رمز ریال و آینده پول؛ تفاوتش با ارز دیجیتال چیست؟

سه تا از پرتکرارترین چیزهایی که مردم درباره رمز ریال جست وجو می کنند اینهاست: «قیمت رمز ارز ریال»، «خرید رمز ریال»، «رمز ارز ریال در کدام صرافی است».

جواب هر سه یکی است: هیچ کدام وجود ندارد.

رمز ریال قیمت ندارد، در صرافی معامله نمی شود و کسی نمی تواند آن را به شما «بفروشد». این بدفهمی آن قدر رایج است که ارزش دارد یک بار درست توضیح داده شود، چون کلاهبردارها دقیقا روی همین سوار می شوند.

رمز ریال دقیقا چیست

رمز ریال شکل دیجیتال خود ریال است که بانک مرکزی منتشر می کند. همان پولی که در جیبتان است، بدون کاغذ.

یک واحد رمز ریال همیشه برابر یک ریال است و تعهدات بانک مرکزی پشت آن ایستاده. این چیزی است که در ادبیات جهانی به آن ارز دیجیتال بانک مرکزی یا CBDC می گویند و ایران تنها کشوری نیست که سراغش رفته.

پس هدفش سرمایه گذاری نیست. هدفش جایگزینی اسکناس و کارت است.

چرا قیمت ندارد و در هیچ صرافی نیست

چیزی قیمت پیدا می کند که عرضه و تقاضایش آزادانه با هم روبه رو شوند. رمز ریال چنین چیزی نیست: نرخش تعریف شده و ثابت است، مثل اینکه بپرسید قیمت یک اسکناس ده هزار تومانی چقدر است.

استخراج هم ندارد. عرضه اش را الگوریتم تعیین نمی کند، بانک مرکزی تعیین می کند. نه سقف عرضه ای در کار است، نه هاوینگی، نه ماینری.

این را جدی بگیرید: هر سایت، کانال یا شخصی که به شما «خرید رمز ریال با قیمت ویژه» یا «پیش فروش رمز ارز ملی» پیشنهاد می دهد، در حال کلاهبرداری است. چیزی که قیمت ندارد را نمی شود با تخفیف فروخت.

فرق بنیادی با بیت کوین و تتر

هر سه روی دفتر کل دیجیتال کار می کنند و همین شباهت ظاهری باعث قاطی شدنشان می شود. ولی از نظر آنچه برای شما مهم است، سه چیز کاملا متفاوتند.

مهم ترین سطر همان آخری است و کمتر جایی به آن اشاره می شود.

برای شما عملا چه فرقی می کند

بی تعارف: رمز ریال هیچ کدام از مشکلاتی را که کاربر ایرانی با آن دست به گریبان است حل نمی کند.

اگر می خواهید اشتراک یک سرویس خارجی را تمدید کنید، هاست بخرید، به یک فروشنده خارجی پول بدهید یا درآمد فریلنسری تان را دریافت کنید، رمز ریال کاری برایتان نمی کند. یک ابزار پرداخت داخلی است و پشت همان مرزی می ماند که ریال کاغذی می ماند.

در عوض چیزی که تغییر می کند ردیابی است. تراکنش رمز ریال به طور کامل قابل پیگیری است و این نقطه مقابل چیزی است که آدم ها از «رمزارز» انتظار دارند. برای دولت مزیت است، برای حریم خصوصی کاربر نه. این را باید صادقانه گفت، حتی اگر خوشایند نباشد.

برای پرداخت های ارزی همان ابزارهای همیشگی سر جایشان هستند: کد یو ووچر برای پرداخت به سرویس های خارجی، یا تتر برای نگه داشتن ارزش دلاری. فهرست کامل گزینه ها و اینکه هرکدام به چه دردی می خورند در راهنمای ووچرها بر اساس مقصد پرداخت هست.

یک تصحیح هم لازم است: نسخه قبلی همین مطلب خواننده را به «خرید پرفکت مانی» دعوت می کرد. پرفکت مانی دیگر کد جدید صادر نمی کند و در دیجی دلار فقط کدهای قدیمی بازخرید می شوند. آن جمله امروز غلط است و حذف شد.

پس آینده پول چه شکلی است

تصویری که معمولا فروخته می شود این است که یکی از این ها بقیه را می بلعد. احتمالش کم است.

چیزی که تا اینجا دیده ایم همزیستی است، نه جایگزینی. بانک های مرکزی نسخه دیجیتال پول ملی را می سازند چون نمی خواهند پرداخت از دستشان خارج شود. مالی غیرمتمرکز در لایه دیگری رشد می کند چون چیزی می دهد که سیستم بانکی نمی دهد: دسترسی بدون اجازه. و استیبل کوین های دلاری عملا برنده بی سروصدای این میدان بوده اند، چون مشکل واقعی آدم ها را حل کردند.

موضع ما: به جای پرسیدن «کدام یک آینده پول است»، بپرسید «کدام یک مشکل امروز من را حل می کند». جواب این سوال برای یک فروشنده داخلی، یک فریلنسر و کسی که نگران حفظ ارزش پس اندازش است، سه چیز کاملا متفاوت است.

سوال های پرتکرار