گیفت کارت پلی استیشن؛ از انتخاب ریجن تا فعال سازی روی کنسول

به روزرسانی:
۹ دقیقه مطالعه


۰بازدید



۰اشتراک



دارای مجوزهای رسمی
انتشار:

برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.

پیامی که هر هفته چند بار به پشتیبانی ما می رسد تقریبا همیشه یک شکل دارد: «کارت را خریدم، کد را زدم، ولی موجودی نیامد.»

و تقریبا همیشه هم ایراد از کد نیست. یا کشور اکانت با ریجن کارت جور نبوده، یا کد روی پروفایل اشتباه نشسته، یا اصلا چیزی که خریده شده از اول گیفت کارت پلی استیشن نبوده.

پس بیایید مسیر را از اول برویم. نه فهرست بلندبالای «انواع کارت» که فروشگاه ها درست کرده اند، بلکه همان چهار پله ای که هر کاربر پلی استیشن در ایران از آن ها رد می شود، و اینکه اشتباه هر پله چقدر خرج بر می دارد.

چهار پله، و اینکه شما روی کدامش ایستاده اید

اینفوگرافیک نردبان کاربر پلی استیشن: تازه وارد، اولین شارژ، خریدار منظم، کاربر همیشگی

پله اول جایی است که هنوز اکانت ساخته نشده یا تازه ساخته شده و کاربر نمی داند کشورش کجاست. اینجا هنوز هیچ پولی خرج نشده و دقیقا به همین دلیل، ارزان ترین پله برای اشتباه کردن است.

پله دوم اولین شارژ است: انتخاب کارت، پرداخت، و وارد کردن کد روی کنسول. بیشترین حجم سوال های پشتیبانی مال همین یک پله است.

پله سوم و چهارم دیگر ربطی به «چطور کار می کند» ندارند. سوال کسی که چند بار خرید کرده عوض شده: چقدر شارژ کنم، کی شارژ کنم، اشتراک را چطور بگیرم که پول اضافه ندهم. کاربر همیشگی کسی نیست که کارت را بلد است؛ کسی است که دیگر اعتبارش را نمی سوزاند.

نردبان کاربر پلی استیشن

چهار پله ای که متن درس یکی یکی بازشان می کند؛ اشتباه هر پله جنس دیگری دارد.

  1. ۱

    تازه وارد

    کشور اکانت هنوز روشن نیست

  2. ۲

    اولین شارژ

    کارت هم ریجن، روی پروفایل درست

  3. ۳

    خریدار منظم

    مبلغ را اندازه خرید بر می دارد

  4. ۴

    کاربر همیشگی

    حراج استور را می شناسد

پله دوم: کارت درست، و سه چیزی که به جایش فروخته می شود

فروشگاه ها از «انواع گیفت کارت پلی استیشن» چهار پنج نوع درست کرده اند. واقعا دو محصول بیشتر نیست: کد شارژ کیف پول، و کد اشتراک پلی استیشن پلاس که اصلا پول نیست و مستقیم زمان اشتراک اضافه می کند. «کارت منطقه ای» نوع سوم نیست؛ خاصیت هر کارت است.

سه چیز دیگر هم هست که مرتب به جای کارت شارژ فروخته یا فهمیده می شود و هر سه گران تمام می شوند.

اولی گیفت کارت پلی استیشن ناو است که هنوز در چند فروشگاه لیست می شود و از سال ۱۴۰۱ اصلا وجود ندارد؛ سونی سرویس پلی استیشن ناو را همان سال داخل پلی استیشن پلاس ادغام کرد.

دومی اکانت ظرفیتی است. اگر روی اکانتی بازی می کنید که مالکش کس دیگری است، هر تومانی که به کیف پول آن اکانت اضافه کنید و هر بازی که با آن موجودی بخرید به همان اکانت می چسبد، نه به شما. اکانت شخصی رایگان است و تنها جایی است که خریدتان واقعا برایتان می ماند.

سومی اسم است و از آن دو تا شایع تر: پی اس ووچر. «پی اس» در پی اس ووچر هیچ ربطی به PlayStation ندارد و مخفف پرمیوم ووچر است، محصول شرکت PremiumMoney. یک کد دلاری برای پرداخت های بین المللی است و پلی استیشن استور آن را نمی شناسد و قبول نمی کند. اگر کد پی اس ووچر دارید و بازی می خواهید، مسیر درست دو مرحله ای است و جای این کد کجاست و کجا نیست را جدا نوشته ایم. صفحه پرمیوم ووچر دلاری هم برای همان کاری است که این کد واقعا انجام می دهد: پرداخت به سرویس های خارجی، نه شارژ کنسول.

پس چیزی که برای پلی استیشن لازم دارید یک چیز است: کد شارژ کیف پول پی اس ان با ریجن همان کشوری که اکانتتان روی آن ساخته شده. مبلغش را هم نزدیک به همان خریدی بردارید که در سبد دارید، نه بیشتر «برای اینکه باشد».

چهار چیزی که به هم اشتباه می شوند

فقط خانه اول کیف پول اکانت شما را شارژ می کند؛ سه تای دیگر کار دیگری می کنند.

  • کد شارژ کیف پول

    همان چیزی که برای خرید از استور لازم است

  • کد اشتراک پلاس

    پول نیست؛ مستقیم زمان اشتراک اضافه می کند

  • پی اس ووچر

    کد دلاری پرمیوم مانی، نه محصول سونی

  • اکانت ظرفیتی

    شارژش روی اکانت کس دیگری می ماند

کدام لازم است؟

ریدیم کردن؛ جایی که بیشتر از همه جا اشتباه می شود

یک جمله، از هر چیزی که تا اینجا گفتیم عملی تر است: روی کنسولی که چند پروفایل دارد، کد روی همان اکانتی می نشیند که در لحظه ریدیم کردن واردش شده اید. نه اکانتی که بازی را با آن می خرید، نه اکانتی که فکر می کنید فعال است. و بعدش هم قابل جابه جا کردن نیست، چون موجودی پی اس ان بین دو اکانت منتقل نمی شود.

خود مسیر ساده است. روی پی اس فایو از Settings به Users and Accounts و Account بروید، بعد Payment and Subscriptions و Redeem Codes. روی پی اس فور همان گزینه در ستون کناری خود استور است. کنسول دم دستتان نیست؟ از مرورگر یا اپلیکیشن رسمی هم می شود.

کد دوازده کاراکتری را هم دستی تایپ نکنید. اینجا یک چیز را از پشت میز بگویم که در راهنماهای ترجمه شده نمی بینید: کدی که کاربر «سوخته» صدایش می کند، در بیشتر موارد سالم است و فقط اشتباه خوانده شده. کد پی اس ان حرف و عدد را قاطی دارد و سه جفتش از روی تصویر تقریبا یک شکل دیده می شوند: I با عدد یک، O با صفر و S با پنج. کپی و پیست، این دسته از خطاها را کامل حذف می کند.

پیام This code has already been used تنها خطایی است که واقعا به کیفیت فروشنده بر می گردد. اول تاریخچه تراکنش های اکانت را ببینید؛ اگر ردی از آن مبلغ نبود، همان لحظه با فاکتور سراغ فروشنده بروید. کد ارزان و دست دوم همین جا خودش را نشان می دهد، و این نشانه ها پیش از پرداخت هم دیده می شوند.

ریدیم کردن کد، به ترتیب درست

پروفایل قبل از کد باز می شود، نه بعدش؛ جابه جایی همین دو، تنها خطای غیرقابل جبران این مسیر است.

  1. پروفایل درست

    همانی که باید شارژ شود

    ۱
  2. منوی ریدیم

    تنظیمات اکانت یا خود استور

    ۲
  3. کپی و پیست کد

    ۱۲ کاراکتر، بدون تایپ دستی

    ۳
  4. دیدن موجودی

    همان جا در کیف پول نوشته می شود

    ۴

پله سوم و چهارم: کاربری که دیگر اعتبار نمی سوزاند

کیف پول پی اس ان سقف موجودی دارد. شارژ بزرگ روی حسابی که به سقف نزدیک است همان جا رد می شود، و این خطا هیچ ربطی به سالم بودن کد ندارد و کد را هم نمی سوزاند. عملا یعنی همان قاعده پله دوم: نزدیک زمان خرید شارژ کنید، به اندازه خرید.

بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، سهم غالب کارت های پلی استیشن مال ریجن آمریکاست و بقیه ریجن ها با فاصله زیادی بعد از آن می آیند. همین یک عدد دو چیز را توضیح می دهد: چرا کارت آمریکایی همیشه موجود است و چرا کارت پوند و یورو هم گران تر تمام می شود و هم بعضی روزها اصلا نیست. اگر ریجن اکانتتان از این دسته کمیاب است، خرید را به دقیقه آخر نیندازید.

و بی تعارف، بزرگ ترین صرفه جویی این حوزه جای دیگری است. پلی استیشن استور مدام حراج دارد و تخفیف فصلی یک بازی معمولا از کل اختلاف قیمتی که بین فروشنده های کارت پیدا می کنید بیشتر است. گشتن دنبال ارزان ترین فروشنده چند درصد به شما بر می گرداند؛ صبر کردن برای حراج، چند ده درصد. اگر عجله ندارید، دومی را انتخاب کنید.

اشتراک پلاس را هم می شود مستقیم با موجودی کیف پول از داخل استور خرید یا تمدید کرد؛ برای کاربر ایرانی معمولا از پیدا کردن کد اشتراک هم ریجن ساده تر است. نمونه عملی تر انتخاب مبلغ را در خرید یک بازی تازه منتشر شده نوشته ایم، جایی که رقم کارت باید دقیقا با نسخه ای که می خرید جور در بیاید.

باقی کارت ها هم اگر مقصدتان فقط پلی استیشن نیست در فهرست گیفت کارت ها با همین جزئیات آمده اند.

سوال هایی که واقعا می پرسند

گیفت کارت پلی استیشن با پی اس ووچر فرق دارد؟

کاملا. گیفت کارت پلی استیشن کد شارژ کیف پول اکانت پی اس ان است و فقط در فروشگاه سونی خرج می شود. پی اس ووچر همان پرمیوم ووچر است، یک کد دلاری از شرکت PremiumMoney برای پرداخت به سرویس های خارجی، و پلی استیشن استور آن را نمی پذیرد. شباهت اسم دو حرف است و بس.

کارت آمریکا روی اکانت ترکیه ای کار می کند؟

نه. کارت باید برای کشور ثبت شده اکانت صادر شده باشد و کد ریجن دیگر همان لحظه خطا می دهد. برای اروپا هم یورویی بودن کافی نیست: کارت برای یک کشور مشخص صادر می شود و باید همان کشور اکانت شما باشد. وی پی ان هیچ کدام از این ها را عوض نمی کند.

کد را روی پروفایل اشتباه ریدیم کردم، برمی گردد؟

نه. موجودی به همان اکانتی می چسبد که در لحظه ریدیم واردش بوده اید و بین دو اکانت جابه جا نمی شود. تنها کاری که می شود کرد این است که همان موجودی را با همان اکانت خرج کنید. برای دفعه بعد، قبل از باز کردن منوی ریدیم یک بار پروفایل فعال را نگاه کنید.

موجودی کیف پول پی اس ان را می شود نقد کرد؟

نه. موجودی پی اس ان یک طرفه است، به کارت بانکی بر نمی گردد و به اکانت دیگری هم منتقل نمی شود. اگر هدفتان جابه جا کردن پول است نه خرید از استور، این ابزار درستی نیست و باید سراغ ووچر یا رمزارز بروید.

حرف آخر

کل این درس در یک ترتیب خلاصه می شود: اول کشور اکانت، بعد کارت، بعد پروفایل، و آخر از همه قیمت. هر کسی که این ترتیب را جابه جا کند، دیر یا زود یکی از همان پیام هایی را می فرستد که این درس با آن شروع شد.

و اگر فقط یک جمله بماند، همین باشد: کارت پلی استیشن را برای اکانت خودتان بخرید، به اندازه همان خریدی که در سبد دارید، و همان روز ریدیمش کنید.