مشارکت های نات کوین؛ چه چیزی واقعا وجود دارد
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
در فهرست هایی که به فارسی درباره «همکاری های استراتژیک نات کوین» منتشر شده، از قرارداد با بانک ها و پلتفرم های تجارت الکترونیک نوشته اند. حتی گفته شده این پروژه با شبکه های دیگر ادغام شده تا قراردادهای هوشمندش را گسترش بدهد.
هیچ کدام از این ها وجود ندارد. و دلیلش فنی است، نه اینکه ما خبر نداریم.
نات کوین یک جتون روی شبکه تون است؛ یعنی یک توکن که طبق استاندارد TEP-74 ساخته شده. زنجیره ای از خودش ندارد، مکانیزم اجماعی از خودش ندارد و ماشین قرارداد هوشمندی از خودش ندارد. آنچه دارد یک قرارداد اصلی روی تون است و یک قرارداد کیف پول جدا برای هر دارنده.
خود متن استاندارد این ساختار را با یک مثال توضیح داده: اگر توکنی با عرضه ۲۰۰ واحد منتشر کنید که در دست سه نفر باشد، چهار قرارداد مستقر می شود؛ یک قرارداد اصلی و سه قرارداد کیف پول. همین است. زیر این توکن، شرکتی، هیئت مدیره ای و واحد توسعه کسب وکاری وجود ندارد.
و اگر می خواهید خودتان ببینید: در پایگاه داده کوین گکو، پلتفرم نات کوین شبکه تون ثبت شده و آدرس قراردادش هم همان جا هست. یک آدرس، روی یک شبکه دیگر. برای راستی آزمایی همین کافی است، و راهنمای راستی آزمایی قرارداد نات کوین مرحله به مرحله اش را نوشته.
بگذارید صریح باشیم، چون این متن هم قبلا یکی از همان ها بود. بخش بزرگی از محتوای فارسی این حوزه، توضیح یک پروژه عمومی و بی نام را برداشته و اسم یک توکن واقعی را رویش گذاشته است.
نشانه اش هم همیشه یکی است: جمله هایی که به هیچ چیز مشخصی اشاره نمی کنند. «همکاری با موسسات مالی»، بدون نام یک موسسه. «ادغام با پروژه های بلاکچینی»، بدون نام یک پروژه. «مشارکت با پلتفرم های تجارت الکترونیک»، بدون نام یک فروشگاه.
قاعده ساده است و به همه این حوزه می خورد: خبر همکاری بدون اسم، خبر نیست. اگر طرف مقابل نام ندارد، چیزی برای راستی آزمایی وجود ندارد و شما فقط یک جمله خوش ظاهر خوانده اید.
سه چیز واقعی وجود دارد و هیچ کدامشان «مشارکت» به معنای قرارداد دوجانبه نیستند. تفاوتشان مهم است.
تلگرام، به عنوان محل توزیع
بازی نات کوین یک مینی اپ داخل تلگرام بود و کل رشد انفجاری اش از همین جا آمد. اما تلگرام شریک نات کوین نیست؛ بستری است که این پروژه رویش اجرا شد، همان طور که ده ها پروژه دیگر هم شدند.
این تفاوت وقتی معلوم می شود که بپرسید اگر تلگرام فردا قواعد مینی اپ ها را عوض کند، چه کسی می تواند شکایت کند. جواب: هیچ کس. رابطه ای که قرارداد ندارد، تعهدی هم ندارد.
تون، به عنوان زنجیره میزبان
هر تراکنش نات کوین روی تون انجام می شود و کارمزدش هم به ارز بومی همان شبکه پرداخت می شود، نه با نات کوین. یعنی سرنوشت این توکن به سلامت تون گره خورده است، بدون اینکه هیچ توافقی بینشان لازم باشد.
یک تصحیح هم اینجا لازم است که هنوز در متن های فارسی جا نیفتاده: ارز بومی تون دیگر با نام تون کوین شناخته نمی شود و به گرم با نماد GRAM تغییر نام داده است. اگر جایی هنوز نوشته تون کوین، متن قدیمی است. نسبت این دو را اینکه نات کوین چطور روی تون سوار است باز کرده.
برنامه های تشویقی اکوسیستم و ورود به صرافی بزرگ
در دوره اوج، مجموعه ای از برنامه های تشویقی اکوسیستم تون زیر نام اوپن لیگ اجرا شد که پروژه های فعال روی این شبکه در آن دیده می شدند. این یک برنامه اکوسیستمی است، نه قرارداد بین دو طرف؛ پروژه ای که در آن حضور دارد چیزی امضا نکرده است.
و آنچه واقعا نقدینگی ساخت، پذیرش در یک صرافی بزرگ بود؛ رویدادی که هر پروژه ای آرزویش را دارد و باز هم مشارکت نیست، یک تصمیم یک طرفه از سمت آن صرافی است. مسیرهای واقعی معامله این توکن را صرافی نات کوین و اینکه کجا واقعا نقد می شود جمع کرده است.
همان ساختار «یک کیف پول، یک قرارداد» که بالا گفتیم، دو رفتار عجیب می سازد که کاربران تازه وارد را می ترساند و هیچ کدام مشکل نیستند.
اول اینکه بار اولی که جتونی برایتان می آید، یک قرارداد کیف پول تازه برای شما مستقر می شود و هزینه اش از خود همان تراکنش کم می شود. برای همین گاهی مقدار رسیده کمی کمتر از مقدار ارسالی به نظر می رسد. این کارمزد شبکه است، نه کم شدن دارایی.
دوم اینکه خود استاندارد هم تصریح کرده هیچ راهی برای خواندن موجودی واقعی یک کیف پول به صورت درون زنجیره ای وجود ندارد، چون تا وقتی پیام حاوی موجودی برسد ممکن است آن عدد دیگر به روز نباشد. یعنی اختلاف لحظه ای بین چیزی که کیف پول نشان می دهد و چیزی که یک سرویس دیگر نشان می دهد، رفتار طبیعی این شبکه است.
و همین است که خواندن آدرس قرارداد را مهم می کند. جتون های تقلبی با نام و نماد یکسان ساختنی اند و تنها چیزی که آن ها را جدا می کند همان آدرس قرارداد اصلی است. قبل از هر معامله ای، آدرس را با یک منبع مستقل مقایسه کنید.
و اگر قصدتان نقد کردن است، مسیر تسویه را از قبل روشن کنید؛ برای بیشتر کاربران ایرانی آن مسیر از دارایی های دلاری و ووچرها و نرخ لحظه ای هر کدام می گذرد، نه از خود توکن.
وقتی یک پروژه شرکت دارد، همکاری یعنی درآمد، توزیع یا مشتری. وقتی ندارد، «همکاری» فقط می تواند یکی از این سه باشد: ورود به یک صرافی، یک کمپین بازاریابی، یا چیزی که اصلا اتفاق نیفتاده. هیچ کدام از این سه، ارزش بنیادی به توکن اضافه نمی کند.
پس اگر می خواهید بدانید زیر این توکن چه چیزی هست، به جای دنبال کردن خبر همکاری، سراغ عرضه و توزیع بروید. توکنومیکس نات کوین و آنچه از عرضه باقی مانده اعدادی را دارد که واقعا قابل بررسی اند.
بیشتر کاربران ایرانی این توکن را از دل همان بازی و داخل تلگرام گرفتند و بعد ماندند که با آن چه کنند. اینجا هم همان قاعده صدق می کند: برای هر حرکتی روی تون، به ارز بومی شبکه نیاز دارید و بدون آن، موجودی تان تکان نمی خورد.
و مسیر خروج را قبل از ورود بسنجید، نه بعدش. آنچه در عمل برای کاربر ایرانی فرق می کند در نات کوین برای کاربر ایرانی جمع شده است.
نات کوین با کدام شرکت ها همکاری دارد؟
با هیچ شرکتی، به معنای قرارداد. نات کوین یک توکن روی شبکه تون است و نهاد حقوقی ای ندارد که بتواند طرف قرارداد باشد. هر فهرستی که خلاف این بگوید و اسم مشخصی هم نبرد، از یک متن عمومی رونویسی شده است.
تلگرام صاحب نات کوین است؟
نه. تلگرام بستری بود که بازی روی آن اجرا شد. مالکیت، کنترل یا تعهدی در کار نیست و همین یکی از ریسک های اصلی این دسته پروژه هاست: کل مسیر رسیدن به کاربر، در اختیار شرکتی است که هیچ تعهدی نداده.
نات کوین و تون یکی هستند؟
نه. تون شبکه است و نات کوین توکنی روی آن. کارمزد تراکنش های نات کوین با ارز بومی تون پرداخت می شود، نه با نات کوین. اسم آن ارز بومی هم عوض شده و حالا گرم است.
چطور بفهمم خبر یک همکاری واقعی است؟
دنبال اسم بگردید و بعد سراغ سایت خود همان طرف بروید. اگر شرکتی واقعا چیزی امضا کرده باشد، در اعلامیه های خودش نوشته است. خبری که فقط در سایت های فارسی هست و در هیچ منبع اول شخصی نیست، خبر نیست.
