امنیت ارزهای دیجیتال؛ پول واقعا از کجا می رود
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
در تصور عمومی، «هک شدن ارز دیجیتال» یعنی یک نفر بلاک چین را شکسته است. تقریبا هیچ وقت این اتفاق نمی افتد.
آنچه واقعا اتفاق می افتد خیلی خانگی تر است: یک لینک شبیه به سایت اصلی، یک عبارت بازیابی که در پیام های ذخیره شده تلگرام مانده، یک شماره موبایل که دیگر دست شما نیست. سه تا از این چهار مورد اصلا فنی نیستند.
پس بیایید امنیت را از جایی شروع کنیم که پول واقعا از آن جا می رود.
به ترتیب فراوانی، نه به ترتیب ترسناکی:
- فیشینگ. صفحه ورودی که مو به مو شبیه صرافی شماست، با آدرسی که یک حرفش فرق دارد. رمز و کد دو مرحله ای را خودتان تحویل می دهید.
- عبارت بازیابی در جای اشتباه. عکس گرفتن از دوازده کلمه و نگه داشتنش در گالری، ایمیل یا فضای ابری. هر کسی به آن حساب برسد، به کیف پول هم رسیده.
- از دست رفتن دسترسی. شماره ای که سوخته، ایمیلی که رمزش را فراموش کرده اید، گوشی ای که فرمت شده. اینجا کسی چیزی ندزدیده؛ خودتان بیرون مانده اید.
- ریسک نگهدارنده. پلتفرمی که برداشت را محدود می کند یا اصلا دیگر بالا نمی آید.
حالا برای هر کدام یک کار مشخص هست که انجامش چند دقیقه طول می کشد.
کیف پول ارز دیجیتال، ارز را نگه نمی دارد. ارز روی بلاک چین است و همان جا می ماند. آنچه کیف پول نگه می دارد کلید خصوصی است؛ عددی که تنها چیزی است که اجازه خرج کردن آن دارایی را می دهد. عبارت بازیابی هم صرفا شکل قابل نوشتن همان کلیدهاست.
دو نتیجه از این یک جمله بیرون می آید. اول اینکه هر کس عبارت بازیابی را ببیند، مالک است؛ نیازی به رمز، گوشی یا اجازه شما ندارد. دوم اینکه اگر عبارت را گم کنید، هیچ پشتیبانی ای نمی تواند برش گرداند، چون اصلا کپی ای از آن ندارد.
مستندات بیت کوین این را با یک جمله جمع می کند: وقتی شخص ثالثی کلیدهای شما را در اختیار دارد، شما کاملا به امنیت و صداقت او متکی هستید؛ و تاریخ نشان داده صرافی ها و کیف پول های آنلاین می توانند هک شوند، از کار بیفتند یا دسترسی به وجوه را مسدود کنند. راهنمای امنیت کیف پول در bitcoin.org همین را بسط داده است.
یک اصل قدیمی و هنوز درست: مبلغی که هر روز با آن کار دارید در دسترس بماند، بقیه جای دیگری برود.
کیف پول موبایلی مثل کیف پول جیبی است. اگر هزار دلار نقد در جیبتان نمی گذارید، معادلش را هم روی گوشی نگذارید. مابقی روی کیف پول سخت افزاری یا دست کم کیف پولی که هیچ وقت روی دستگاه روزمره باز نمی شود.
این تقسیم بندی یک اثر جانبی مهم هم دارد: اگر روزی سراغ لینکی رفتید که نباید، آنچه از دست می رود سهم کوچک است نه همه چیز. جزئیات انتخاب دستگاه در انتخاب دستگاه کیف پول سخت افزاری آمده و برای نگهداری تتر به طور خاص جایی که واقعا تتر گم می شود را جداگانه نوشته ایم.
پیامک ضعیف ترین شکل تایید دو مرحله ای است. سیم کارت قابل تعویض است، شبکه پیامکی قابل تاخیر است و در روزهای اختلال اصلا نمی رسد.
اپلیکیشن رمز یکبار مصرف بهتر است، چون کد را روی خود دستگاه می سازد و به شبکه کاری ندارد. اما یک شرط دارد که اکثر مردم رعایت نمی کنند: کدهای پشتیبان را همان لحظه راه اندازی ذخیره کنید. بدون آن ها، گم شدن گوشی یعنی قفل شدن حساب.
و یک نکته که مخصوص کاربر ایرانی است: بازیابی حساب در بیشتر صرافی های داخلی به شماره موبایل ثبت شده گره خورده. اگر آن شماره را عوض کردید یا سوخت، قبل از هر چیز شماره حساب صرافی را به روز کنید. این کار وقتی هنوز دسترسی دارید ده دقیقه است و وقتی ندارید، هفته ها.
در روزهای اختلال شبکه، رفتار کاربر ایرانی عوض می شود و همان تغییر رفتار، خودش خطر است.
سایت بالا نمی آید، آدم عجله دارد، اولین ابزار عبور از محدودیت را که پیدا کند نصب می کند و از داخل همان وارد حساب می شود. مسیر ترافیک از جایی می گذرد که هیچ چیز درباره اش نمی دانید. بیشترین گزارش های ورود غیرمجاز به حساب، در همین روزها متمرکز است.
سه کار که ریسک را پایین می آورد:
- آدرس صرافی را از نشان شده های مرورگر باز کنید، هیچ وقت از نتیجه جستجو و هرگز از لینک داخل پیام.
- در روزهای اختلال معامله فوری انجام ندهید مگر واقعا لازم باشد. نوسان آن روزها معمولا بیشتر از سود احتمالی ضرر می زند.
- اگر مجبور به استفاده از ابزار عبور شدید، بعد از آرام شدن اوضاع رمز و کلید دو مرحله ای را عوض کنید.
بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، حجم معاملات در ساعات اول بازگشت اینترنت جهش می کند و همان ساعت ها بیشترین اسپرد را هم دارند. یعنی عجله در آن پنجره، دو بار هزینه دارد.
باید صادق بود: هیچ کدام از این کارها جلوی یک اشتباه را نمی گیرد، و آن اشتباه ارسال به آدرس یا شبکه غلط است. آنجا نه رمز کمکی می کند، نه دو مرحله ای، نه کیف پول سخت افزاری. تراکنش انجام شده و برگشت ندارد.
تنها دفاع، همان کار حوصله سربر است: اول یک مقدار ناچیز بفرستید، برسد، بعد اصل مبلغ. راهنمای تطبیق آدرس مقصد همین را قدم به قدم نوشته است.
احتمال از دست دادن دارایی صفر نمی شود، ولی از دسته «هر لحظه ممکن است» به دسته «باید چند اتفاق همزمان بیفتد» منتقل می شود. در امنیت، همین انتقال کل ماجراست.
و برای شروع خرید و فروش امن، بازارهای فعال دیجی دلار و مجوزها و ثبت های ما همان جایی است که همین معیارها را می توانید روی خودمان اعمال کنید.
آیا ارز دیجیتال امنیت دارد؟
خود شبکه بله؛ شکستن رمزنگاری بیت کوین یا اتریوم در عمل اتفاق نمی افتد. آنچه امن نیست حلقه های اطراف آن است: حساب کاربری، گوشی، ایمیل و خود آدم. تقریبا همه ضررهای واقعی از این حلقه ها می آید.
کیف پول ارز دیجیتال چه اطلاعاتی را برای دسترسی به دارایی نگهداری می کند؟
کلید خصوصی، و شکل قابل نوشتن آن یعنی عبارت بازیابی. خود ارز داخل کیف پول نیست و روی بلاک چین می ماند. به همین دلیل هر کسی که آن عبارت را داشته باشد، بدون نیاز به گوشی یا رمز شما مالک است.
آیا فلان صرافی هک شده است؟
ما شایعه هک را بازنشر نمی کنیم، چون در این حوزه شایعه خودش به اندازه هک ضرر می زند. راه بررسی این است: اعلامیه رسمی خود پلتفرم را ببینید، بررسی کنید برداشت ها متوقف شده اند یا نه، و دنبال گزارش پس از حادثه بگردید. پلتفرمی که بعد از یک حادثه توضیح شفاف نداده باشد، همان بی توضیحی جواب شماست.
امن ترین راه نگهداری چیست؟
کیف پول سخت افزاری برای مبلغ اصلی، کیف پول موبایلی برای خرد روزانه، و حساب صرافی فقط برای وقتی که واقعا در حال معامله اید. تمرکز کل دارایی در یک جا، هر جا که باشد، بدترین گزینه است.
