پنل دیجی دلار رمز عبور ندارد؛ چرا این امن تر است

حالا برسیم به آن نگرانی اول. مقایسه درست، «کد پیامکی در برابر رمز عبور» نیست؛ «کد پیامکی در برابر رمز عبوری که آدم واقعی انتخاب می کند» است. و آن رمز واقعی معمولا این هاست: تاریخ تولد، شماره موبایل، اسم به اضافه چند رقم، یا مهم تر از همه، رمزی که قبلا جای دیگری استفاده شده.

همان جای دیگر است که ماجرا را خراب می کند. وقتی پایگاه داده یک سایت بی ربط لو می رود، ترکیب ایمیل و رمز شما وارد فهرست هایی می شود که مهاجم ها با آن ها روی ده ها سایت دیگر امتحان می کنند. اگر رمز صرافی شما همان رمز باشد، بدون اینکه اتفاقی برای صرافی افتاده باشد، حساب شما در دسترس است.

کد پیامکی این ریسک را ندارد، چون چیزی نیست که در جایی ذخیره شده باشد و لو برود. هر بار تازه ساخته می شود و ده دقیقه بعد بی ارزش است.

یک تصحیح لازم است چون زیاد پرسیده می شود: نبود رمز عبور به معنی نبود لایه امنیتی نیست. جای رمز عبور را سه چیز پر کرده اند: چیزی که دارید یعنی سیم کارت، چیزی که فقط روی گوشی شما ساخته می شود یعنی کد اتنتیکیتور، و رصد نشست ها که به شما نشان می دهد چه کسی وارد شده.

و اینکه پلتفرمی رمز عبور ندارد، به تنهایی نه امتیاز است نه ایراد. چیزی که واقعا فرق می کند این است که پشت آن پلتفرم چه ساختاری هست؛ پشتوانه ثبتی و صنفی که پیش از سپردن پول باید دید همان چیزی است که پیش از سپردن پول به هر پلتفرمی باید نگاه کنید، نه شکل صفحه ورودش.

بعد از ورود هم اولین کاری که پیشنهاد می کنیم خرید نیست، احراز هویت است. سطح صفر اجازه برداشت ندارد و سطح های احراز هویت و اجازه هایشان دقیقا می گوید هر سطح چه دری را باز می کند.