعد انجام می دهید را ببیند.
این نقص پیاده سازی نیست. بلاکچین های شفاف دقیقا همین طور طراحی شده اند.
مونرو برای همین ساخته شد، و «حریم خصوصی» در آن یک گزینه در تنظیمات نیست؛ حالت پیش فرض شبکه است. در ادامه می بینیم این کار دقیقا چطور انجام می شود و کجا کار نمی کند.
هر تراکنش سه اطلاعات دارد: فرستنده، گیرنده و مبلغ. پنهان کردن یکی از این سه، حریم خصوصی نمی سازد؛ باید هر سه پنهان شوند.
صفحه رسمی معرفی مونرو سه فناوری را نام می برد که هر کدام یکی از این سه را می پوشانند: آدرس های مخفی، امضاهای حلقوی، و RingCT.
آدرس مخفی گیرنده را می پوشاند. آدرسی که روی بلاکچین ثبت می شود، آدرس شما نیست؛ یک آدرس یک بار مصرف است که فقط برای همان تراکنش ساخته شده. هر کسی زنجیره را بگردد، هیچ وقت آدرس اصلی شما را پیدا نمی کند و نمی تواند دو پرداخت به شما را به هم ربط بدهد.
امضای حلقوی فرستنده را می پوشاند. امضای شما در میان گروهی از امضاهای دیگر قرار می گیرد و ناظر بیرونی می داند که یکی از اعضای این گروه پول را فرستاده، اما نمی داند کدام یک.
RingCT مبلغ را می پوشاند. شبکه بدون دیدن عدد، ریاضی وار تایید می کند که ورودی و خروجی برابرند و پولی از هوا ساخته نشده. این آخری از دو تای دیگر مهم تر است، چون مبلغ به تنهایی می تواند یک تراکنش را لو بدهد.
اینجا مونرو با بقیه ارزهای حریم خصوصی فرق بنیادی دارد و در متن های فارسی معمولا اشتباه نوشته می شود.
در شبکه هایی که حریم خصوصی اختیاری است، کاربر انتخاب می کند تراکنشش خصوصی باشد یا نه. مشکل اینجاست که وقتی فقط اقلیتی این گزینه را فعال می کنند، همان انتخاب خودش یک نشانه است. سایت رسمی مونرو دقیقا روی همین تفاوت دست می گذارد: در مونرو هر کاربر به صورت پیش فرض ناشناس است و گزینه ای برای خاموش کردنش وجود ندارد.
نتیجه اش چیزی است که به آن قابلیت جانشینی می گویند. وقتی هیچ سکه ای تاریخچه قابل مشاهده ندارد، هیچ سکه ای هم «آلوده» نیست. در شبکه های شفاف، پذیرنده می تواند بگوید این واحد از کجا آمده و آن را نپذیرد؛ در مونرو چنین چیزی ممکن نیست. مقایسه کامل تر با گزینه های دیگر در بهترین ارزهای حریم خصوصی و هزینه پنهانشان آمده است.

تصور رایج این است که این چیزها فقط به درد کارهای پنهانی می خورد. تصور غلطی است و با یک مثال ساده روشن می شود.
فرض کنید حقوق یک کارمند به آدرس شفاف واریز شود. از آن لحظه، همکارانش، صاحبخانه اش و هر فروشنده ای که یک بار از او پول گرفته، می توانند حقوقش را ببینند. هیچ کس در دنیای واقعی حاضر نیست گردش حسابش را روی در خانه اش بچسباند، اما یک بلاکچین شفاف دقیقا همین کار را می کند.
برای یک کسب و کار، مسئله جدی تر است: زنجیره شفاف یعنی رقیب می تواند حجم فروش و هویت تامین کننده هایتان را حدس بزند.
پس نکته اصلی محرمانگی است، نه پنهان کاری. همان تفکیکی که در آنچه یک زنجیره عمومی درباره شما لو می دهد بازتر شده است.
حریم خصوصی مونرو در سطح پروتکل قوی است. اما زنجیره امنیت شما فقط از پروتکل تشکیل نشده.
ورودی و خروجی. اگر مونرو را از صرافی ای بخرید که مدارک شما را دارد، آن صرافی می داند شما چقدر خریده اید و کی. پروتکل تراکنش های بعدی را می پوشاند، اما آن نقطه ورود ثبت شده است و پاک نمی شود.
لایه شبکه. بلاکچین آدرس شما را لو نمی دهد، اما اتصال اینترنتی شما همچنان اتصال شماست. حریم خصوصی زنجیره، حریم خصوصی نشانی آی پی نیست.
خود شما. بیشتر افشاها فنی نیستند. آدرسی که در یک انجمن عمومی گذاشته اید یا مبلغی که با یک خرید مشخص همخوانی دارد، کاری می کند که هیچ رمزنگاری ای نمی تواند جبرانش کند.
و هزینه بازار. این را باید صادقانه گفت: چون تحلیل زنجیره روی مونرو کار نمی کند، بسیاری از صرافی های بزرگ بین المللی ترجیح داده اند آن را کنار بگذارند. نتیجه مستقیمش برای دارنده، نقدشوندگی کمتر و راه های تبدیل محدودتر است. این ضعف واقعی این دارایی است و هر متنی که آن را نگوید، ناقص است.
اول اینکه حذف مونرو از فهرست صرافی های بزرگ، برای کاربر ایرانی دوبرابر مهم است. همان صرافی هایی که مونرو را نگه داشته اند، معمولا همان هایی هستند که حساب ایرانی باز نمی کنند. یعنی محدودیت ها روی هم می نشینند.
دوم اینکه اگر مقصدتان یک پلتفرم بین المللی است، مسیر عملی رسیدن به آن از ووچرهای قابل تهیه از داخل کشور می گذرد. و اگر فقط می خواهید مقداری مونرو داشته باشید، نرخ روز خرید و فروش مونرو کوتاه ترین راه است.
سوم و مهم تر از هر دو: حریم خصوصی یک زنجیره است و به ضعیف ترین حلقه اش بسته است. کسی که فکر می کند خرید مونرو به تنهایی او را نامرئی می کند، ریسک را اشتباه فهمیده. مونرو یک ابزار است با یک کار مشخص و مرزهای مشخص، نه یک شنل نامرئی. و این متن نظر حقوقی نیست؛ تکلیف قانونی و مالیاتی هر کس به قوانین محل اقامت خودش برمی گردد.
بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، تقاضای مونرو برخلاف بیشتر دارایی ها با موج های خبری بالا و پایین نمی رود و جریان نسبتا ثابتی دارد. این الگوی یک دارایی کاربردی است، نه یک دارایی معاملاتی؛ کسانی که مونرو می خرند معمولا برای کاری مشخص می خرند.
چرا مونرو قابل ردیابی نیست؟
چون هر سه بخش تراکنش پوشانده می شود: گیرنده با آدرس مخفی، فرستنده با امضای حلقوی و مبلغ با RingCT. پوشاندن یکی کافی نیست و مونرو هر سه را همزمان و به صورت پیش فرض انجام می دهد.
آیا می شود حریم خصوصی مونرو را خاموش کرد؟
نه، و این عمدی است. اگر خصوصی بودن اختیاری باشد، خود انتخاب آن یک نشانه می شود و کسانی که آن را فعال می کنند در اقلیت قابل تشخیصی قرار می گیرند. البته دارنده می تواند کلید مشاهده خود را داوطلبانه در اختیار شخص مشخصی بگذارد تا تراکنش هایش را ببیند.
تفاوت مونرو با بیت کوین در حریم خصوصی چیست؟
بیت کوین مستعار است، نه ناشناس. آدرس ها نام واقعی ندارند اما همه چیز عمومی است و به محض اینکه یک آدرس به هویتی وصل شود، کل تاریخچه اش قابل خواندن است. در مونرو چنین تاریخچه ای برای خواندن وجود ندارد. مقایسه کامل در مقایسه مونرو و بیت کوین آمده است.
آیا خرید مونرو مرا کاملا ناشناس می کند؟
نه. پروتکل تراکنش های روی زنجیره را می پوشاند، اما نقطه ورود شما به بازار، اتصال اینترنتی و رفتار خودتان بیرون از این پوشش می مانند. حریم خصوصی به ضعیف ترین حلقه بستگی دارد و آن حلقه معمولا فنی نیست.