تپ تو ارن چیست و نات کوین چه چیزی را ثابت کرد

یک روش توزیع است، نه یک روش تولید. این تفاوت را جدی بگیرید چون همه سوءتفاهم ها از همین جا شروع می شود.

پروژه توکنی می سازد که کل عرضه اش از قبل در قرارداد هوشمند تعیین شده؛ روی شبکه تون به این نوع توکن جتون می گویند و مستندات رسمی تون همین طور تعریفش می کند. حالا پروژه باید این توکن را بین آدم ها پخش کند و همزمان کاربر جمع کند. بازی ضربه زدن هر دو کار را با هم انجام می دهد.

پس ضربه زدن روی صفحه هیچ محاسبه ای انجام نمی دهد و هیچ تراکنشی را تایید نمی کند. کاری که می کند این است که شما را وارد فهرست دریافت کنندگان می کند. همین و بس.

در فارسی به این کار «ماینینگ» گفتند و آن یک کلمه، سال ها بدفهمی ساخت. اگر دنبال جواب مستقیم آن سوال هستید، چرا نات کوین با گوشی استخراج نمی شود را جدا نوشته ایم.

حالا حرف اصلی. بگذارید بی تعارف بگویم: در بیشتر این بازی ها شما کاربر نیستید، محصولید.

اقتصاد ماجرا ساده است. پروژه توکنی می سازد که هنوز هیچ ارزشی ندارد و آن را در ازای چیزی می دهد که برایش ارزش دارد: وقت شما، دعوت دوستانتان، و توجهی که به تبلیغات داخل بازی می کنید. آن ها چیز ارزشمند را همان لحظه می گیرند. شما چیزی می گیرید که ارزشش را بعدا و آن هم شاید معلوم می کند.

این معامله بدی نیست اگر بدانید چه معامله ای است. بد وقتی می شود که فکر کنید دارید کار می کنید و مزد می گیرید.

و سه علامت هست که تقریبا همیشه یعنی وقتتان هدر می رود: بازی که برای «برداشت» از شما واریز اولیه می خواهد؛ بازی که قرارداد توکنش را جایی منتشر نکرده؛ و بازی که برای اتصال، عبارت بازیابی کیف پول می خواهد. آخری اصلا بحث سود و زیان نیست، سرقت است، و هیچ سرویس واقعی هرگز آن عبارت را نمی خواهد.