تتر برای کسب و کار: کجا جواب می دهد و کجا نه
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک شرکت کوچک، یک تامین کننده در دبی، و یک فاکتور که باید تا آخر هفته تسویه شود. حواله بانکی مسیر ندارد و طرف مقابل هم منتظر نمی ماند.
در چنین صحنه ای است که کسب و کارهای ایرانی به تتر می رسند، و تقریبا همیشه هم از سر ناچاری، نه از سر علاقه به فناوری.
خبر خوب اینکه برای بخشی از این مساله واقعا جواب می دهد. خبر بد اینکه بخشی که همه فکر می کنند سخت است، سخت نیست، و بخشی که کسی جدی نمی گیرد، همان جایی است که کار گیر می کند.
سه چیز، و هر سه واقعی اند.
اول زمان. انتقال روی شبکه در چند دقیقه انجام می شود و جمعه و تعطیلی هم نمی شناسد. برای کسب و کاری که با اختلاف ساعت کار می کند، همین یک قلم گاهی تفاوت بین بستن معامله و از دست دادنش است.
دوم، ثبات ارزش در فاصله انتقال. اگر با یک رمزارز نوسانی پرداخت کنید، ممکن است تا رسیدن، مبلغ دیگر آن چیزی نباشد که توافق کرده اید. با یک استیبل کوین این ریسک از معادله بیرون می رود.
سوم، اینکه پرداخت پس گرفته نمی شود. برای فروشنده این یک مزیت است؛ تراکنش تایید شده روی زنجیره برگشت ندارد. برای خریدار دقیقا همین ویژگی یک ریسک است و در ادامه به آن می رسیم.
بگذارید صریح بگویم: انتقال، بخش آسان ماجراست. مشکل جای دیگری است.
طرف مقابل باید تتر را قبول کند. اگر تامین کننده شما فقط یورو به حساب بانکی می خواهد، تتر مساله شما را حل نکرده و فقط جابه جایش کرده به مرحله بعد. آن مرحله بعد هم معمولا گران تر از خود انتقال است و حواله ارزی و بخش سختش آن طرف مرز دقیقا همان را باز کرده.
بعد نوبت به دفتر و حساب می رسد. یک پرداخت رمزارزی در سیستم حسابداری شما باید جایی ثبت شود و فاکتور و رسیدی که قابل ارائه باشد داشته باشد. این را نمی شود به بعد موکول کرد و بیشتر کسب و کارهایی که وسط راه به مشکل خورده اند، از همین جا خورده اند.
و ریسکی که مخصوص خریدار است: اگر کالا نرسد یا مطابق توافق نباشد، هیچ سازوکار برگشت وجهی وجود ندارد. در پرداخت بانکی دست کم یک واسطه هست که بشود شکایت کرد. اینجا نیست. جزئیات این تفاوت در پرداخت بین المللی با تتر و جایی که گیر می کند آمده است.
بر اساس سفارش هایی که در پلتفرم ثبت می شود، کاربرد کسب و کاری تتر عملا در سه شکل خلاصه می شود.
دریافت درآمد از خارج. رایج ترین حالت و بی دردسرترینشان. فریلنسر یا شرکتی که مشتری خارجی دارد، دستمزدش را به تتر می گیرد و هر وقت لازم داشت بخشی را به تومان تبدیل می کند. اینجا تتر نقش حساب ارزی را بازی می کند که در دسترس نیست.
پرداخت به تامین کننده ای که خودش قبول می کند. کار می کند، به شرط اینکه شرط دومش برقرار باشد. اگر تامین کننده تتر می گیرد، این ساده ترین مسیر موجود است. اگر نمی گیرد، دنبال راه حل در سمت رمزارز نگردید؛ مساله سمت اوست.
تسویه بین دو شعبه یا دو شریک. وقتی هر دو طرف خودی اند، بیشتر ایرادهای بالا منتفی می شود: اعتماد هست، مساله برگشت وجه پیش نمی آید و ثبت حسابداری اش هم داخلی است.
حالت چهارمی هم هست که مدام درباره اش سوال می شود و کمتر از آنچه فکر می کنید جواب می دهد: فروش به مشتری داخلی با تتر. راه اندازی درگاه پرداخت رمزارزی برای فروشگاه از نظر فنی شدنی است، اما مشتری ای که از قبل رمزارز ندارد، برای خرید از شما یکی نمی خرد.
این بخش را کمتر جایی می نویسند و مهم تر از همه بحث های فنی بالاست.
وقتی درآمدتان دلاری می شود و هزینه هایتان تومانی می ماند، شما ناخواسته وارد یک موقعیت ارزی شده اید. حقوق و اجاره و مالیات را به تومان می دهید و موجودی تان به دلار است. اگر نرخ در جهت شما حرکت کند سود می کنید، و اگر نکند از جیب می دهید، بدون اینکه هیچ تصمیم سرمایه گذاری گرفته باشید.
راه حلش پیچیده نیست ولی باید عمدی باشد: تخمین بزنید هزینه های چند ماه آینده تان چقدر است و همان اندازه را تومانی نگه دارید، بقیه را دلاری. این تنها تصمیم مالی در این حوزه است که برای یک کسب و کار کوچک واقعا فرق ایجاد می کند.
و اگر بخشی از این موجودی قرار است مدتی دست نخورده بماند، مسیر نگهداری ارزش به شکل کد دلاری هم هست که رفتار متفاوتی دارد و برای همه مناسب نیست.
هیچ کدام فنی نیست و مجموعا کمتر از یک ساعت وقت می برد. تقریبا همه مشکلاتی که بعدا سراغمان می آید، از نبود یکی از این پنج تاست.
شبکه را مکتوب کنید. تتر روی شبکه های متعددی منتشر می شود و فهرست رسمی شبکه های تتر خودش این را تایید می کند. آدرس هر شبکه فقط روی همان شبکه معتبر است. اسم شبکه باید کنار آدرس در ایمیل یا قرارداد نوشته شود، نه فقط شفاهی.
یک انتقال آزمایشی کوچک بفرستید. قبل از هر پرداخت بزرگ، یک مبلغ ناچیز بفرستید و تایید بگیرید. هزینه اش ناچیز است و تنها راهی است که آدرس اشتباه را قبل از فاجعه پیدا می کند.
تصمیم بگیرید نرخ کدام لحظه ملاک است. نرخ لحظه سفارش، لحظه پرداخت و لحظه تسویه سه عدد متفاوت اند. اگر از قبل روشن نشود، سر همین یک قلم با طرف مقابل بحث می شود.
هش هر تراکنش را کنار فاکتور نگه دارید. این تنها سند مستقلی است که دارید و همیشه قابل بررسی است، حتی سال ها بعد.
مسیر برگشت به تومان را از قبل امتحان کنید. نه در روزی که به پول نیاز دارید. اگر مسیر خروج را یک بار در آرامش رفته باشید، می دانید چقدر طول می کشد و چقدر هزینه دارد.
سه جا، و در هر سه بهتر است اصرار نکنید.
پرداخت های کوچک داخلی. وقتی درگاه بانکی هست و کار می کند، اضافه کردن یک لایه رمزارز فقط هزینه و پیچیدگی اضافه می کند و هیچ چیزی را بهتر نمی کند.
هر معامله ای که ممکن است به مرجوعی یا اختلاف ختم شود. نبود برگشت وجه در فروش مزیت است و در خرید همان مزیت علیه شما کار می کند.
و فروش به مخاطب عمومی. تعداد کسانی که آماده اند با رمزارز خرید کنند، بسیار کمتر از چیزی است که در فضای این حوزه به نظر می رسد. اینکه کجا واقعا می شود با تتر خرید کرد تصویر دقیق تری از این بازار می دهد.
آیا نگهداری تتر برای کسب و کار سود می دهد؟
خود تتر هیچ سودی تولید نمی کند و قرار هم نیست بکند. اگر جایی وعده سود روزانه یا ماهانه از نگهداری تتر شنیدید، آن سود از تتر نمی آید و باید بپرسید از کجا می آید. برای یک کسب و کار، ارزش تتر در نقدشوندگی و سرعت تسویه است، نه در بازدهی.
تتر بخریم یا دلار نگه داریم؟
برای کسب و کاری که باید پول را جابه جا کند، تتر عملی تر است چون منتقل می شود. اسکناس فقط جایی می ارزد که خودتان حاضر باشید. اگر پول قرار است سال ها بی حرکت بماند، معادله فرق می کند و ریسک ناشر وارد حساب می شود.
پرداخت با تتر برای شرکت چه ریسکی دارد؟
سه ریسک عملی: برگشت ناپذیر بودن تراکنش، اشتباه در آدرس یا شبکه که همان اثر را دارد، و مستندسازی. اولی را با تقسیم پرداخت های بزرگ به چند مرحله کم می کنند، دومی را با یک انتقال آزمایشی کوچک، و سومی را با ثبت کردن هش هر تراکنش کنار فاکتور.
برای دریافت پول از مشتری خارجی از کجا شروع کنیم؟
از توافق بر سر شبکه، قبل از هر چیز دیگری. آدرس ترون و آدرس اتریوم را نمی شود جای هم استفاده کرد و بیشتر پول های گم شده از همین یک نکته می آیند. بعد از آن، نرخ تبدیل و زمان تسویه را از قبل روشن کنید تا سر مبلغ نهایی بحثی پیش نیاید.
