رگولاتوری بیت کوین؛ چه چیزی واقعا کنترل می شود

کشورها با هم فرق دارند، ولی وقتی متن ها را کنار هم بگذارید سه لایه یکسان بیرون می آید. اگر این سه را بشناسید، هر خبر رگولاتوری را بدون خواندن متن اصلی می فهمید.

لایه اول: چه کسی حق دارد صرافی باشد

اتحادیه اروپا این را در مقرراتی به نام مایکا جمع کرده که در ژوئن ۲۰۲۳ لازم الاجرا شد. منطقش ساده است: هر کسی که خدمات رمزارز ارائه می دهد باید از نهاد ناظر کشور خودش مجوز بگیرد، و نهاد اروپایی بازارها فهرست مرکزی این مجوزها را منتشر می کند. یعنی صرافی دیگر یک وب سایت نیست، یک نهاد مالی مجوزدار است.

ژاپن سال ها زودتر همین کار را کرده بود و آمریکا از مسیر مجوز انتقال پول ایالتی به آن رسیده. مسیرها فرق دارد، نتیجه یکی است.

لایه دوم: مالیات

اینجا یک تصمیم فنی همه چیز را تعیین می کند: بیت کوین «پول» است یا «دارایی»؟

سازمان مالیاتی آمریکا صریح نوشته که دارایی های دیجیتال از نظر مالیاتی property حساب می شوند، نه ارز. نتیجه اش برای کاربر این است که هر فروش، حتی خرج کردن بیت کوین برای خرید یک کالا، یک رویداد مالیاتی است و باید سود و زیانش حساب شود. همان سازمان از ابتدای ۲۰۲۵ کارگزارها را موظف به گزارش عواید ناخالص کرده و از ابتدای ۲۰۲۶ گزارش بهای تمام شده هم اضافه می شود.

بی تعارف، این سنگین ترین لایه برای کاربر عادی است. مجوز صرافی مشکل صرافی است؛ مالیات مشکل شماست.

لایه سوم: مبارزه با پولشویی

این لایه ای است که کاربر ایرانی بیشتر از دو تای دیگر با آن برخورد می کند و کمتر از همه توضیح داده می شود.

منطقش این است که هر واسطه ای باید بداند مشتری اش کیست و اگر انتقالی مشکوک بود گزارش بدهد. برای همین احراز هویت از یک آپلود کارت ملی شروع می شود و بعد به منبع دارایی و سلفی و قبض محل سکونت می رسد. هر بار که یک صرافی خارجی سطح احراز هویت را بالا می برد، معمولا این لایه است که سفت تر شده.