تبدیل پی اس ووچر به تتر و رمزارز؛ مسیر و هزینه واقعی

یک کد پی اس ووچر دارید و می خواهید ته ماجرا تتر یا بیت کوین در کیف پولتان بنشیند. سوالی که روزانه به پشتیبانی می رسد دقیقا همین است و معمولا با این جمله شروع می شود: «کد را کجا وارد کنم؟»

جواب کوتاهش این است که کد را جایی وارد نمی کنید تا رمزارز بگیرید. پی اس ووچر یک کد اعتباری دلاری است، نه یک کیف پول. برای رسیدن به رمزارز باید آن اعتبار یک بار تبدیل شود و همین یک بار تبدیل، جایی است که هزینه و زمان واقعی این کار تعیین می شود. بقیه این مطلب درباره همان یک مرحله است.

دو مسیر وجود دارد و یکی از آن ها معمولا اشتباه است

وقتی کد دلاری دارید و رمزارز می خواهید، عملا دو راه پیش رویتان است.

مسیر مستقیم: کد را در پنل صرافی ثبت می کنید و خروجی را مستقیم رمزارز انتخاب می کنید. یک بار نرخ خورده می شود و تمام.

مسیر ریالی: اول کد را می فروشید، ریال می گیرید، بعد با همان ریال رمزارز می خرید. ظاهرش منطقی است چون کنترل بیشتری حس می کنید، ولی دو بار تفاوت نرخ خرید و فروش را پرداخت کرده اید.

بی تعارف: برای کسی که مقصدش از اول رمزارز بوده، مسیر ریالی انتخاب بدتری است. شما یک اسپرد اضافه می دهید تا پولتان چند دقیقه در حساب بانکی بماند و برگردد. تنها حالتی که این دور زدن ارزش دارد، وقتی است که واقعا به ریال نیاز دارید یا می خواهید صبر کنید و بعدا در قیمت دیگری وارد شوید. اگر تصمیمتان گرفته شده، مستقیم بروید.

سمت فروش این کار در صفحه خرید و فروش پی اس ووچر انجام می شود و نرخ همان لحظه ثبت سفارش قفل می شود، نه نرخ لحظه ای که پول به دستتان می رسد. این تفاوت ریزی به نظر می رسد تا روزی که بازار در فاصله ثبت تا تسویه تکان بخورد.

هزینه این تبدیل از چهار تکه ساخته شده است

هیچ سایتی نمی گوید «کارمزد ما صفر است» و راست بگوید. هزینه همیشه هست، فقط جایش عوض می شود. وقتی کد دلاری را به رمزارز تبدیل می کنید، این چهار تکه روی هم می نشینند:

• نرخ پایه: ارزش دلاری کد ضربدر نرخ روز. این بزرگ ترین جز است و تقریبا همه جا شبیه هم.
• اسپرد: فاصله نرخ خرید و فروش. جایی که سایت ها واقعا با هم فرق دارند و همان جایی که کمتر از همه درباره اش حرف زده می شود.
• کارمزد سرویس: درصد یا مبلغ ثابتی که بابت پردازش سفارش برداشته می شود.
• کارمزد شبکه: هزینه انتقال رمزارز روی بلاک چین مقصد. این یکی ربطی به صرافی ندارد و کاملا به شبکه ای که انتخاب می کنید بستگی دارد.

تکه چهارم همان جایی است که بیشترین پول بی دلیل از دست می رود. انتقال تتر روی شبکه ترون و انتقال همان تتر روی شبکه اتریوم دو هزینه کاملا متفاوت دارند و برای مبالغ کوچک، اختلافشان می تواند بخش قابل توجهی از کل ووچر شما باشد. اگر مقصدتان شبکه خاصی را اجبار نکرده، ترون انتخاب عاقلانه تری است.

چرا نرخ همین کد در سایت های مختلف فرق می کند هم داستان خودش را دارد؛ در آناتومی تفاوت نرخ بین صرافی ها اجزایش را باز کرده ایم.

کدام رمزارز را انتخاب کنید

این سوال جواب واحدی ندارد، ولی جواب پرتکرارش دارد.

اگر می خواهید ارزش دلاری کد حفظ شود و بعدا خرجش کنید، تتر روی شبکه ترون گزینه پیش فرض است. قیمتش به دلار چسبیده، تقریبا همه جا پذیرفته می شود و انتقالش ارزان است. برای انتقال های خرد و مکرر، ترون خودش هم گزینه بدی نیست.

اما اگر دارید کد را به بیت کوین یا اتریوم تبدیل می کنید چون فکر می کنید قیمتشان بالا می رود، بگذارید صریح باشم: این دیگر یک تبدیل نیست، یک تصمیم سرمایه گذاری است و باید جداگانه درباره اش فکر کنید. ووچر شما یک دارایی دلاری ثابت بود؛ لحظه ای که به یک دارایی نوسان دار تبدیلش می کنید، ریسکی را قبول کرده اید که قبلا نداشتید.

اگر هنوز کد نخریده اید، پی اس ووچر بهترین انتخاب نیست

این بخش برای کسی است که هنوز کدی ندارد و دارد تصمیم می گیرد. اگر هدف نهایی شما رسیدن به رمزارز است، خرید یک ووچر دلاری و بعد تبدیلش، یک واسطه اضافه در مسیر است. می توانید مستقیم تتر بخرید و همان اول کار تمام شود.

ووچر وقتی معنی پیدا می کند که خودش مقصد باشد: سایتی که فقط کد قبول می کند، پرداختی که نمی خواهید ردی از حساب بانکی تان داشته باشد، یا شارژ حسابی که درگاه رمزارز ندارد. در این حالت ها انتخاب بین ووچرها هم مهم است و امروز کد یو ووچر شبکه یوتوپیا پذیرش گسترده تری از پی اس ووچر دارد، چون بعد از توقف پرفکت مانی بیشتر پذیرنده ها به همان سمت رفتند.

پس ترتیب درست تصمیم گیری این است: اول ببینید صفحه پرداخت مقصد اسم کدام ووچر را نوشته، بعد بخرید. برعکسش هزینه دارد، چون ووچر خریداری شده را نمی شود بدون دو بار تحمل تفاوت نرخ به ووچر دیگری تبدیل کرد.

چقدر طول می کشد و کجا گیر می کند

در حالت عادی، کل ماجرا چند دقیقه است. اما سه جا هست که کند می شود و بهتر است از قبل بدانید.

بررسی اصالت کد. قبل از هر تسویه ای باید معلوم شود کد معتبر است و قبلا خرج نشده. کدی که از یک کانال ناشناس خریده اید ممکن است همین جا رد شود و این بدترین لحظه ممکن برای فهمیدن آن است.

تایید شبکه. بعد از اینکه رمزارز از سمت صرافی ارسال شد، شبکه باید تراکنش را تایید کند. ترون معمولا سریع است، اتریوم در ساعت های شلوغ کندتر.

و متغیری که در ایران همیشه هست: اختلال اینترنت. وقتی پهنای باند بین المللی محدود می شود، هم دسترسی شما به پنل لنگ می زند و هم عرضه کد در بازار کم می شود. اگر کدی دارید و در چنین روزهایی می خواهید تبدیلش کنید، انتظار نرخ های عادی را نداشته باشید. تجربه سفارش های ثبت شده در پلتفرم دیجی دلار نشان می دهد در همین بازه ها فاصله نرخ خرید و فروش باز می شود، چون طرف عرضه محتاط تر می شود.

کجا این کار اصلا به دردتان نمی خورد

یک بخش که معمولا در راهنماها نوشته نمی شود، چون فروشنده نفعی در نوشتنش ندارد.

اگر مقصد نهایی شما پرداخت در یک سایت خارجی است و آن سایت خودش ووچر قبول می کند، تبدیل کد به رمزارز یعنی دو بار پرداخت هزینه بدون هیچ سودی. کد را همان طور که هست خرج کنید. مقایسه چهار ووچر پرکاربرد نشان می دهد هر کدام کجا پذیرفته می شوند.

برای مبالغ خیلی کوچک هم صرف نمی کند. وقتی ارزش کد پایین باشد، کارمزد شبکه سهم بزرگی از آن را می بلعد و چیزی که به کیف پول می رسد شما را ناامید می کند.

و بدیهی ترین حالت که هنوز هم پیش می آید: کدی که یک بار مصرف شده دیگر ارزشی ندارد. پی اس ووچر تک مصرفی است و بعد از وارد شدن در یک سایت پذیرنده، تمام است. اگر می خواهید صرفا کد را نقد کنید و کاری به رمزارز ندارید، مسیرش را در راهنمای نقد کردن کد پی اس ووچر جدا نوشته ایم.

سوال های پرتکرار