انواع برنامه های غیرمتمرکز اتریوم؛ کدام به درد شما می خورد
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
فهرست های «بهترین برنامه های غیرمتمرکز» یک مشکل مشترک دارند: چند سال بعد نصفشان دیگر وجود ندارند و خواننده نمی فهمد کدام اسم هنوز زنده است. راه بهتر این است که به جای حفظ کردن اسم ها، دسته ها را بشناسید. دسته ها می مانند، اسم ها عوض می شوند.
یک اپ معمولی روی سرور یک شرکت اجرا می شود. آن شرکت می تواند حسابتان را ببندد، قوانین را عوض کند یا کلا سرویس را جمع کند.
در یک برنامه غیرمتمرکز، منطق اصلی داخل قرارداد هوشمندی است که روی شبکه نشسته. حساب کاربری هم ندارید؛ کیف پولتان همان هویت شماست. یعنی کسی نمی تواند شما را بیرون کند، و در عوض هیچ کس هم نمی تواند رمز فراموش شده تان را بازیابی کند.
در عمل تقریبا هیچ برنامه ای صد در صد غیرمتمرکز نیست. قرارداد روی شبکه است، اما رابط کاربری اش معمولا روی یک سرور معمولی میزبانی می شود و می تواند از دسترس خارج شود. چه چیزی در وب ۳ واقعا غیرمتمرکز است همین شکاف را باز کرده است.
بزرگ ترین دسته، و تنها دسته ای که پول واقعی در آن جریان دارد. صرافی های غیرمتمرکز که سفارش شما را بدون واسطه تطبیق می دهند، پروتکل های وام که دارایی را وثیقه می گیرند و اعتبار می دهند، و پلتفرم های معاملات مشتقه با اهرم.
اگر قرار است فقط با یک دسته آشنا شوید، همین است. سنجه درستش هم تعداد کاربر نیست؛ مقدار دارایی قفل شده در پروتکل است. پول دیفای امروز واقعا کجاست این عدد را دنبال کرده.
پلتفرم هایی برای انتشار و معامله آثار دیجیتال. بعضی شان عمومی اند و هر کسی می تواند در آن ها اثر منتشر کند، بعضی گزینش شده و محدود به هنرمندان دعوت شده.
بازار این دسته نسبت به دوره اوجش بسیار سردتر شده و این را باید صریح گفت. چیزی که ماند استاندارد فنی مالکیت بود، نه قیمت ها. برای انتخاب بین پلتفرم ها، معیارهای انتخاب مارکت پلیس NFT کاربردی تر از هر فهرستی است.
ابزارهایی برای اداره یک گروه با رای گیری روی زنجیره. صندوق مشترک، پیشنهاد، رای، و اجرای خودکار نتیجه رای.
روی کاغذ زیباست. در عمل، مشارکت در اغلب این رای گیری ها بسیار پایین است و قدرت در دست چند دارنده بزرگ می ماند. این دسته بیشتر یک ابزار داخلی برای پروژه هاست تا چیزی که کاربر عادی با آن سر و کار داشته باشد.
جایی که روی نتیجه یک رویداد موضع می گیرید و قیمت، احتمال آن نتیجه را از نگاه بازار نشان می دهد. ایده جذابی است و مدتی است دوباره سر زبان ها افتاده.
دو هشدار درباره اش داریم. اول اینکه نقدشوندگی در بیشتر بازارها کم است و ورود و خروج گران تمام می شود. دوم اینکه وضعیت قانونی این دسته در بسیاری از کشورها روشن نیست.
شبکه هایی که در آن ها حساب و دنبال کننده ها به خود کاربر تعلق دارد و می شود با همان هویت به اپ دیگری کوچ کرد. پلتفرم های انتشار موسیقی هم در همین دسته اند.
اندازه این دسته در مقایسه با شبکه های اجتماعی معمولی بسیار کوچک است. جای امیدواری دارد، اما هنوز جایگزین چیزی نشده.
داشبوردهای مدیریت دارایی که موجودی شما را در چند شبکه یکجا نشان می دهند، بازارهای اجاره توان پردازشی، و ابزارهای رصد قرارداد. این دسته کم سر و صداترین و در عین حال پرکاربردترین بخش ماجراست.
ابزارهایی که رد تراکنش را مبهم می کنند. این دسته سابقه تحریم و پیگرد قضایی دارد و صرافی ها معمولا دارایی هایی را که از این مسیر آمده باشند علامت گذاری می کنند.
سه چیز، به همین ترتیب:
- آدرس سایت را از منبعی که به آن اعتماد دارید باز کنید، نه از نتیجه تبلیغاتی جستجو. کپی های تقلبی این پلتفرم ها دقیقا همان شکلی هستند.
- مقدار دسترسی ای که به قرارداد می دهید را محدود کنید. دسترسی نامحدود یعنی آن قرارداد تا ابد می تواند آن توکن را از کیف پول شما بردارد.
- دسترسی هایی را که دیگر لازم ندارید پس بگیرید. این کار خودش یک تراکنش است و کارمزد دارد، ولی از هزینه اش خیلی بیشتر می ارزد.
قرارداد روی شبکه به شما کاری ندارد. مشکل جای دیگری است: بسیاری از رابط های کاربری این پلتفرم ها از ایران باز نمی شوند یا در مرحله اتصال کیف پول می ایستند.
و یک مانع عملی تر که کمتر گفته می شود: برای هر تعامل با یک قرارداد، به اتر نیاز دارید. اگر موجودی اتر صفر باشد، هیچ کدام از این هفت دسته حتی باز نمی شوند. تهیه همان مقدار کوچک اتر برای کارمزد، در عمل اولین قدم ورود به این دنیاست و برای کاربر ایرانی ساده ترین راهش تامین اتر لازم برای تعامل با قرارداد از یک مسیر داخلی است.
بر اساس سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار، سفارش های خیلی کوچک اتر تقریبا همیشه از همین جنس اند: کاربر می خواهد کاری روی یک قرارداد انجام دهد و فقط سوخت کم دارد.
اگر تازه واردید، هیچ کدام. اول با نگهداری و انتقال ساده راحت شوید، بعد سراغ قرارداد بروید.
اگر مبلغتان کوچک است، فقط دسته ابزار و زیرساخت. بقیه دسته ها روی مبالغ کوچک با کارمزد شبکه صرف نمی کنند.
و اگر دنبال فهرست پروژه های زنده امروز هستید، آن فهرست را در یک مقاله نخوانید. کدام برنامه های غیرمتمرکز هنوز کاربر دارند سراغ داده زنده رفته، که تنها راه درست خواندن این بازار است.
برنامه غیرمتمرکز چیست؟
برنامه ای که منطق اصلی اش در قالب قرارداد هوشمند روی یک شبکه بلاک چین اجرا می شود، نه روی سرور یک شرکت. ورود به آن با کیف پول انجام می شود و نه با نام کاربری و رمز.
کدام بلاک چین ها از این برنامه ها پشتیبانی می کنند؟
هر شبکه ای که قرارداد هوشمند اجرا کند. اتریوم بیشترین تعداد و بیشترین دارایی را دارد، اما شبکه های لایه دوم و چند شبکه مستقل دیگر هم همین کار را با کارمزد کمتر انجام می دهند.
پلتفرم غیرمتمرکز با صرافی غیرمتمرکز فرق دارد؟
صرافی غیرمتمرکز یکی از انواع این پلتفرم هاست، همان دسته مالی. بقیه دسته ها اصلا کاری به معامله ندارند.
استفاده از این برنامه ها احراز هویت می خواهد؟
خود قرارداد نه، چون کاربری نمی شناسد. اما مسیر تبدیل دارایی به ریال در انتها معمولا از یک سرویس دارای احراز هویت می گذرد، و این را باید از اول در نظر بگیرید.
منابع: فهرست دسته بندی شده اپلیکیشن ها در ethereum.org و هشدارهای رسمی اتریوم درباره کلاهبرداری.
