اگر «استورج چیست» را جستجو کنید، نصف نتایج درباره چیز دیگری است: دستگاه های ذخیره سازی در شبکه های سازمانی. آن استوریج با این استورج فرق دارد و اسم مشابهشان در فارسی، بیشترین سردرگمی را ساخته است.
این صفحه درباره دومی است: یک شبکه ذخیره سازی ابری که به جای دیتاسنتر شرکت، از فضای خالی هارد آدم های عادی استفاده می کند و توکنی به نام STORJ، واحد پرداخت داخلش است.
مشکلی که این پروژه می خواهد حل کند
وقتی فایلی را در یک سرویس ابری معمولی می گذارید، آن فایل در دیتاسنتر یک شرکت می نشیند. سه پیامد دارد: آن شرکت می تواند دسترسی را قطع کند، می تواند قیمت را عوض کند، و اگر آن دیتاسنتر دچار مشکل شود، شما هم دچار مشکل می شوید.
ایده ذخیره سازی غیرمتمرکز این است که هیچ نسخه کاملی از فایل شما در هیچ نقطه ای وجود نداشته باشد. تعریف رسمی معماری این شبکه در مستندات رسمی استورج آمده است.
فایل شما دقیقا چه بلایی سرش می آید
ترتیب کار این طور است:
- فایل پیش از خروج از دستگاه شما رمزگذاری می شود. کلید دست خودتان است، نه دست شبکه.
- فایل به قطعه های کوچک تر تقسیم می شود.
- از هر قطعه، تکه های افزونه ساخته می شود؛ یعنی داده به شکلی کدگذاری می شود که برای بازسازی کامل، نیازی به همه تکه ها نباشد.
- این تکه ها بین نودهای زیادی در نقاط مختلف جهان پخش می شوند.
نتیجه اش این است که خاموش شدن تعداد قابل توجهی از نودها هم فایل شما را از بین نمی برد؛ باقی تکه ها برای بازسازی کافی اند. و هیچ اپراتوری نمی داند روی دیسکش چه چیزی نشسته، چون تکه ای از یک فایل رمزگذاری شده در اختیار دارد.
توکن اینجا چه کار می کند
پول خرد این شبکه است. مشتری بابت فضا و ترافیک پول می دهد و اپراتور نود بابت میزبانی، پاداش می گیرد.
و همین نقطه ای است که باید در ارزیابی سرمایه گذاری جدی گرفته شود: این توکن سهام شرکت نیست و درآمد شرکت به دارنده اش تعلق نمی گیرد. ارزشش به گردش واقعی داده روی شبکه گره خورده است، نه به موفقیت مالی شرکت به معنای متعارف.
کجا واقعا بهتر است، کجا نه
برای نگهداری آرشیو، نسخه پشتیبان و فایل های حجیمی که زیاد خوانده می شوند، رقابتی است. مخصوصا در هزینه ترافیک خروجی که در سرویس های بزرگ ابری معمولا گران ترین بخش صورتحساب است.
اما در دو مورد ضعف دارد و پنهان کردنش فایده ندارد. اول، تاخیر: خواندن فایلی که تکه هایش در قاره های مختلف است، از خواندن همان فایل از یک سرور نزدیک کندتر است. دوم، اکوسیستم: سرویس های بزرگ ابری ده ها ابزار جانبی دارند که اینجا نیست و اگر معماری نرم افزارتان به آن ابزارها وابسته است، مهاجرت ساده نیست.
از ایران، چه چیزی از این ماجرا در دسترس است
دو تفکیک مهم است.
خود شبکه، پروتکل باز است و مثل هر بلاکچین دیگری کسی را مسدود نمی کند. اما سرویس تجاری ای که روی آن ساخته شده، مثل هر سرویس ابری دیگری، ممکن است دسترسی و پرداخت از برخی کشورها را محدود کند. این محدودیت در سطح شرکت اعمال می شود.
در عمل، آنچه برای کاربر ایرانی در دسترس تر است خرید و فروش خود توکن است، نه استفاده از سرویس ذخیره سازی. اگر هدفتان سرمایه گذاری روی این ایده است، راه های سرمایه گذاری در استورج دو مسیر ممکن را با هزینه هایشان مقایسه کرده است.
برای مقایسه با رقبا هم تفاوت این شبکه با پلتفرم های ابری متمرکز و برای دیدن سمت کاربردی ماجرا مزیت های استورج در نگهداری داده را بخوانید. خرید و فروش توکن هم از صفحه استورج دیجی دلار انجام می شود.
سوال های پرتکرار
ارز دیجیتال استورج چیست؟
توکن شبکه ای برای ذخیره سازی ابری غیرمتمرکز. مشتریان با آن هزینه فضا و ترافیک را می پردازند و کسانی که فضای دیسک خود را در اختیار شبکه گذاشته اند، با همان توکن پاداش می گیرند.
استورج با استوریج سخت افزاری چه فرقی دارد؟
هیچ ربطی به هم ندارند. استوریج در فارسی معمولا به دستگاه های ذخیره سازی و سرورهای فایل گفته می شود؛ استورج نام یک شبکه ذخیره سازی ابری و توکنش است.
آیا داده های ذخیره شده در این شبکه امن است؟
فایل قبل از خروج از دستگاه شما رمزگذاری و به تکه های پخش شده تبدیل می شود، پس هیچ اپراتوری محتوای آن را نمی بیند. ریسک اصلی جای دیگری است: از دست دادن کلید رمزگذاری، که در این حالت هیچ کس نمی تواند فایل را برگرداند.
توکن استورج روی کدام شبکه است؟
روی شبکه اتریوم منتشر شده است، پس برای نگهداری و انتقالش از کیف پول ها و آدرس های همان شبکه استفاده می شود و کارمزد انتقال هم بر همان اساس حساب می شود.
