آیا تتر قابل ردیابی است؟ و چه کسی می تواند مسدودش کند

«تتر ناشناس است دیگر، نه؟»

نه. تقریبا برعکسش درست است، و این یکی از پرهزینه ترین سوءتفاهم های بازار ایران است.

اما زیر این سوال، دو سوال کاملا جدا قایم شده که مدام با هم قاطی می شوند: آیا کسی می تواند ببیند من چه کردم، و آیا کسی می تواند جلوی من را بگیرد. جواب این دو یکی نیست و سازوکارشان هم هیچ ربطی به هم ندارد.

سوال اول: چه کسی می تواند ببیند

هر کسی. بدون استثنا و بدون نیاز به دسترسی خاص.

شبکه هایی که تتر رویشان منتشر می شود دفتر حساب عمومی دارند. هر تراکنش با مبلغ، آدرس مبدا، آدرس مقصد و زمان دقیق ثبت می شود و برای همیشه می ماند. یک آدرس در این سیستم، طبق توضیح رسمی مستندات اتریوم درباره حساب ها، فقط یک شناسه است و هیچ نام و مدرکی به آن چسبیده نیست.

پس تا اینجا آدرس شما بی نام است. مساله جای دیگری شروع می شود.

لحظه ای که بی نامی تمام می شود

آدرس شما تا وقتی بی نام است که هیچ وقت به چیزی وصل نشود که نام دارد. در عمل این تقریبا هیچ وقت اتفاق نمی افتد.

کافی است یک بار از حسابی که احراز هویت شده برداشت کنید یا به آن واریز کنید. از آن لحظه، آن آدرس به هویت شما گره خورده و چون دفتر حساب دائمی است، این گره فقط رو به جلو کار نمی کند: کل تاریخچه قبلی آن آدرس هم قابل بازخوانی می شود. بی نامی در این سیستم چیزی نیست که بتوان بعدا به دستش آورد.

و این فقط برای شما نیست. آدرسی که با آن معامله کرده اید هم تاریخچه دارد. اگر آن طرف قبلا در چیزی دست داشته باشد، ارتباط شما با او روی زنجیره ثبت شده است، حتی اگر خودتان کار خلافی نکرده باشید. این دقیقا همان چیزی است که باعث می شود منشا دارایی مهم باشد.

سوال دوم: چه کسی می تواند جلویتان را بگیرد

اینجا جواب کوتاه تر است: فقط ناشر توکن.

تتر یک بلاک چین مستقل نیست، توکنی است که روی شبکه های دیگر سوار می شود و قرارداد آن را یک شرکت خصوصی کنترل می کند. همان شرکت می تواند یک آدرس را در فهرست سیاه بگذارد. بعد از آن، موجودی همان جا هست، دیده می شود، ولی جابه جا نمی شود.

دقت کنید این با «هک شدن» یا «از بین رفتن» فرق دارد. این یک قابلیت طراحی شده است. جزئیات و مواردی که واقعا اتفاق افتاده را در بلاک شدن و فریز تتر جمع کرده ام.

نکته ای که کمتر گفته می شود: خود شبکه چنین کاری نمی کند. ترون یا اتریوم آدرس کسی را مسدود نمی کنند و نمی توانند بکنند. این اختیار مال ناشر توکن است، پس روی هر توکنی که ناشر متمرکز دارد وجود دارد و روی ارز بومی خود شبکه وجود ندارد.

پس در عمل چه کار باید کرد

یک چیز بیشتر از بقیه اهمیت دارد و آن هم منشا دارایی است.

تتری که از یک مسیر مشخص و قابل مستندسازی خریده شده، تاریخچه تمیزی دارد و اگر روزی لازم شد توضیح بدهید کجا از آن آمده، سند دارید. تتری که از یک فروشنده ناشناس در یک گروه پیام رسان با تخفیف جذاب خریده شده، ممکن است تاریخچه ای داشته باشد که شما هیچ خبری از آن ندارید و بعدا خودش را نشان بدهد.

بی تعارف، این مهم ترین جمله این متن است: تفاوت قیمتی که بابت خرید از یک مسیر ناشناس به دست می آورید، در برابر ریسکی که می پذیرید عدد کوچکی است.

دو عادت دیگر هم کمک می کند. برای دریافت های مختلف از آدرس های جدا استفاده کنید تا همه چیز زیر یک شناسه جمع نشود. و قبل از هر معامله بزرگ با یک طرف ناشناس، تاریخچه آدرس مقابل را در مرورگر بلاک چین ببینید؛ این کار رایگان است و کمتر از یک دقیقه طول می کشد.

جایی که این تحلیل به بن بست می خورد

باید صادق بود: هیچ کس، از جمله ما، نمی تواند تضمین کند دارایی ای که سال ها پیش روی زنجیره دست به دست شده کاملا پاک است. کاری که می شود کرد این است که حلقه ای که خودتان در آن هستید مستند و قابل دفاع باشد.

و اگر انگیزه اصلی تان از این سوال، خارج ماندن از دید کامل بوده، تتر ابزار اشتباهی است و ارزهای حریم خصوصی هم مشکلات خودشان را دارند: نقدشوندگی کم، حذف شدن از بسیاری از پلتفرم ها و یک بازار داخلی بسیار نازک.

مسیری که اصلا آدرس و تراکنش عمومی ندارد، چیز دیگری است: کدهای دلاری که روی هیچ زنجیره ای ثبت نمی شوند. آن هم بی نقص نیست، ولی معادله اش فرق می کند.

و اگر می خواهید بدانید خود توکن چقدر قابل اتکاست، آن یک سوال جداست: اعتبار تتر و اینکه پشتوانه اش چیست.

سوال های پرتکرار