کاربرد اتریوم؛ از فهرست همکاری ها تا چیزی که واقعا ماند
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
فهرست «همکاری های بزرگ اتریوم با غول های فناوری» را احتمالا جایی خوانده اید. سرویس بلاکچین یک شرکت ابری بزرگ، پروژه زنجیره تامین یک شرکت سخت افزاری، نسخه سازمانی یک بانک آمریکایی.
حالا لینک هایشان را باز کنید. بیشترشان به صفحه ای می رسند که دیگر وجود ندارد یا به صفحه عمومی همان شرکت هدایت می شوند.
این متن درباره چیزی است که ماند.
اتریوم یک دفتر کل مشترک است که هر کسی می تواند روی آن کد بگذارد و آن کد را هیچ کس نمی تواند یک تنه عوض کند.
همه کاربردهایش از همین یک جمله در می آید. توکن ساختن، مبادله بدون واسطه، وام دهی، مالکیت دارایی دیجیتال، همه یعنی همان: قراری که در کد نوشته شده و اجرای آن به اعتماد به یک شرکت وابسته نیست.
شبکه از سال ۲۰۱۵ فعال است و تاریخچه رسمی اش هر ارتقا را با شماره بلوک و تاریخ ثبت کرده است.
موج اول علاقه شرکت های بزرگ به اتریوم روی یک ایده بنا شده بود: زنجیره خصوصی. یعنی همان نرم افزار، ولی روی شبکه ای بسته که فقط چند شرکت عضو آن باشند.
منطقش روشن بود. شرکت ها نمی خواستند داده شان روی شبکه عمومی باشد و نمی خواستند برای هر تراکنش کارمزد بدهند.
مشکل جایی بود که کسی از اول نگفت: وقتی شبکه بسته است و اعضا مشخص اند، مزیت اصلی زنجیره از بین می رود. اگر قرار باشد به همان چند شرکت اعتماد کنید، یک پایگاه داده مشترک ارزان تر و سریع تر همان کار را می کند. بیشتر این کنسرسیوم ها سر همین به بن بست خوردند، نه سر مشکل فنی.
و نکته دومی که در متن های فارسی مدام اشتباه نقل می شود: چند پروژه زنجیره تامین معروف که به عنوان «پروژه اتریوم» معرفی می شوند، اصلا روی اتریوم نبودند و روی چارچوب بلاکچین دیگری ساخته شده بودند. یکی از آنها هم چند سال است تعطیل شده.
پس اگر جایی خواندید فلان شرکت بزرگ روی اتریوم کار می کند، سه چیز را چک کنید: آیا خبر تازه است، آیا واقعا اتریوم بوده، و آیا آن محصول هنوز فروخته می شود.
سمت سازمانی اتریوم از بین نرفت؛ عوض شد. صفحه رسمی اتریوم برای نهادها امروز چهار حوزه را جلو می گذارد و هیچ کدامشان زنجیره خصوصی نیست:
- دارایی های دنیای واقعی و استیبل کوین ها
- امور مالی غیرمتمرکز
- حریم خصوصی سازگار با مقررات
- لایه های دوم
تفاوت کلیدی این است که هر چهار مورد روی شبکه عمومی اجرا می شوند. یعنی مسیر برعکس شد: به جای آوردن اتریوم داخل شرکت، شرکت ها آمدند سراغ شبکه ای که از قبل کاربر داشت.
اگر بخواهیم صادقانه بگوییم امروز روی اتریوم بیشتر چه کاری انجام می شود، ترتیبش این است.
اول استیبل کوین ها. بخش بزرگی از جابجایی ارزش روی اتریوم، انتقال دلار دیجیتال است نه معامله اتر. هر توکنی که روی این شبکه ساخته می شود از استاندارد ERC-20 پیروی می کند و همین یک استاندارد ساده، دلیل اصلی سازگاری همه کیف پول ها و صرافی ها با همه توکن هاست.
دوم امور مالی غیرمتمرکز: مبادله، وام دهی و تامین نقدینگی بدون واسطه.
سوم مالکیت دارایی دیجیتال، که در دوره ای همه اسمش را NFT گذاشتند و امروز کاربرد جدی ترش در بازی ها و اثبات مالکیت است. توضیحش در مالکیت آیتم روی اتریوم هست.
چهارم لایه های دوم، که خودشان کاربر نهایی ندارند ولی امروز بخش زیادی از تراکنش ها آنجا انجام می شود و بعد نتیجه اش روی اتریوم تسویه می شود. کدام هایشان و کجا دردسر دارند را در پروژه های لایه دوم اتریوم نوشته ایم.
هر متنی که فقط کاربرد بشمارد و حد و مرزی نگوید، تبلیغ است. پس چهار جایی که اتریوم جواب نمی دهد:
پرداخت های خرد. کارمزد شبکه به مبلغ تراکنش کار ندارد، پس در مبالغ کوچک سهم هزینه بی رحم می شود. برای این کار لایه دوم یا اصلا شبکه دیگری منطقی تر است.
داده ای که نباید عمومی باشد. هر چیزی که روی زنجیره بنویسید برای همیشه قابل خواندن است. رمزگذاری کمک می کند ولی مسئله را حل نمی کند، چون همان داده رمزشده هم برای همیشه می ماند و روزی ممکن است باز شود.
جایی که به سرعت پایگاه داده نیاز دارید. نهایی شدن تراکنش روی زنجیره ثانیه ها طول می کشد، نه میلی ثانیه. برای سامانه ای که در ثانیه هزاران عملیات داخلی دارد این ابزار درستی نیست.
جایی که یک نفر باید بتواند اشتباه را برگرداند. غیرقابل تغییر بودن مزیت است تا وقتی که اشتباه کرده باشید. اگر مدل کسب و کارتان به لغو تراکنش و بازگشت وجه نیاز دارد، این خاصیت به ضرر شماست.
دو نکته که این تصویر جهانی را برای شما عوض می کند.
اول، کاربردی که برای کاربر ایرانی از همه بیشتر واقعی است، همان مورد اول فهرست بالاست: نگهداری و انتقال ارزش دلاری. نه به این دلیل که پیچیده ترین کاربرد است، بلکه به این دلیل که مشکلی را حل می کند که واقعا دارید.
دوم، بقیه موارد فهرست به کارمزد شبکه گره خورده اند و کارمزد اتریوم در ساعت های شلوغ برای مبالغ کوچک منطقی نیست. اگر هدفتان یک پرداخت دلاری ساده است، درگیر شدن با کیف پول و کارمزد و شبکه لازم نیست؛ کد یو ووچر با مبلغ ثابت دلاری همان کار را بدون زنجیره انجام می دهد. مقایسه گزینه ها در مقایسه ووچرها برای پرداخت دلاری آمده.
و اگر خود اتر را می خواهید، میز اتریوم دیجی دلار با تسویه ریالی همان جاست. ما میز نقدی هستیم و اهرم یا معاملات تعهدی ارائه نمی دهیم.
کاربرد اتریوم را با اعلامیه های همکاری اندازه نگیرید. آن اعلامیه ها یک بار خبر می شوند و بعد کسی پیگیری نمی کند که چه شد.
معیار بهتر ساده تر است: چه چیزی روی این شبکه هر روز استفاده می شود و اگر فردا شبکه بخوابد چه کسی واقعا اذیت می شود. با این معیار، جواب امروز استیبل کوین ها و دیفای است، نه زنجیره خصوصی یک بانک.
اتریوم چه کاربردی دارد؟
اجرای قراردادهایی که هیچ طرفی نمی تواند یک تنه عوضشان کند. بیشترین استفاده امروز در انتقال و نگهداری استیبل کوین ها، مبادله و وام دهی غیرمتمرکز، مالکیت دارایی دیجیتال و تسویه لایه های دوم است.
بلاکچین اتریوم چیست؟
یک شبکه عمومی که هر گره اش نسخه ای از همان دفتر کل و همان کدها را نگه می دارد. تفاوتش با بیت کوین این است که علاوه بر انتقال ارزش، برنامه اجرا می کند.
اتریوم از چه سالی شروع شد؟
شبکه اصلی در سال ۲۰۱۵ راه افتاد و از آن زمان چند ارتقای بزرگ داشته که همه شان با شماره بلوک در تاریخچه رسمی پروژه ثبت شده اند.
تعداد توکن های اتریوم در گردش چقدر است؟
اتریوم سقف عرضه ندارد، پس عدد ثابتی برای آن وجود ندارد. عرضه در گردش حاصل تفاضل اتر جدیدی است که به اعتبارسنج ها پرداخت می شود و اتری که در کارمزد تراکنش ها سوزانده می شود، و همین باعث می شود در دوره های پرتراکنش عرضه حتی کم شود.
