نقش بلاکچین در صنعت تبلیغات دیجیتال

این بخش را کسی دوست ندارد بنویسد، ولی درست ترین درس این حوزه است.

در همان سال هایی که ده ها استارتاپ بلاکچینی برای شفافیت تبلیغات بودجه جمع می کردند، مشکل جعل هویت رسانه با یک راه حل مسخره ساده تا حد زیادی مهار شد: یک فایل متنی روی دامنه ناشر که فهرست می کند چه کسانی مجازند فضای آن سایت را بفروشند. همین. بدون توکن، بدون شبکه، بدون گره.

دلیل موفقیتش هم دقیقا همان چیزی است که پروژه های زنجیره ای نداشتند: پذیرش صنعتی. یک استاندارد که همه طرف ها قبولش کنند، از یک فناوری بهتر که هیچ کس اجرایش نکند، ارزشمندتر است.

موضع من روشن است: در تبلیغات دیجیتال، بلاکچین راه حل نبود؛ کاتالیزور بحث بود. صنعت زیر فشار همان بحث، سراغ استانداردهای ساده تر و قابل اجراتر رفت و مسئله اش را با آن ها حل کرد.

سه سوال بپرسید. اگر جواب ها مبهم بود، بحث تمام است.

• داده نمایش آگهی از کجا وارد زنجیره می شود و چه کسی آن را وارد می کند؟ اگر همان فروشنده است، هیچ چیز حل نشده.
• گره ها دست کیست؟ شبکه ای که همه گره هایش را یک شرکت می گرداند، پایگاه داده همان شرکت است با اسم دیگر.
• اگر توکن را از این طرح حذف کنیم، چه چیزی از کار می افتد؟ اگر جواب «هیچ چیز» بود، توکن برای جمع کردن سرمایه بوده نه برای کار کردن سیستم.