توکن استورج چه کاری می کند که بدون آن نمی شود
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک واقعیت ساده که بیشتر متن های فارسی درباره استورج از کنارش رد می شوند: می شود مشتری پولی این سرویس بود، ماهانه صورتحساب داد، ترابایت داده ذخیره کرد و هرگز به توکن استورج دست نزد.
اگر این جمله درست باشد، و هست، آن وقت سوال «توکن استورج به چه درد می خورد» دیگر یک سوال مقدماتی نیست. مهم ترین سوالی است که می شود درباره این پروژه پرسید.
تصویری که در اکثر مقاله ها مانده مربوط به چند سال پیش است: «یک فضای ذخیره سازی ابری غیرمتمرکز». این توصیف دیگر کامل نیست.
در صفحه محصولات استورج امروز سه چیز فروخته می شود: ذخیره سازی شیئی سازگار با استاندارد S3، ابزاری برای سوار کردن فضای ابری به شکل درایو محلی، و اجاره توان پردازشی ابری. یکی از دسته های مشتری که صریحا هدف گرفته شده هم کارهای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین است.
یعنی این یک شرکت زیرساخت ابری است که یک بخشش روی شبکه ای از دیسک های مردم اجرا می شود. تعریف پایه ای اش را در ارز دیجیتال استورج چیست و با استوریج سخت افزاری چه فرقی دارد نوشته ایم و اینجا تکرارش نمی کنیم.
دو جا، و فقط دو جا.
یک: پرداخت به نگهدارنده های نود. کسانی که فضای دیسک و پهنای باند خود را در اختیار شبکه می گذارند، پولشان را با همین توکن می گیرند. این کاربرد واقعی است و جایگزین ساده ای هم ندارد؛ پرداخت ماهانه مبالغ خرد به هزاران نفر در ده ها کشور، دقیقا همان کاری است که ریل بانکی در آن بد عمل می کند.
دو: تخفیف برای مشتری. طبق صفحه قیمت گذاری رسمی، حساب هایی که با توکن پرداخت می کنند از حداقل صورتحساب ماهانه معاف اند. یعنی توکن برای مشتری یک مشوق است، نه یک الزام.
و همین کلمه «مشوق» تمام تفاوت را می سازد.
بگذارید صریح باشم، چون این همان جایی است که بیشتر تحلیل ها محتاط می شوند.
در یک اقتصاد توکنی که رشد کسب و کار را به تقاضای توکن وصل می کند، هر مشتری جدید یعنی خرید اجباری توکن. اینجا این طور نیست. مشتری بزرگی که با کارت شرکتی صورتحسابش را می پردازد، هیچ فشار خریدی روی توکن ایجاد نمی کند.
نتیجه اش این است که رشد استفاده از سرویس و قیمت توکن می توانند سال ها از هم جدا حرکت کنند، بدون اینکه هیچ کدام «اشتباه» باشد. این ضعف پنهانی نیست؛ نتیجه مستقیم یک انتخاب طراحی است که خود شرکت هم آن را مخفی نکرده.
سمت دیگر ماجرا هم هست: توکن به طور مداوم به نگهدارنده های نود پرداخت می شود و بخشی از آنها برای پوشش هزینه برق و اینترنت می فروشند. یعنی جریان فروش ساختاری وجود دارد که با جریان خرید ساختاری هم اندازه نیست. اینکه این چه بلایی سر قیمت آورده بحث جداگانه ای است و در علت ریزش ارز استورج با عدد بررسی شده.
توکن استورج یک توکن روی شبکه اتریوم است، نه ارز یک بلاکچین مستقل. این جمله ساده به نظر می رسد ولی رایج ترین اشتباه پرهزینه در این حوزه از همین جا می آید.
هنگام برداشت از یک پلتفرم، شبکه ای که انتخاب می کنید باید همان شبکه ای باشد که مقصد قبول می کند. اگر توکن را روی شبکه اشتباه بفرستید، بازگرداندنش به لطف پشتیبانی مقصد بستگی دارد و گاهی اصلا ممکن نیست. ده ثانیه مقایسه کاراکتر به کاراکتر نام شبکه، بیشترین بازده را در کل این مسیر دارد.
اگر می خواهید از خود سرویس استفاده کنید و مقیاس کارتان بزرگ است، توکن یک ابزار کاهش هزینه است. منطقی است.
اگر نگهدارنده نود هستید، توکن را نمی خرید؛ دریافت می کنید. سوال شما این نیست که بخرید یا نه، بلکه این است که کی و چقدرش را تبدیل کنید.
و اگر هیچ کدام از این دو نیستید و صرفا به عنوان دارایی نگاهش می کنید، بدانید دقیقا روی چه چیزی شرط بسته اید: نه روی رشد این کسب و کار، بلکه روی این احتمال که سهم پرداخت های توکنی در آینده بزرگ تر شود. اینها دو چیز متفاوت اند. مقایسه این سرویس با رقبای متمرکزش را در تفاوت استورج با سرویس های ابری متمرکز و کاربردهای واقعی اش را در جایی که ذخیره سازی غیرمتمرکز واقعا به درد می خورد باز کرده ایم.
ثبت نام و پرداخت صورتحساب دلاری برای یک حساب تجاری از ایران عملا در دسترس نیست و مسیر کارت بانکی هم وجود ندارد. پس بخش «مشتری شدن» این ماجرا برای بیشتر خوانندگان این متن موضوعیت ندارد.
سمت نگهداری نود هم شرط هایی دارد که با اینترنت خانگی ایران به سختی جور در می آید: در دسترس بودن مداوم و پهنای باند پایدار. یک قطعی چند ساعته صرفا یک وقفه نیست؛ روی رتبه و درآمد آن نود اثر می گذارد.
پس در عمل، آنچه از ایران در دسترس است خود توکن است به عنوان دارایی. اگر با آگاهی از بحث بالا باز هم می خواهیدش، نرخ و ثبت سفارش ریالی ارز استورج همان جاست.
توکن استورج یک توکن بی مصرف نیست و کسانی که این را می گویند دقت نکرده اند؛ ریل پرداخت به هزاران نگهدارنده نود، کار واقعی و سختی است که این توکن انجام می دهد.
اما بین «کار واقعی انجام می دهد» و «رشد شرکت به قیمتش می رسد» فاصله ای هست که باید ببینید. هر کس این فاصله را برایتان پر کند، دارد چیزی می فروشد.
توکن استورج روی کدام شبکه است؟
روی شبکه اتریوم و به صورت یک توکن استاندارد. بلاکچین مستقلی برای این پروژه وجود ندارد و هنگام انتقال باید همین شبکه انتخاب شود.
برای استفاده از سرویس استورج باید توکن بخرم؟
نه. پرداخت با روش های معمول هم ممکن است. پرداخت با توکن یک مشوق دارد و از حداقل صورتحساب ماهانه معاف است، ولی الزامی نیست.
آیا رشد استفاده از استورج قیمت توکن را بالا می برد؟
نه به شکل مستقیم و خودکار. تا وقتی مشتری ها می توانند بدون توکن پرداخت کنند، رشد درآمد شرکت لزوما به تقاضای توکن تبدیل نمی شود. این نکته کلیدی این پروژه است.
نگهدارنده نود پولش را چطور می گیرد؟
با همین توکن و به صورت دوره ای. بخشی از پرداخت هم تا مدتی نگه داشته می شود تا نودهایی که ناگهان شبکه را ترک می کنند هزینه اش را بدهند.
