خرید بازی پلی استیشن؛ اکانت قانونی و ظرفیتی چه فرقی دارند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
بازار بازی پلی استیشن در ایران دو کلمه دارد که همه شنیده اند و کمتر کسی دقیق می داند یعنی چه: «قانونی» و «ظرفیت». تفاوتشان روی قیمت اثر می گذارد، ولی چیزی که واقعا مهم است روی مالکیت اثر می گذارد.
| اسمی که می شنوید | واقعا چیست | بازی روی حساب چه کسی است |
|---|---|---|
| اکانت قانونی | بازی روی یک حساب خریداری شده و آن حساب به شما داده می شود | حسابی که فروشنده ساخته |
| اکانت ظرفیتی | سهمی از یک حساب که چند نفر همزمان از آن استفاده می کنند | حساب فروشنده، شما یکی از چند نفرید |
| خرید روی حساب خودتان | کیف پول خودتان را شارژ می کنید و خودتان می خرید | حساب خودتان |
ستون آخر همه چیز را می گوید. در دو مسیر اول، اسم شما هیچ جای مالکیت نیست.
در شرایط خدمات پلی استیشن بندی هست با عنوان ممنوعیت فروش مجدد و استفاده تجاری. مضمونش این است: شما برای خرید از فروشگاه باید کاربر نهایی باشید و فروشندگان مجدد، به تشخیص خود سونی، ممنوع هستند. و ادامه می دهد که وقتی محصولی از فروشگاه می خرید، یک مجوز شخصی برای استفاده خصوصی و غیرتجاری می خرید؛ آن مجوز قابل انتقال نیست مگر قانون محل شما آن را الزام کند. یعنی شما می توانید از محصول به شیوه های تعریف شده استفاده کنید، ولی مالک محصول نیستید.
کل بازار ظرفیت روی همین بند بنا شده و در تضاد با آن است. کسی که ظرفیت می فروشد، دارد یک مجوز شخصی و غیرقابل انتقال را بین چند نفر تقسیم می کند.
این را نمی گویم که بترسانم. می گویم چون تعیین می کند وقتی مشکلی پیش بیاید، کجا ایستاده اید: جایی که هیچ ادعایی قابل طرح نیست.
الگوی شکایت ها تقریبا همیشه یکی است. حساب ظرفیتی مدتی خوب کار می کند، بعد رمزش عوض می شود یا فروشنده در دسترس نیست یا حساب به دلیل استفاده همزمان چند نفر از چند کشور محدود می شود. بازی ای که برایش پول داده اید روی حسابی است که به آن دسترسی ندارید.
و اگر موجودی کیف پول هم آنجا مانده باشد، آن هم رفته. سونی نوشته وجوه کیف پول قابل استرداد و قابل انتقال نیستند.
چون قیمت ها واقعا پایین ترند و این را باید صادقانه گفت. یک بازی بزرگ روی ظرفیت گاهی یک سوم قیمت خرید مستقیم در می آید. برای نوجوانی که بودجه محدود دارد این عدد بی معنی نیست.
حرف ما این نیست که هیچ وقت این کار را نکنید. حرف ما این است که بدانید چه می خرید: یک دسترسی موقت با قیمت پایین تر، نه یک بازی. اگر با همین تعریف راضی هستید، معامله شفاف است. مشکل وقتی پیش می آید که کسی فکر کند بازی را خریده.
- بازی هایی که سال ها بازی می کنید و پیشرفت ذخیره شده برایتان مهم است.
- هر چیزی که به حساب آنلاین گره خورده، مثل آیتم های داخل بازی که به همان حساب می چسبند.
- وقتی می خواهید خیالتان راحت باشد که فردا صبح هم دسترسی دارید.
برای بازی هایی که یک بار تمام می کنید و کنار می گذارید، حساب و کتاب فرق می کند و انتخاب ظرفیت قابل دفاع تر است.
کیف پول حسابتان را شارژ می کنید و از فروشگاه می خرید. تنها شرطش هماهنگی ارز است؛ کیف پول فقط کارت پیش پرداخت همان کشور حساب را می پذیرد. گیفت کارت پلی استیشن با ریجن مشخص ریجن را قبل از پرداخت از شما می پرسد تا کد بی مصرف دستتان نماند.
برای پرداخت های این اندازه پرمیوم ووچر برای خرید بازی متداول ترین انتخاب است، هات ووچر برای وقتی عجله دارید کد را همان لحظه می دهد و ووچرها را کنار هم ببینید تفاوت ها را کنار هم گذاشته. اگر کد قدیمی پرفکت مانی دارید، فروش ووچر پرفکت مانی و دریافت ریال هنوز فعال است.
اکانت ظرفیتی امن است؟
امن به معنای پشتوانه دار نیست. شرایط سونی فروش مجدد را ممنوع کرده و مجوز بازی را شخصی و غیرقابل انتقال می داند، پس اگر دسترسی تان قطع شود مرجعی برای پیگیری ندارید. اگر با این ریسک کنار می آیید، تصمیم با شماست.
فرق اکانت قانونی و ظرفیتی چیست؟
در حالت اول حساب فقط به شما داده می شود و در حالت دوم بین چند نفر تقسیم می شود. در هر دو حالت حساب را فروشنده ساخته و بازی روی همان ثبت شده؛ تفاوت در تعداد استفاده کننده است، نه در مالکیت.
اگر خودم بخرم گران تر تمام می شود؟
در لحظه خرید بله. در بلندمدت بستگی دارد؛ اگر بازی را سال ها نگه می دارید و پیشرفتتان مهم است، خرید مستقیم معمولا به صرفه تر در می آید چون دوباره خریدنش لازم نمی شود.
کد بازی را می شود به کسی داد؟
شرایط سونی می گوید کدهای محصول فقط یک بار و توسط دریافت کننده قابل استفاده اند و به شخص دیگری منتقل یا فروخته نمی شوند. پس کدی که یک بار استفاده شده ارزش دیگری ندارد.
اگر می خواهید بدانید کدام روش پرداخت برای مقصد شما درست است، کدام پلتفرم ها پی اس ووچر می پذیرند همین را بررسی کرده است.
