آینده استلار؛ رشد شبکه چرا به قیمت XLM نمی رسد
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
نسخه قبلی این صفحه هشت بار نوشته بود که آینده استلار «روشن و امیدوارکننده» است و یک بار هم نگفته بود چرا. بگذارید ساده بگویم: آینده هر ارز دیجیتال به این بستگی دارد که چه کسی مجبور است آن را بخرد. برای استلار، جواب این سوال از چیزی که فکر می کنید پیچیده تر است.
هدف این شبکه از روز اول انتقال ارزش بین سیستم های مالی سنتی بوده است، نه میزبانی قراردادهای پیچیده. تسویه شبانه روزی، حواله، پرداخت به تامین کننده و توزیع کمک های نقدی؛ اینها کاربردهایی هستند که خود بنیاد استلار روی آنها تاکید می کند.
پس سنجیدن استلار با معیار «چند دپ روی آن ساخته شده» از پایه اشتباه است. باید پرسید چقدر پول از آن عبور می کند.
عبور پول از شبکه، به خودی خود تقاضای معناداری برای XLM نمی سازد. دلیلش را خود بنیاد استلار نوشته است: حداقل کارمزد هر تراکنش ۰.۰۰۰۰۱ لومن است.
این عدد آن قدر کوچک است که حتی اگر حجم تراکنش های شبکه چند برابر شود، مقدار XLM مصرف شده بابت کارمزد در عمل به چشم نمی آید. کارمزد پایین بزرگ ترین مزیت این شبکه برای کاربر است و همزمان ضعیف ترین حلقه در استدلال «رشد شبکه یعنی رشد قیمت».
تقریبا هیچ کدام از مقاله های فارسی «آینده استلار» این تناقض را باز نمی کنند و مستقیم از «پذیرش جهانی» می پرند به «رشد قیمت».
مکانیزم واقعی جای دیگری است: حداقل موجودی. طبق مستندات فنی استلار، هر حساب باید دست کم یک لومن نگه دارد و هر ورودی اضافه مثل تراست لاین دارایی جدید، نیم لومن دیگر به این حداقل اضافه می کند.
این پول خرج نمی شود، قفل می شود. هر حساب جدید و هر دارایی جدیدی که کاربران روی شبکه نگه می دارند، مقداری XLM را از گردش خارج می کند. اگر قرار باشد رشد شبکه به قیمت وصل شود، از این کانال است نه از کارمزد. اثرش را می شود در نمودار و قیمت لحظه ای استلار دنبال کرد.
سمت عرضه هم روشن است: بنیاد استلار می گوید در حال حاضر حدود ۵۰ میلیارد لومن وجود دارد و «لومن جدیدی ساخته نخواهد شد». پس عرضه ثابت است. متن هایی که هنوز از تورم سالانه استلار می نویسند، از یک نسخه قدیمی شبکه حرف می زنند.
ستون فقرات کاربرد استلار چیزی است به نام لنگر. تعریف رسمی اش این است: پل ورود و خروج بین شبکه استلار و ریل های مالی سنتی. لنگر پول واقعی می گیرد و توکن متناظرش را روی شبکه صادر می کند، و برعکس.
یعنی وقتی دلاری روی استلار نگه می دارید، به بلاکچین اعتماد نکرده اید؛ به آن موسسه اعتماد کرده اید که هر وقت خواستید توکن را پس بگیرد و پول واقعی بدهد. زنجیره فقط دفترداری را انجام می دهد.
و اینجاست که تصویر برای خواننده ایرانی به هم می ریزد. لنگرها دقیقا همان چیزی هستند که از ایران در دسترس نیستند. چرایی اش را در تحلیل کاربرد استلار برای کاربران ایرانی نوشته ایم؛ خلاصه اش این است که شبکه کار می کند، دو سر حواله کار نمی کند.
به دو چیز، و هر دو بیرون از کنترل خود شبکه اند.
اول، تعداد حساب ها و دارایی های فعال روی شبکه. این تنها کانالی است که رشد استفاده را به قفل شدن XLM وصل می کند.
دوم، رقابت با ریل هایی که همین کار را ارزان تر یا با دسترسی بهتر انجام می دهند. استلار در بازاری بازی می کند که رقبایش فقط بلاکچین ها نیستند؛ استیبل کوین ها روی شبکه های دیگر و شرکت های حواله سنتی هم همان مشتری را می خواهند.
اگر تصمیم خرید دارید، بحث جداگانه ای است که در بررسی خرید استلار باز کرده ایم. و اگر هدفتان صرفا نگه داشتن ارزش دلاری است، نه شرط بستن روی یک شبکه پرداخت، نگهداری ارزش دلاری با تتر ابزار سرراست تری برای همان کار است.
ارز استلار برای کدام کشور است؟
برای هیچ کشوری. استلار یک شبکه باز و بین المللی است و ارز ملی هیچ دولتی نیست. این تصور معمولا از آنجا می آید که لنگرهای مختلف، توکن ارزهای ملی مختلف را روی این شبکه صادر می کنند.
آیا ایلان ماسک با استلار ارتباطی دارد؟
نه. هیچ ارتباط رسمی بین ایلان ماسک و بنیاد استلار وجود ندارد. این شایعه هر چند وقت یک بار در فضای فارسی برمی گردد و هیچ منبع معتبری آن را تایید نکرده است.
عرضه استلار محدود است؟
بله. طبق اعلام خود بنیاد، حدود ۵۰ میلیارد لومن موجود است و لومن جدیدی ساخته نمی شود. سازوکار تورم سالانه که در متن های قدیمی می بینید دیگر فعال نیست.
تفاوت استلار و ریپل در چیست؟
هر دو برای پرداخت بین المللی ساخته شده اند، اما مشتری هدفشان فرق می کند: ریپل بیشتر روی موسسات مالی بزرگ تمرکز کرده و استلار روی افراد، کسب و کارهای کوچک و بازارهای در حال توسعه.
منابع: صفحه لومن در سایت رسمی استلار و مستندات توسعه دهندگان درباره لنگرها.
