آیا نهادهای مالی تتر را به رسمیت می شناسند؟
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
«تتر مورد تایید کدام نهاد است؟» سوالی است که معمولا با یک انتظار پرسیده می شود: انگار جایی یک اداره هست که مهر می زند و بعد می شود با خیال راحت خرید.
چنین اداره ای وجود ندارد. و جالب اینکه صریح ترین جواب به این سوال را خود شرکت تتر داده است.
در شرایط استفاده رسمی تتر دو جمله پشت سر هم آمده که کل بحث را تمام می کند.
اول اینکه این توکن ها پول رسمی نیستند و هیچ دولتی پشتشان نیست. دوم اینکه مشمول حمایت های بیمه ای مثل بیمه سپرده فدرال آمریکا یا صندوق حمایت از سرمایه گذاران و معادل هایشان در کشورهای دیگر هم نمی شوند.
یعنی اگر پول شما در یک بانک آمریکایی باشد و آن بانک ورشکست شود، نهادی هست که تا سقف مشخصی جبران کند. برای تتر چنین چیزی وجود ندارد و خود ناشر هم این را پنهان نکرده است.
اینجا باید دو چیز را از هم جدا کرد که در فارسی معمولا با یک کلمه گفته می شوند: پذیرش و تایید.
تتر پذیرفته شده است، به شدت. عملا واحد حساب بازار کریپتوست، صرافی های بزرگ دنیا رویش بازار دارند و بخش بزرگی از نقل و انتقال ارزش در این صنعت با آن انجام می شود. این پذیرش از استفاده آمده، نه از مجوز.
تایید چیز دیگری است و یعنی یک نهاد ناظر مسئولیت بپذیرد. آن اتفاق برای تتر در سطح گسترده نیفتاده و مدل کاری اش هم از ابتدا برون مرزی بوده است.
انصاف حکم می کند که این را هم بگویم، چون بیشتر متن های فارسی هنوز به روز نشده اند.
سال ها ایراد اصلی به تتر نبود حسابرسی مستقل بود و ایراد درستی هم بود. این وضعیت عوض شده و تتر نخستین حسابرسی کامل مالی اش را با یکی از چهار موسسه بزرگ حسابرسی پشت سر گذاشته است. جزئیاتش در گزارش حسابرسی تتر هست.
اما حسابرسی با مجوز یکی نیست. حسابرسی می گوید دارایی ها سر جایشان هستند؛ مجوز یعنی یک نهاد ناظر بر فعالیت نظارت می کند و در صورت مشکل پاسخگوست. اولی حالا هست، دومی همچنان نه.
تا اینجا درباره نهادهای مالی جهانی حرف زدیم. برای کاربر ایرانی تصویر ساده تر و صریح تر است.
هیچ بانک ایرانی تتر را به عنوان دارایی قبول نمی کند، هیچ نهاد ناظر داخلی آن را به رسمیت نشناخته، و همان متن رسمی تتر ایران را جزو حوزه های ممنوع فهرست کرده است. پس اگر دنبال یک تاییدیه رسمی می گردید تا خیالتان راحت شود، آن تاییدیه وجود ندارد.
این به این معنا نیست که معامله اش در ایران جرم است؛ آن بحث جداگانه ای است که در آیا معامله تتر در ایران جرم است بررسی شده.
وقتی مجوزی در کار نیست، دنبال جانشین های واقعی اش بگردید نه شعار.
برای خود تتر، آن جانشین ها اندازه بازار، سابقه عملکرد در بحران ها و حالا گزارش حسابرسی است. برای واسطه ای که از او می خرید، چیز دیگری است: اینکه هویت و نشانی مشخصی داشته باشد، نرخ و کارمزدش قبل از معامله معلوم باشد و تسویه اش سریع انجام شود.
و این نکته دوم را جدی تر بگیرید. در عمل، پولی که کاربران ایرانی از دست داده اند تقریبا همیشه نزد واسطه از بین رفته، نه به خاطر مشکل ناشر توکن. مجوزها و مدارک رسمی دیجی دلار برای همین منتشر شده و خرید و فروش تتر با تسویه شفاف هم روی همین منطق بنا شده است.
اگر می خواهید عمیق تر بروید، آیا تتر سرمایه گذاری امنی است به سوال ریسک می پردازد و ساختار شرکت ناشر تتر نشان می دهد طرف حساب واقعی شما کیست.
آیا تتر قابل اعتماد است؟
برای کاری که ازش انتظار می رود، یعنی نگه داشتن ارزش دلاری و انتقال سریع، سابقه اش قابل قبول بوده و بزرگ ترین ایراد قدیمی اش هم با حسابرسی برطرف شده. ولی اعتماد اینجا یعنی ارزیابی ریسک، نه اتکا به تضمین، چون تضمینی وجود ندارد.
آیا تتر قانونی است؟
در بیشتر کشورها ممنوع نیست، ولی در بیشتر کشورها هم دارای مجوز رسمی نیست. این دو حالت متفاوت اند و خلط کردنشان منشا بیشتر سوءتفاهم ها درباره این سوال است.
آیا بانک ها تتر را قبول می کنند؟
به عنوان دارایی قابل سپرده گذاری، خیر. بعضی بانک های بزرگ دنیا در زیرساخت پرداخت با استیبل کوین ها کار می کنند، اما این با پذیرش تتر در حساب مشتری فرق دارد. در ایران هیچ بانکی آن را نمی پذیرد.
اگر تایید رسمی ندارد چرا این همه استفاده می شود؟
چون مشکلی را حل می کند که راه حل رسمی ندارد: انتقال ارزش دلاری بدون بانک و بدون ساعت کاری. پذیرش بازار از نیاز آمده، نه از تاییدیه، و همین هم نقطه قوت و هم نقطه ضعفش است.
