پرداخت با مونرو؛ چه چیزی پنهان می ماند و چه چیزی نه
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
یک سناریوی واقعی که در پشتیبانی زیاد می بینیم: کسی می خواهد هزینه یک سرویس خارجی را بدهد، جایی خوانده که مونرو «ناشناس» است، و فرض کرده این یعنی هیچ کس هیچ چیز نمی فهمد.
این فرض تا نیمه درست است و همان نیمه غلطش معمولا همان جایی است که ضرر می زند. پس اول ببینیم مونرو دقیقا چه چیزی را پنهان می کند.
در بیت کوین و اتریوم، هر تراکنش برای همیشه و برای همه قابل مشاهده است. آدرس فرستنده، آدرس گیرنده و مبلغ، هر سه روی دفتر کل عمومی نوشته می شوند. اگر یک بار مشخص شود یک آدرس مال کیست، کل تاریخچه آن آدرس هم مال همان شخص می شود.
مونرو این سه را با هم می پوشاند. سایت رسمی پروژه سه فناوری را نام می برد که این کار را می کنند: آدرس های مخفی که برای هر پرداخت یک آدرس یک بار مصرف می سازند، امضاهای حلقه ای که فرستنده واقعی را میان چند امضاکننده محتمل گم می کنند، و رمزنگاری مبلغ تراکنش.
و یک تفاوت مهم با پروژه های مشابه: در مونرو حریم خصوصی گزینه نیست، حالت پیش فرض است. جایی که خصوصی بودن اختیاری باشد، همان تعداد کمی که آن را روشن می کنند خودشان جلب توجه می کنند. مقایسه اش با بقیه ارزهای این دسته را در پرونده ارزهای حریم خصوصی نوشته ایم.
اینجا همان نیمه ای است که تقریبا هیچ متن فارسی نمی نویسد.
اول: کسی که به او پرداخت می کنید، می داند شما کی هستید. اگر بابت یک سرویس پول می دهید، حساب کاربری، ایمیل و آدرس تحویل شما دست همان طرف است. زنجیره چیزی لو نمی دهد؛ فرم ثبت نام لو می دهد.
دوم: نقطه ورود و خروج. جایی که ریال یا دلار به مونرو تبدیل می شود، همان جایی است که هویت ثبت می شود. حریم خصوصی روی زنجیره، هویت را از آن نقطه پاک نمی کند.
سوم: لایه شبکه. مونرو محتوای تراکنش را می پوشاند، نه اینکه شما از کجا به اینترنت وصل شده اید. این دو موضوع جدا هستند و مرتب یکی گرفته می شوند. تفکیک عمومی این بحث را در یادداشت بلاکچین و حریم خصوصی باز کرده ایم.
پس جمله درست این نیست که «با مونرو ناشناس می مانید». این است که با مونرو، دفتر کل عمومی درباره شما چیزی نمی گوید. بقیه اش به رفتار شما بستگی دارد.
فرض کنید با یک دارایی شفاف به یک فروشنده پرداخت می کنید. آن فروشنده حالا آدرس شما را دارد. کافی است یک بار آن آدرس را در اکسپلورر باز کند تا موجودی شما و هر پرداخت دیگری که با همان آدرس انجام داده اید را ببیند.
این در دنیای واقعی اتفاق می افتد و برای معامله های بزرگ، ریسک امنیتی هم هست، نه فقط ریسک حریم خصوصی.
در مونرو این حالت اصلا پیش نمی آید، چون هر پرداخت روی یک آدرس یک بار مصرف می نشیند. راهنمای دریافت پرداخت برای فروشنده ها را خود پروژه در صفحه پذیرش مونرو منتشر کرده و از سمت فروشنده هم چیز پیچیده ای نیست: یک آدرس یا یک کد دوبعدی.
نکته ای که این دارایی را از بقیه جدا می کند این است که مسیر عادی اش هم نظیر به نظیر است.
در صفحه فروشندگان و صرافی های سایت رسمی، بخش جداگانه ای برای صرافی های نظیر به نظیر و مبادله های اتمی وجود دارد و متن خودش می گوید این روش ها معمولا خصوصی تر از صرافی های متمرکز هستند، چون طرفین مستقیم با هم معامله می کنند و در بعضی حالت ها اصلا واسط امینی در کار نیست.
و حالا آن چیزی که در همان صفحه هست و کمتر کسی به آن اشاره می کند: فهرست صرافی های متمرکز معتبری که پروژه نام می برد، کوتاه است و بزرگ ترین صرافی های جهانی در آن نیستند. حتی برای یکی از همان چند مورد هم قید شده که برای کاربران بخشی از اروپا در دسترس نیست.
پس بی تعارف: دسترسی به این دارایی سال به سال محدودتر شده و این محدودیت واقعی ترین ایراد آن است، نه فناوری اش.
ما وکیل نیستیم و این متن نظر حقوقی نیست. درباره وضعیت مقررات چیزی ادعا نمی کنیم و توصیه ای هم نمی کنیم. فقط دو واقعیت عملی را می گوییم که در پشتیبانی مرتب می بینیم.
اول نقدشوندگی. بازار این دارایی در ایران کم عمق است، یعنی همان سفارشی که در یک دارایی پرمعامله بدون تکان قیمت اجرا می شود، اینجا خودش قیمت را جابه جا می کند. این هزینه پنهان معمولا از کل کارمزدی که پرداخت می کنید بزرگ تر است.
دوم اینکه بیشتر سرویس های خارجی که کاربر ایرانی واقعا با آن ها سر و کار دارد، این دارایی را نمی پذیرند. اگر هدفتان پرداخت به سایت های خارجی است، در عمل ووچر و کارت های اعتباری مجازی مسیر پذیرفته شده تری هستند.
هزینه واقعی هر مسیری هم چهار تکه دارد: نرخ مبنا، فاصله خرید و فروش، کارمزد سرویس و کارمزد شبکه. اگر می خواهید بدون ورود ریال به سرویس خارجی پرداخت کنید، یو ووچر شبکه یوتوپیا در دیجی دلار رایج ترین انتخاب کاربران ماست.
تراکنش مونرو واقعا قابل ردیابی نیست؟
روی خود زنجیره، فرستنده و گیرنده و مبلغ پوشانده می شوند و این طراحی پیش فرض شبکه است. اما ردیابی فقط از روی زنجیره انجام نمی شود. اگر در نقطه تبدیل، هویت شما ثبت شده باشد یا خودتان آدرس را جایی منتشر کرده باشید، آن اطلاعات جای دیگری است و ربطی به رمزنگاری شبکه ندارد.
برای پرداخت با مونرو چه کیف پولی لازم است؟
کیف پولی که این شبکه را پشتیبانی کند و کلید را به خودتان بدهد. فایل نصبی را فقط از دامنه رسمی پروژه بگیرید؛ سایت های دانلود واسط و کانال های تلگرامی برای این یک مورد اصلا گزینه نیستند. عبارت بازیابی هم هرگز تایپ یا عکس گرفته نمی شود.
مونرو در کدام صرافی ها معامله می شود؟
سایت رسمی پروژه فهرستی از صرافی های متمرکز معتبر و همچنین صرافی های نظیر به نظیر منتشر کرده. آن فهرست کوتاه است و بزرگ ترین صرافی های جهانی در آن دیده نمی شوند. برای بازار داخلی، صفحه مونرو در دیجی دلار نرخ لحظه ای و امکان ثبت سفارش را دارد.
پرداخت با مونرو برای خرید از سایت های خارجی جواب می دهد؟
معمولا نه، چون بیشتر فروشگاه ها و سرویس های بزرگ آن را نمی پذیرند. جایی که جواب می دهد، پرداخت مستقیم به یک شخص یا کسب و کاری است که خودش آن را پذیرفته. برای فروشگاه های معمولی، مسیرهای مرسوم تر عملی ترند.
مونرو در کاری که برایش ساخته شده واقعا خوب است: پرداخت مستقیم بین دو طرف، بدون اینکه دفتر کل عمومی زندگی مالی شما را ثبت کند.
ضعفش هم دقیقا همان جایی است که قوتش هست. هر چه دسترسی به آن در صرافی های بزرگ کمتر شده، ورود و خروج از آن سخت تر و گران تر شده. اگر هدف شما حریم خصوصی در پرداخت است، این دارایی گزینه جدی است؛ اگر هدفتان نقدشوندگی و سهولت است، گزینه اشتباهی است.
