ارز دیجیتال تورمی؛ دوج، شیبا و لایت کوین کنار هم
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
«دوج بهتر است یا شیبا؟» این سوال هفته ای چند بار تکرار می شود و تقریبا همیشه جواب اشتباهی می گیرد، چون جواب را از روی قیمت و جامعه و توییت می دهند.
تفاوت اصلی این سکه ها جای دیگری است: در اینکه عرضه شان چطور تعریف شده. یکی سقف دارد، دو تای دیگر ندارند، و این یک تفاوت طراحی است که تا آخر عمر آن دارایی همراهش می ماند.
یعنی سکه ای که عرضه اش سقف ندارد و همیشه واحد تازه به آن اضافه می شود. هر سال تعداد بیشتری در گردش است و اگر تقاضا به همان نسبت رشد نکند، سهم هر واحد از کل کوچک تر می شود.
ضدتورمی یا کم تورم، نقطه مقابلش است: عرضه یا سقف دارد یا با مکانیزمی کاهش پیدا می کند. بیت کوین شناخته شده ترین نمونه است چون سقفش کمی زیر ۲۱ میلیون واحد ثابت شده.
دقت کنید که این با تورم ریال یا دلار یکی نیست. آنجا نهادی تصمیم می گیرد چقدر چاپ کند؛ اینجا عدد از قبل در کد نوشته شده و کسی وسط راه عوضش نمی کند. قابل پیش بینی بودن، مهم تر از خود عدد است.
در داده هایی که از اندپوینت عمومی کوین گکو برای دوج کوین برمی گردد، فیلد حداکثر عرضه خالی است. این خطا نیست؛ دوج کوین واقعا حداکثر عرضه ندارد.
هر بلوک مقدار ثابتی سکه تازه تولید می کند و این روند پایانی ندارد. چون تعداد کل بزرگ است، مقدار تازه نسبت به موجودی کسر کوچکی است، ولی جهتش همیشه یکی است: رو به بالا.
و این تصادفی نیست. دوج کوین از ابتدا به عنوان پول خرد اینترنت طراحی شد، برای انعام دادن و پرداخت های کوچک. یک ابزار پرداخت به عرضه ای نیاز دارد که رشد کند؛ کمیابی برای پول خرد یک ویژگی نیست، یک مشکل است. جزئیات ساختار عرضه اش در عرضه دوج کوین و آنچه از آن برمی آید باز شده است.
لایت کوین دقیقا نقطه مقابل است. داده عمومی همان سرویس برای لایت کوین سقف ۸۴ میلیون واحدی را برمی گرداند و بخش بزرگی از آن هم استخراج شده است.
جالب اینجاست که دوج کوین و لایت کوین از یک الگوریتم استخراج استفاده می کنند و از سال ۲۰۱۴ به صورت ادغامی استخراج می شوند، یعنی ماینر با یک بار کار هر دو را می گیرد. دو سکه با امنیت مشترک و دو سیاست پولی کاملا متضاد. مقایسه فنی این دو در تفاوت دوج کوین و لایت کوین آمده.
شیبا داستان سومی است. سقف عرضه ندارد، ولی زنجیره خودش را هم ندارد؛ توکنی روی اتریوم است. یعنی سکه تازه ای تولید نمی شود، فقط همان مقدار اولیه در گردش است.
چیزی که طرفدارانش رویش مانور می دهند سوزاندن است: فرستادن توکن به آدرسی که کلیدش وجود ندارد. این عرضه در گردش را کم می کند و در ظاهر شبیه کمیابی است.
ولی بگذارید یک چیز را روشن بگویم، چون زیاد اشتباه گفته می شود: سوزاندن با سقف پروتکلی یکی نیست. سقف یک قانون است که کسی نمی تواند عوضش کند. سوزاندن یک تصمیم است که هر وقت بخواهند متوقفش می کنند. مکانیزم و محدودیت هایش در سوزاندن توکن و اثر واقعی اش بر ارزش بررسی شده. مقایسه مستقیم این دو میم کوین هم در دوج کوین در برابر شیبا اینو هست.
نه، و این جایی است که بیشتر محتوای فارسی اشتباه می کند. بد و خوب به کاری که با دارایی دارید بستگی دارد.
- اگر دنبال ذخیره ارزش بلندمدت هستید، سقف عرضه معنی دار است. دارایی ای که هر سال عرضه اش رشد می کند برای این کار طراحی نشده.
- اگر دنبال ابزار جابه جایی پول هستید، سقف عرضه اصلا مهم نیست. آنچه اهمیت دارد کارمزد، سرعت و اینکه طرف مقابل قبولش کند.
موضع من صریح: اگر کسی دوج کوین را به عنوان ذخیره ارزش به شما می فروشد، دارد از دارایی برای کاری استفاده می کند که برایش ساخته نشده. و اگر کسی می گوید بیت کوین برای پرداخت روزمره بهتر از دوج است، او هم همین اشتباه را از سمت مخالف می کند.
یک تله محلی اینجا هست که باید بگویم. وقتی نمودار هر کدام از این ها را به تومان نگاه می کنید، همه شان صعودی به نظر می رسند. علتش لزوما رشد دارایی نیست؛ ریال است که جابه جا می شود.
یعنی یک سکه تورمی هم در نمودار تومانی می تواند سال ها عالی به نظر برسد در حالی که به دلار در جا زده باشد. اگر می خواهید تاثیر سیاست عرضه را واقعا ببینید، مقایسه را دلاری انجام بدهید. نگاه بلندمدت به این دسته دارایی ها در آن یک چیزی که دوج را از میم کوین های دیگر جدا می کند هم مطرح شده است.
خرید و فروش از خرید و فروش دوج کوین با تومان انجام می شود و اگر دنبال بقیه سکه های این دسته هستید، فهرست میم کوین های قابل معامله را ببینید.
تفاوت ارز دیجیتال تورمی و ضدتورمی در یک جمله چیست؟
در اینکه عرضه سقف دارد یا نه. اگر سقف دارد، با گذشت زمان تولید تازه کم و کمتر می شود؛ اگر ندارد، همیشه واحد تازه اضافه می شود.
کدام یک برای سرمایه گذاری بهتر است؟
این سوال جواب کلی ندارد و ما توصیه سرمایه گذاری نمی دهیم. سیاست عرضه فقط یکی از چند عامل است؛ تقاضا، کاربرد واقعی و نقدشوندگی حداقل به همان اندازه اثر دارند. سکه ای با سقف عرضه که کسی نمی خواهدش، از سکه ای تورمی با کاربرد واقعی بدتر عمل می کند.
سوزاندن توکن همان کاهش عرضه است؟
عرضه در گردش را کم می کند، بله. ولی برخلاف سقف پروتکلی، تضمینی نیست و می تواند هر وقت متوقف شود. به سوزاندن به چشم یک سیاست نگاه کنید، نه یک قانون.
اگر عرضه سقف ندارد یعنی قیمت حتما پایین می آید؟
نه. عرضه فقط یک طرف معادله است. اگر تقاضا سریع تر از عرضه رشد کند، قیمت بالا می رود؛ همان طور که سکه ای با سقف مشخص هم اگر تقاضایی نداشته باشد سقوط می کند. عرضه سرنوشت را تعیین نمی کند، فقط یکی از دو نیرو است.
دوج کوین تورمی است، لایت کوین نیست، و شیبا نه این است نه آن. هیچ کدام از این سه حالت به خودی خود خوب یا بد نیستند.
مهم این است که بدانید دارایی ای که خریده اید برای چه کاری طراحی شده و آیا کاری که شما با آن دارید همان است. بیشتر ضررهایی که در این دسته دیده ایم از انتخاب اشتباه سکه نبوده؛ از انتظار اشتباه بوده.
