همکاری های دوج کوین؛ کدام یک واقعی است و کدام شایعه
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
هر چند وقت یک بار همان اسکرین شات دست به دست می شود: فلان شرکت بزرگ با دوج کوین «قرارداد» بسته و حالا وقت خرید است. سوالی که به پشتیبانی می رسد هم همیشه یکی است. راست است؟
جواب معمولا نه راست است نه دروغ. یک چیز دیگری اتفاق افتاده و اسمش را اشتباه گذاشته اند.
دوج کوین شرکت ندارد. مستندات خود پروژه این را صریح نوشته است: هیچ کس و هیچ نهاد حقوقی ای مالک بلاکچین دوج کوین نیست، و شبکه را همان نودهایی «کنترل» می کنند که هر کسی می تواند یکی شان را بالا بیاورد.
نتیجه اش ساده است. هیچ کس از طرف دوج کوین قرارداد امضا نمی کند، چون طرف قراردادی وجود ندارد. وقتی می خوانید «دوج کوین با فلان شرکت همکاری کرد»، این جمله از نظر ساختاری بی معناست. مثل این است که بگویند «ایمیل با فلان شرکت قرارداد بست».
تقریبا هر خبری که با عنوان همکاری منتشر می شود، یکی از این سه چیز است. تفکیکشان، بیشتر تصمیم های بد را جلوگیری می کند.
یک: یک فروشنده، یک تیک را در پنل درگاهش زده است
این رایج ترین حالت است و خود مستندات دوج کوین هم مسیرش را نام برده: پذیرش معمولا از طریق واسطه هایی مثل بیت پی و کوین بیس انجام می شود، نه با مذاکره مستقیم.
یعنی فروشگاه با «دوج کوین» طرف نشده؛ با یک شرکت پردازش پرداخت قرارداد دارد و در فهرست ارزهای قابل قبول، یکی را اضافه کرده. در بیشتر این مدل ها پول همان لحظه به دلار تبدیل می شود و فروشنده اصلا دوج کوینی نگه نمی دارد.
و دقیقا به همان سادگی که اضافه شده، برداشته می شود. بی خبر، بی اطلاعیه، بی آنکه کسی خبرش را بنویسد.
دو: یک آدم مشهور چیزی گفته است
حرف زدن، همکاری نیست. حتی وقتی آن آدم مدیر یک شرکت بزرگ باشد و حرفش بازار را تکان بدهد. این تفاوت را حتما نگه دارید، چون سود و زیان بین همین دو تعریف تقسیم می شود. اینکه یک توییت دقیقا چطور قیمت دوج کوین را جابه جا می کند مکانیزمش را باز کرده است.
سه: چیزی که قرار بود بیاید و نیامد
بخش بزرگی از فهرست همکاری هایی که در متن های فارسی تکرار می شود، از این جنس است. سال ها گفته شد که پرداخت با دوج کوین به فلان شبکه اجتماعی اضافه می شود؛ چنین امکانی امروز روی آن پلتفرم وجود ندارد و کاربر عادی نمی تواند با دوج کوین آنجا پرداختی انجام بدهد.
خبر یک بار منتشر شد، ده ها سایت فارسی بازنشرش کردند و هیچ کس بعدا برنگشت تصحیحش کند. حالا در هر فهرستی هست.
این نکته را کمتر جایی می خوانید و به نظر ما مهم ترین بخش ماجراست.
صفحه رسمی دوج کوین درباره فروشندگان، خودش هیچ اسمی نمی برد. می نویسد فهرست در حال گسترش است و بعد اعتراف می کند که پیدا کردن و به روز نگه داشتن یک فهرست معتبر از کسب وکارهایی که دوج کوین قبول می کنند، کار کوچکی نیست.
وقتی خود پروژه با همه انگیزه ای که برای نمایش پذیرش دارد نمی تواند فهرست را نگه دارد، فهرستی که یک سایت فارسی سه سال پیش نوشته چه ارزشی دارد؟ این جواب را خودتان بدهید. موضع ما این است: خبر همکاری، پایه بدی برای یک تصمیم خرید است، چون تاریخ انقضا دارد و کسی تاریخ انقضایش را اعلام نمی کند.
برای اینکه این متن فقط رد کردن نباشد، بگذارید بگوییم اگر روزی همکاری واقعی ای شکل بگیرد، از کجا می شود شناختش. سه نشانه دارد و هر سه قابل بررسی اند.
شرکت خودش دارایی را نگه می دارد. فرق میان «قبول می کنیم» و «نگه می داریم» فرق میان یک تنظیمات پرداخت و یک تصمیم مالی است. شرکتی که همان ثانیه به دلار تبدیل می کند، هیچ ریسکی نپذیرفته و هیچ تعهدی هم نداده.
قیمت گذاری به همان واحد انجام می شود. اگر قیمت محصول به دلار نوشته شده و فقط لحظه پرداخت تبدیل می شود، آن ارز نقش واسطه دارد نه نقش پول. این تفاوت ظریف است و تقریبا همیشه نادیده گرفته می شود.
مسیر پشتیبانی و بازگشت وجه تعریف شده است. یک شرکت جدی، برای هر روش پرداختی که واقعا پذیرفته، در مرکز راهنمای خودش نوشته که اگر سفارش لغو شد پول چطور برمی گردد. نبود این صفحه یعنی حتی خود شرکت آن روش را جدی نگرفته است.
تا امروز، بیشتر آنچه در فهرست های فارسی به عنوان همکاری بزرگ دوج کوین معرفی می شود، هیچ کدام از این سه را ندارد.
این همان غربالی است که خودمان قبل از نوشتن هر اسمی از آن رد می شویم. شما هم می توانید.
- سراغ سایت خود شرکت بروید، نه سایت خبری. صفحه روش های پرداخت یا مرکز راهنمای همان شرکت باید نامش را برده باشد. اگر نبرده، چیزی برای گفتن ندارید.
- ببینید نامی که دیده اید در فهرست شرکت است یا در فهرست درگاه پرداخت. این دو یکی نیستند و دومی هر لحظه تغییر می کند.
- تاریخ خبر را پیدا کنید. خبر بدون تاریخ، خبر نیست. بیشتر این فهرست ها تاریخ ندارند و همین عمدی است.
- ببینید نوشته «ارز دیجیتال قبول می کنیم» یا مشخصا دوج کوین. حالت اول معمولا یعنی تبدیل آنی به دلار و شرکت هیچ وقت دوج کوینی در دست نمی گیرد.
اگر می خواهید ببینید بعد از این غربال چه چیزی باقی می ماند، پرداخت با دوج کوین و اینکه واقعا کجا قبول می شود همین کار را روی فهرست فروشندگان انجام داده است.
اینجا باید منصف بود. بله، خبر پذیرش قیمت دوج کوین را تکان می دهد و گاهی شدید. اما دو نکته را کنارش بگذارید.
اول اینکه اثرش کوتاه است. حجم واقعی پرداخت هایی که از این مسیرها انجام می شود، در برابر حجم معاملات این ارز عدد قابل توجهی نیست؛ پس آنچه قیمت را بالا می برد تقاضای واقعی نیست، انتظار است. اینکه کدام خبرها روی دوج کوین واقعا اثر دارند این تفکیک را دقیق تر کرده است.
دوم اینکه تا خبر به فارسی برسد و شما بخوانیدش، حرکت قیمتی تمام شده است. کسی که بر اساس خبر همکاری وارد می شود، معمولا از کسی می خرد که خبر را زودتر دیده.
و در کنار این ها، آنچه از تاریخ این ارز واقعا مانده، پروژه های جامعه محورش است نه فهرست شرکت ها؛ کارهای خیریه ای که با دوج کوین انجام شد نمونه اش است و اتفاقا مستندتر از بیشتر خبرهای همکاری است.
بگذارید صریح باشیم، چون هیچ متن ترجمه شده ای این را نمی گوید: فهرست فروشندگانی که دوج کوین قبول می کنند، تقریبا هیچ ربطی به شما ندارد.
بیشتر آن ها به ایران خدمات نمی دهند، بیشترشان قبل از پرداخت، آدرس و کارت می خواهند، و آن هایی که واقعا باز هستند معمولا در همان فهرست های قدیمی نیستند. پس ارزش دوج کوین برای کاربر ایرانی، ارزش یک دارایی قابل معامله است نه یک ابزار پرداخت.
اگر هدفتان پرداخت به سرویس خارجی است، مسیر عملی تر همچنان ووچرهای دلاری است؛ ووچرها و اینکه هر کدام کجای پرداخت خارجی به کار می آید همان مسیر را باز کرده. و اگر دوج کوین را برای خودش می خواهید، نرخش را از میز معاملات ببینید و تصمیم را بر اساس خبر همکاری نگیرید.
بالاخره کدام شرکت های بزرگ دوج کوین قبول می کنند؟
ما اینجا فهرست نمی دهیم و دلیلش را هم گفتیم: هر فهرستی چند ماه بعد غلط می شود. راه درست این است که سراغ صفحه روش های پرداخت همان شرکتی بروید که می خواهید از آن خرید کنید و همان جا ببینید نامش هست یا نه.
آیا دوج کوین بنیاد یا تیم رسمی دارد؟
بنیادی وجود دارد که کار حمایتی و مستندسازی می کند و توسعه دهندگانی روی نرم افزار کار می کنند. اما هیچ کدام مالک شبکه نیستند و هیچ کدام نمی توانند از طرف دوج کوین تعهدی به یک شرکت بدهند.
پس چرا قیمت با این خبرها بالا می رود؟
چون بازار به روایت واکنش نشان می دهد، نه به حجم استفاده. خبر همکاری این تصور را می سازد که تقاضای واقعی در راه است و همان تصور برای مدت کوتاهی کافی است. وقتی تقاضا در آمار ظاهر نمی شود، قیمت هم برمی گردد.
چطور بفهمم یک خبر همکاری قدیمی است؟
نبود تاریخ، مهم ترین نشانه است. نشانه دوم این است که همان چند اسم تکراری در ده ها سایت با جمله بندی تقریبا یکسان آمده باشند؛ این یعنی همه از یک متن قدیمی رونویسی کرده اند و هیچ کدام سراغ منبع اصلی نرفته اند.
