اوراکل در بلاکچین چیست؛ چشم قرارداد هوشمند کجاست

ادبیات رایج می گوید بلاکچین واسطه ها را حذف می کند. درباره خود زنجیره تا حدی درست است. درباره هر برنامه ای که به داده بیرونی نیاز دارد، درست نیست.

یک پروتکل وام دهی می تواند کدی بی نقص و ممیزی شده داشته باشد و باز هم تخلیه شود، اگر مهاجم بتواند قیمتی را که اوراکل گزارش می دهد دستکاری کند. راه معمول هم پیچیده نیست: بازاری با عمق کم پیدا می کنی، با سرمایه نسبتا کم قیمتش را برای چند لحظه جابجا می کنی، و پروتکلی که قیمتش را از همان بازار می خواند بر اساس عدد غلط تصمیم می گیرد. حمله به قرارداد نبوده؛ حمله به چشم های قرارداد بوده.

پس وقتی پروژه ای می گوید «کاملا غیرمتمرکز»، سوال درست این است: داده اش از کجا می آید، چند منبع مستقل دارد، و اگر آن منبع خراب شود چه اتفاقی می افتد. این سوال بیشتر از بررسی خود کد، پروژه های ضعیف را لو می دهد.

اوراکل پل داده است، و در عین حال ضعیف ترین حلقه بیشتر برنامه های غیرمتمرکز. دفعه بعد که پروژه ای ادعا کرد بدون واسطه و بدون اعتماد کار می کند، یک سوال بپرسید: عددی که این قرارداد بر اساسش تصمیم می گیرد از کجا می آید؟ اگر جواب یک منبع باشد، آن پروژه دقیقا به اندازه همان یک منبع قابل اعتماد است. برای شناخت بقیه اجزای این اکوسیستم، دیفای و ساختارش نقطه شروع خوبی است.