کارمزد پرفکت مانی: جدول کامل و واقعی نرخ ها

کارمزد پرفکت مانی به نوع تراکنش بستگی داشت: انتقال داخلی برای حساب تایید شده ۰.۵ درصد و برای حساب تایید نشده ۱.۹۹ درصد؛ واریز با بیت کوین صفر و با حواله بانکی منفی ۰.۵ درصد؛ برداشت آنی بیت کوین ۰.۵ درصد به علاوه ۱۰ دلار؛ و بازیابی حساب ۱۰۰ دلار.

جدول کامل پایین آمده است. یک نکته را هم همین اول بگوییم: سیستم تعطیل شده و این ارقام امروز کاربرد تاریخی دارند، ولی چند تایشان درسی دارند که روی هر روش پرداختی صدق می کند.

جدول کامل کارمزدهای پرفکت مانی

این ارقام از آخرین نسخه در دسترس صفحه رسمی کارمزدها برداشته شده اند. بیشتر مطالب فارسی این حوزه فقط دو سه ردیف اول را می آوردند و بقیه جدول را جا می انداختند، در حالی که نکات اصلی دقیقا در ردیف های بعدی است.

چهار چیزی که در این جدول مهم است

تایید نکردن حساب چهار برابر هزینه داشت

۰.۵ در برابر ۱.۹۹ درصد. روی یک انتقال هزار دلاری یعنی ۵ دلار در برابر ۱۹.۹ دلار. احراز هویت اجباری نبود، ولی نکردنش روی هر تراکنش جریمه داشت. کسی که ماهی چند انتقال داشت، ظرف چند ماه چند برابر زحمت احراز هویت را پس می داد.

کارمزد منفی روی حواله، که هیچ ایرانی نمی توانست از آن استفاده کند

عدد منفی اشتباه نیست. سیستم برای واریز حواله بانکی به جای گرفتن کارمزد، مبلغی اضافه می کرد تا پول بزرگ از مسیر بانکی وارد شود.

و این جذاب ترین ردیف جدول بود که برای کاربر ایرانی از اول روی میز نبود، چون حواله بانکی از ایران به چنین سیستمی عملا انجام نمی شد. ما همیشه از مسیر ووچر وارد می شدیم که کارمزد صرافی داخلی داشت، نه کارمزد منفی.

رقم ثابت ۱۰ دلار، تله مبالغ کوچک

برداشت آنی بیت کوین ۰.۵ درصد به علاوه ۱۰ دلار بود. آن نیم درصد بی ضرر به نظر می رسد، اما رقم ثابت است که تعیین کننده می شود.

روی برداشت ۵۰ دلاری، همان ۱۰ دلار به تنهایی بیست درصد بود. روی ۵۰۰۰ دلار، دو دهم درصد. یعنی همین یک ردیف، برداشت های کوچک را غیراقتصادی می کرد و کاربر را تشویق می کرد پول را جمع کند و یکجا بیرون بکشد. که خودش یعنی موجودی بیشتری داخل سیستم بماند.

۱۰۰ دلار برای بازیابی حساب

در سیستمی که نگهداری سالانه حساب رایگان بود و اطلاع رسانی پیامکی یک دهم دلار، بازیابی حساب صد دلار بود. این عدد می گفت بازیابی یک فرآیند دستی و استثنایی است. توضیح کاملش در هزینه بازیابی حساب آمده است.

کارمزد اعلام شده با هزینه واقعی فرق داشت

این مهم ترین بخش این نوشته است. کاربر ایرانی هیچ وقت فقط کارمزد جدول بالا را نمی داد. مسیر واقعی چهار جزء داشت:

• نرخ تبدیل ریال به دلار: تقریبا همیشه بالاتر از نرخ لحظه ای بازار.
• اختلاف خرید و فروش صرافی: فاصله ای که بین دو نرخ گذاشته می شد.
• کارمزد خدمات صرافی داخلی: درصدی یا ثابت.
• کارمزد خود سیستم: ردیف های جدول بالا.

جزء اول و دوم معمولا از جزء چهارم بزرگ تر بودند. یعنی همه بحث هایی که سر «کمترین کارمزد» می شد، روی کوچک ترین جزء هزینه متمرکز بود.

این همان جایی است که تبلیغات هنوز هم کار می کند. هر جا کسی «کارمزد صفر» تبلیغ کرد، سه جزء دیگر را بپرسید. کارمزد صفر با هزینه صفر یکی نیست.

چطور می شد کارمزد را کم کرد

سوال اصلی این صفحه همین بود و جوابش هنوز روی ابزارهای دیگر هم کار می کند:

• حساب را تایید کنید. بزرگ ترین صرفه جویی، و رایگان بود.
• تراکنش ها را تجمیع کنید. هر جا رقم ثابت در کار است، تعداد دفعات از مبلغ مهم تر می شود.
• تبدیل ارز بی مورد نکنید. هر رفت و برگشت بین دلار و یورو یک بار اختلاف نرخ می خورد.
• نرخ صرافی داخلی را مقایسه کنید. بیشترین اثر را همین داشت، نه ردیف های جدول رسمی.

سه تای اول امروز هم روی ووچر و رمزارز صدق می کنند. مورد دوم مخصوصا: کارمزد شبکه در رمزارز دقیقا همان نقش رقم ثابت را دارد.

امروز این ارقام چه ارزشی دارند

عملی هیچ. شرکت اعلام کرده سیستم پرداختی که در ۲۰۰۷ آغاز شد در ۲۰۲۵ به پایان رسید، و بررسی ما در ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ روی سرویس های نام دامنه عمومی نشان می دهد دامنه های اصلی رکورد فعالی ندارند.

اگر کد استفاده نشده دارید، آنچه امروز اهمیت دارد نرخ بازخرید است نه کارمزد قدیمی؛ نرخ بازخرید کد امروز را می توانید ببینید و مسیر تبدیلش در تبدیل کد به رمزارز آمده است. ساختار هزینه ووچرهای فعال هم در کارمزد ووچرهای امروزی توضیح داده شده.

سوال های پرتکرار