یکی از سوال هایی که سال ها در پرفکت مانی پرسیده می شد این بود: بالاخره PMB همان بیت کوین است یا نه؟ و جواب کوتاهش بله بود، ولی نه به آن شکلی که خیلی ها فکر می کردند.
حالا که سیستم تعطیل شده، این بحث یک کاربرد مشخص دارد: اگر کد یا رسیدی از آن سال ها دارید، باید بدانید آن کد به کدام واحد بوده و آن واحد چه ماهیتی داشته.
پرفکت مانی چند واحد داشت
چهار تا، و هر کدام یک کیف پول جدا بودند:
- USD با پیشوند U در شماره حساب. واحد اصلی و چیزی که تقریبا تمام معاملات ایران با آن انجام می شد.
- EUR با پیشوند E. تبدیل بین دلار و یورو با نرخ بازار انجام می شد.
- PMB، واحد وابسته به بیت کوین.
- گلد با پیشوند G، وابسته به طلا.
هر کیف پول شماره خودش را داشت و یک کد ووچر همیشه به یک واحد مشخص تعلق داشت. کد صادر شده از کیف دلاری، در کیف یورویی خرج نمی شد.
PMB دقیقا چه بود
ارزش PMB در حساب شما به نرخ جهانی بیت کوین گره خورده بود. یعنی وقتی بیت کوین بالا می رفت، رقم داخل حساب شما هم بالا می رفت.
اما و این «اما» مهم است: این بیت کوین نبود. یک رقم روی دیتابیس یک شرکت خصوصی بود که ارزشش را از قیمت بیت کوین می گرفت. نه کلید خصوصی داشتید، نه می شد آن را روی شبکه بیت کوین به آدرس کسی فرستاد، و نه هیچ اثبات ذخیره ای منتشر می شد که نشان دهد پشت آن رقم واقعا بیت کوینی نگه داشته شده.
تفاوت این دو، امروز دیگر نظری نیست. کسی که در آن سال ها بیت کوین را در کیف پول خودش نگه داشت، هنوز آن را دارد. کسی که PMB نگه داشت، وقتی شرکت رفت رقمش هم رفت. همان تک نقطه شکستی که کل این سیستم رویش بنا شده بود.
تایید حساب، و کارمزدی که به واحد ربطی نداشت
کارمزد انتقال داخل شبکه به واحد بستگی نداشت، به وضعیت حساب بستگی داشت: ۱٫۹۹ درصد برای حساب تایید نشده و نیم درصد برای حساب تایید شده و پرمیوم. یعنی چهار برابر تفاوت، فقط بابت فرستادن چند مدرک.
خیلی ها این تفاوت را نمی دانستند و سال ها با نرخ بالا کار کردند. اینکه تایید حساب کی لازم بود و کی اصلا نه بحث جداگانه ای دارد که ارزش خواندن دارد.
ووچر، واحدی که هنوز جابجا می شود
ووچر خودش واحد پنجم نبود، یک شکل حمل همان چهار واحد بود: مبلغ از کیف پول کم می شد و به شکل یک کد در می آمد که بدون حساب دست به دست می شد. برای همین هم بازار ایران عملا با ووچر کار می کرد، نه با خود حساب.
و برای همین است که امروز، با وجود تعطیلی سیستم، هنوز کد جابجا می شود در حالی که موجودی داخل حساب ها عملا قفل است. فقط یک هشدار جدی: با رفتن صادرکننده، هیچ راهی برای استعلام یک کد باقی نمانده است. راه تشخیص کد سوخته پرفکت مانی را قبل از هر خرید و فروشی بخوانید.
هزینه واقعی، وقتی چند واحد در کار بود
اگر کسی دلار می داد و یورو می خواست، هزینه اش یک عدد نبود:
- نرخ تومانی که صرافی برای شروع حساب می کرد.
- اسپرد، یعنی فاصله نرخ خرید و فروش.
- تبدیل بین دو واحد داخل خود سیستم.
- کارمزد انتقال، نیم درصد یا ۱٫۹۹ درصد بسته به وضعیت حساب.
هر تبلیغی که فقط لایه چهارم را نشان می داد و اسمش را «کمترین کارمزد» می گذاشت، سه لایه دیگر را پنهان کرده بود. همین حساب برای ووچرهایی که امروز جای آن را گرفته اند هم برقرار است و روش درست مقایسه همین است.
معادل امروزی این واحدها
منطق «یک واحد دلاری که به شکل کد جابجا می شود» از بین نرفت. امروز یو ووچر، همان نقش واحد دلاری را بازی می کند، با این تفاوت ساختاری که روی یک شبکه غیرمتمرکز صادر می شود.
اگر هم دنبال این هستید که با موجودی باقی مانده چه کنید، وضعیت کیف پول ها و مسیرهای واریز جمع بندی کامل تری دارد.
جای PMB را هم چیزی نگرفت و لازم هم نبود بگیرد: اگر بیت کوین می خواهید، خود بیت کوین را در کیف پول خودتان نگه دارید، نه رقمی روی دیتابیس شخص دیگر.
سوال های پرتکرار
آیا نرخ PMB با نرخ BTC برابر بود؟
بله، ارزشش به نرخ جهانی بیت کوین وابسته بود. ولی مالکیت بیت کوین نبود؛ یک بدهی حسابداری روی سیستم پرفکت مانی بود که قیمتش را از بیت کوین می گرفت.
کد ووچر یک واحد را می شد در واحد دیگر خرج کرد؟
نه. کد به همان کیف پولی تعلق داشت که از آن صادر شده بود. کد دلاری در کیف یورویی پذیرفته نمی شد.
الان چطور بفهمم کد قدیمی من به کدام واحد بوده؟
از رسید یا ایمیل خرید. راه استعلام از خود سیستم دیگر وجود ندارد و هیچ سایت واسطه ای هم به آن دیتابیس دسترسی ندارد، هرچند بعضی ادعا می کنند.
موجودی گلد یا PMB من قابل برداشت است؟
عملا نه، به همان دلیلی که موجودی دلاری قابل برداشت نیست: رابط کاربری بالا نمی آید و پشتیبانی توکنی می خواهد که فقط از داخل حساب صادر می شد.
منبع: نسخه آرشیو شده جدول کارمزدهای پرفکت مانی، شامل نرخ انتقال داخلی و تبدیل ارز
