«می خواهم تتر بفروشم، چرا کارت ملی می خواهید؟» این سوال هفته ای چند بار به پشتیبانی می رسد و لحن بیشترشان هم عصبانی است.
جواب صادقانه اش این نیست که ما کنجکاویم. هر پلتفرمی که در ایران ریال از حساب بانکی شما می گیرد یا به حساب بانکی شما واریز می کند، در همان لحظه وارد سیستم بانکی شده و قواعد سیستم بانکی روی آن اعمال می شود. احراز هویت هزینه ورود به آن مسیر است، نه سیاست داخلی یک صرافی.
دو چیزی که همیشه با هم قاطی می شوند
احراز هویت یعنی پلتفرم مطمئن شود شما همانی هستید که ادعا می کنید. کارت ملی، شماره موبایل به نام خودتان، کارت بانکی به نام خودتان.
مبارزه با پولشویی چیز دیگری است. اینجا موضوع هویت شما نیست، منشا پول است. سوال این نیست که شما کی هستید؛ سوال این است که این مبلغ از کجا آمده.
اولی یک بار انجام می شود و تمام. دومی همیشگی است و به همین دلیل است که یک کاربر قدیمی هم ممکن است برای یک تراکنش بزرگ ناگهان سوال شود.
این قاعده فقط ایرانی نیست
تصور رایج این است که این سختگیری ها محلی است. نیست.
اتحادیه اروپا در دستورالعمل ۲۰۱۸/۸۴۳ صرافی های ارز دیجیتال و ارائه دهندگان کیف پول را مشمول همان الزامات ضد پولشویی کرد که برای بانک ها وضع شده بود. یعنی سال هاست که در بازارهای بزرگ دنیا هم، پلتفرم رمزارزی از نظر قانون یک نهاد مالی است.
نتیجه عملی اش برای شما این است: صرافی خارجی که امروز بدون مدرک ثبت نام می گیرد، فردا سر برداشت مدرک می خواهد. و آن روز، شما پول را آن طرف گذاشته اید. این دقیقا الگویی است که در دلیل بسته شدن حساب کاربران ایرانی در پلتفرم های خارجی شرح داده ایم.
چه چیزی می خواهند و چه چیزی نباید بخواهند
مرحله های استاندارد در بازار ایران کم و بیش یکی است: تایید شماره موبایل به نام خودتان، ثبت کارت بانکی به نام خودتان، بارگذاری کارت ملی و در سطوح بالاتر یک ویدیو یا تصویر زنده.
و حالا فهرست چیزهایی که هیچ پلتفرم سالمی از شما نمی خواهد:
- رمز عبور یا رمز دوم کارت بانکی
- عبارت بازیابی کیف پول یا کلید خصوصی
- دسترسی به پیامک های شما یا نصب برنامه ای که کد تایید را بخواند
- تصویر کارت ملی بدون هیچ نوشته ای رویش؛ برای مدارک ارسالی نوشتن عبارت و تاریخ روی تصویر کار درستی است
اگر جایی یکی از این ها را خواست، مساله دیگر احراز هویت نیست. کلاهبرداری است، و روش های رایجش را در شگردهای متداول کلاهبرداری در معاملات تتر جمع کرده ایم.
حساب باید به نام خودتان باشد؛ این جدی ترین بند است
پرتکرارترین دلیل قفل شدن یک سفارش این است: کاربر با کارت همسر، پدر یا شریکش پرداخت می کند.
از نگاه سیستم، این یعنی پول کسی جز صاحب حساب در حال جابه جایی است، و این همان الگویی است که کل مقررات برای شناسایی اش نوشته شده. نتیجه اش هم فقط لغو سفارش نیست؛ می تواند به محدود شدن حساب بانکی برسد. آنچه در این حالت واقعا اتفاق می افتد را در حساسیت سیستم بانکی به تراکنش های رمزارزی نوشته ایم.
قاعده ساده است و استثنا هم ندارد: پولی که وارد می شود و پولی که خارج می شود، هر دو باید از حساب شخص خودتان باشد.
«بدون احراز هویت» یعنی چه، و کجا واقعی است
این عبارت در تبلیغ ها زیاد دیده می شود و دو تکه دارد که باید از هم جدا شوند.
تکه اول: خرید و فروش نامحدود با پرداخت ریالی و بدون هیچ مدرکی وجود ندارد. هر جا که ریال بانکی در کار است، احراز هویت هم در کار است. سایتی که خلاف این را می گوید یا اغراق می کند یا ریسکی را به شما منتقل می کند که از آن خبر ندارید.
تکه دوم: مسیرهایی که اصلا تراکنش بانکی در آنها نیست، ذاتا اصطکاک کمتری دارند. کدهای ووچر از همین دسته اند؛ وقتی با یک کد دلاری پرداخت می کنید، حساب بانکی ای وسط نیست که بخواهد شناسایی شود. مرز واقعی این دو حالت را در بررسی اینکه کجا واقعا مدرک لازم نیست باز کرده ایم، و اگر پرداخت شما به یک سرویس خارجی است، کد یو ووچر برای پرداختی که از بانک رد نمی شود گزینه ای است که همین منطق را دارد.
موضع ما: دنبال دور زدن احراز هویت نگردید. اگر معامله شما قانونی است، احراز هویت فقط یک مرحله اداری است. اگر برای فرار از آن به مسیرهای غیررسمی می روید، ریسکی که برمی دارید بزرگ تر از دردسری است که از آن فرار می کنید. وضعیت قانونی خود این معاملات را هم در آنچه قانون درباره خرید و فروش تتر می گوید جدا بررسی کرده ایم.
هزینه ای که این ماجرا واقعا دارد
حالا بخشی که معمولا نوشته نمی شود. احراز هویت مجانی نیست؛ فقط هزینه اش پول نیست.
وقتی مدارکتان را جایی می گذارید، هویت شما به سابقه معاملاتتان گره می خورد و آن اطلاعات روی سرور یک شرکت می ماند. این ریسک واقعی است و انکارش کار درستی نیست. اما راه حلش خودداری از احراز هویت نیست، انتخاب جایی است که بشود پاسخگویش کرد: شرکتی با نشانی مشخص، مجوزهای قابل بررسی و سابقه ای که بشود دنبالش را گرفت. مال ما در صفحه مجوزهایی که می شود راستی آزمایی کرد آمده.
بی تعارف: احراز هویت یک پلتفرم را امن نمی کند، پاسخگو می کند. این دو تا یکی نیستند و کسی که این تفاوت را بداند، انتخاب بهتری می کند.
سوال های پرتکرار درباره احراز هویت در صرافی
احراز هویت در ارز دیجیتال به چه معناست؟
یعنی پلتفرم پیش از انجام معامله ریالی، هویت شما را با مدارک رسمی تطبیق می دهد و مطمئن می شود حساب بانکی و شماره موبایل به نام خودتان است. هدفش جلوگیری از استفاده از حساب دیگران و ردیابی پذیر ماندن جریان پول است.
مراحل احراز هویت در صرافی چیست؟
معمولا سه مرحله: تایید شماره موبایل به نام خودتان، ثبت کارت بانکی به نام خودتان، و بارگذاری کارت ملی. برای سقف های بالاتر یک تصویر یا ویدیوی زنده هم اضافه می شود. هرچه سقف معاملاتی بالاتر برود، مرحله بیشتری لازم است.
آیا احراز هویت در صرافی خطرناک است؟
خود فرآیند نه، جایی که مدرک را می فرستید بله. مدارکتان را فقط به پلتفرمی بدهید که هویت حقوقی مشخص، نشانی واقعی و مجوز قابل بررسی دارد. و هیچ وقت رمز بانکی، رمز پویا یا عبارت بازیابی کیف پول را در این فرآیند ندهید؛ این ها هیچ ربطی به احراز هویت ندارند.
صرافی بدون احراز هویت برای معامله بهتر نیست؟
برای پرداخت ریالی چنین چیزی عملا وجود ندارد و هر ادعایی در این زمینه باید شما را محتاط کند. آنچه واقعا وجود دارد مسیرهای بدون تراکنش بانکی است، مثل خرید و پرداخت با کدهای ووچر. تفاوت این دو حالت را با هم اشتباه نگیرید: یکی قانون را دور نمی زند، فقط از مسیر بانکی عبور نمی کند.
