نقشه پرداخت گیمرها؛ استیم، پلی استیشن و ایکس باکس کنار هم

باور غلطی که بیشترین هزینه را روی دست خریدار می گذارد همین است: آدم ها دنبال کارت یک بازی می گردند.

برای اکثر بازی ها اصلا چنین چیزی وجود ندارد. کارت مال فروشگاهی است که حساب شما آنجاست، نه مال بازی. حساب روی استیم است؟ کارت استیم، هر عنوانی که در سبد داشته باشید. حساب روی پی اس ان است؟ کارت پلی استیشن، حتی اگر همان بازی روی استیم هم موجود باشد.

استثناها کم و مشخص اند. در فهرست خود ما فقط چهار کارت به اسم یک بازی فروخته می شوند و هر چهارتا ارز داخل همان بازی را می فروشند، نه اعتبار عمومی. بقیه، کارت فروشگاه اند.

یک نتیجه عملی هم دارد که کمتر جایی صریح نوشته می شود: یک بازی روی دو پلتفرم، دو خرید جداست. نسخه ای که روی کنسول خریده اید روی کامپیوتر باز نمی شود، و موجودی هیچ کدام از این کیف پول ها به دیگری منتقل نمی شود. نه بین دو پلتفرم، نه بین دو حساب.

فهرست کارت های خودمان را باز کردیم و شمردیم. از بیست و چهار برندی که در سیلوی گیفت کارت دیجی دلار ثبت شده، دوازده تا کارت بازی اند. یعنی دقیقا نصف.

ولی این دوازده تا سه جنس کاملا متفاوت اند و همین جاست که خریدار تازه کار گیر می افتد.

پنج تایشان کیف پول یک فروشگاه اند: استیم، پلی استیشن، ایکس باکس، نینتندو و بتل نت. اعتبار می نشیند و هر چه آن فروشگاه می فروشد را می خرید. چهار تا ارز یک بازی مشخص را می فروشند؛ روباکس، یوسی پابجی، ولورانت پوینت و آر پی لیگ. این ها کیف پول نیستند و بیرون از همان بازی به هیچ دردی نمی خورند.

دو تا هم اصلا رقم ندارند: کارت گیم پس و ای ای پلی. روی این ها مدت می خرید، نه مبلغ. برای همین سوال درست موقع خریدشان «چند ماه» است، نه «چند دلار».

و یکی می ماند که در هیچ کدام این سه دسته نمی نشیند: ریزر گلد، کیف پولی که به فروشگاه هیچ پلتفرمی گره نخورده و بیشتر برای بازی های موبایل به کار می آید.