CCIP چین لینک؛ انتقال دارایی بین شبکه ها بدون پل

بزرگ ترین سرقت های تاریخ ارز دیجیتال روی صرافی ها اتفاق نیفتاد. روی پل ها اتفاق افتاد؛ همان قراردادهایی که دارایی را از یک شبکه به شبکه دیگر می برند.

CCIP پاسخ چین لینک به همین مسئله است. و درست مثل هر پاسخی در این حوزه، هم چیزی را حل می کند و هم چیزی را حل نمی کند.

مشکل اصلی چیست

هر بلاکچین یک جزیره است. قرارداد هوشمند روی اتریوم نمی داند روی سولانا چه خبر است و نمی تواند مستقیم با آن حرف بزند.

تا امروز راه حل، ساختن پل های جداگانه برای هر مسیر بوده. هر پل یک قرارداد است، هر قرارداد یک سطح حمله، و هر پروژه ای که می خواهد چند زنجیره ای کار کند مجبور بوده برای هر مسیر پیاده سازی جداگانه بنویسد.

مستندات فنی CCIP دقیقا همین را نقطه شروع خودش می داند: بدون یک پروتکل استاندارد، هر سیستم باید برای هر تعامل بین زنجیره ای نسخه خانگی خودش را بسازد.

CCIP دقیقا چه کار می کند

سه چیز را بین زنجیره ها جابه جا می کند: توکن، پیام، یا هر دو با هم.

«پیام» بخشی است که معمولا جا می افتد و مهم تر از توکن است. یعنی قرارداد هوشمند روی یک شبکه می تواند به قرارداد روی شبکه دیگر دستور بدهد؛ نه فقط پول بفرستد.

امنیتش هم روی همان شبکه های اوراکل چین لینک بنا شده که فیدهای قیمت را تامین می کنند. یعنی به جای ساختن یک زیرساخت اعتماد جدید، از زیرساختی استفاده می کند که سال هاست کار می کند. مبانی آن شبکه در سرویس های چین لینک توضیح داده شده.

مشتری واقعی اش چه کسی است

اینجا جایی است که CCIP از بقیه پروژه های حوزه فاصله می گیرد.

صفحه رسمی CCIP از پشتیبانی بیش از هفتاد بلاکچین حرف می زند و فهرست دقیقش در دایرکتوری شبکه های CCIP با تعداد مسیر و توکن هر شبکه منتشر شده. ولی چیزی که در آن صفحه معرفی بیشتر تکرار می شود بلاکچین نیست: مدیر دارایی، امین، بانک و زیرساخت های بازار مالی. حتی برای ارزهای دیجیتال بانک مرکزی هم بخش جداگانه ای دارد.

یعنی این محصول برای معامله گر خرده پا ساخته نشده. برای موسسه ای ساخته شده که می خواهد دارایی توکن شده اش روی چند شبکه در دسترس باشد و یک نمای واحد از آن داشته باشد.

حالا بخشی که تبلیغ نمی شود

انتقال بین زنجیره ای، ذاتا، پرریسک ترین کاری است که در این حوزه انجام می شود. خود مستندات چین لینک هم این را انکار نمی کند و از «ریسک های ذاتی» حرف می زند.

چیزی که CCIP انجام می دهد کم کردن ریسک است، نه حذف آن. لایه های دفاعی متعدد یعنی حمله سخت تر می شود؛ یعنی نشدنی نیست.

و یک نکته دیگر. کل ارزش این محصول به فرضی وابسته است که هنوز ثابت نشده: اینکه دارایی های واقعی در مقیاس بزرگ توکن شوند و بانک ها واقعا وارد شوند. اگر آن اتفاق کند تر از انتظار بیفتد، این زیرساخت آماده می ماند و مشتری اش نمی آید.

ربطش به قیمت LINK

این را زیاد می پرسند، پس صریح جواب می دهم.

CCIP یکی از معدود سرویس هایی است که درآمد واقعی تولید می کند، و درآمد واقعی همان چیزی است که یک زیرساخت را از یک ایده جدا می کند.

اما بین «سرویس درآمد دارد» و «توکن گران می شود» چند حلقه فاصله است و آن حلقه ها را در فاصله بین درآمد سرویس و قیمت توکن باز کرده ایم. خبر ادغام، به تنهایی، تقاضای توکن نمی سازد.

و برای شما که کاربر معمولی هستید

بی تعارف: شما هیچ وقت مستقیم با CCIP کار نمی کنید. این یک پروتکل توسعه دهنده است.

ولی مسئله ای که CCIP برای موسسات حل می کند، نسخه کوچکی هم برای شما دارد و آن نسخه کوچک هنوز حل نشده است: انتخاب شبکه هنگام انتقال. LINK روی ده ها شبکه وجود دارد و فرستادن آن روی شبکه اشتباه، همچنان یعنی دارایی از دسترس خارج شده. این را در اینکه LINK شما روی کدام شبکه نشسته است کامل نوشته ایم.

هیچ پروتکل بین زنجیره ای این اشتباه را برای شما نمی گیرد. مسیر فروش و تبدیل به تومان هم در فروش چین لینک آمده، و اگر هدفتان پرداخت خارجی است ووچر دلاری به جای انتقال بین زنجیره ای مسیر کوتاه تری از هر انتقال بین زنجیره ای است.

سوال های پرتکرار