از کجا بفهمیم یک سایت خارجی یو ووچر قبول می کند؟
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
پیامی که تقریبا هر هفته می رسد، معمولا هم آخر شب: «کد را خریدم، سایت قبول نکرد، پس بگیرید.»
بعد از دو سه سوال، ماجرا تقریبا همیشه یک شکل دارد. کاربر جایی خوانده بوده فلان سرویس خارجی «ووچر» می گیرد، کد را خریده، رفته سراغ صفحه پرداخت، و اسمی که دنبالش بوده آنجا نبوده. حالا یک کد دلاری دستش مانده و یک اشتراک که هنوز فعال نشده.
تلخی ماجرا این است که همه اش پیش از خرید معلوم می شد. چهار دقیقه وقت می خواست و رفتن تا یک صفحه مشخص در خود سایت مقصد.
مرجع اینکه یک سایت خارجی امروز چه چیزی قبول می کند، فقط خود آن سایت است. نه فهرست های اینترنتی، نه جواب یک نفر در انجمن، نه حتی صفحه راهنمای خود سایت که ممکن است سال ها دست نخورده باشد.
دلیلش ساده است: ریل پرداخت یک تصمیم تجاری است و بی سر و صدا عوض می شود. سرویسی که پارسال از یک درگاه رمزارزی استفاده می کرد، امسال ممکن است قراردادش را عوض کرده باشد و هیچ اطلاعیه ای هم ندهد. فهرستی که هشت ماه پیش منتشر شده، سند تاریخی است نه راهنمای خرید.
پس جواب را باید از صفحه پرداخت خود مقصد گرفت. و «صفحه پرداخت» یعنی جایی که یک کالا یا اشتراک واقعی در سبد دارید و یک قدم مانده به تایید نهایی ایستاده اید؛ نه صفحه اصلی، نه صفحه قیمت ها.
یک تله دیگر هم هست که کمتر کسی حسابش را می کند: فهرست روش های پرداخت در خیلی از سایت ها به کشور حساب و آی پی شما وابسته است. همان صفحه، برای دو نفر در دو کشور، دو فهرست متفاوت نشان می دهد. پس چک کردن باید دقیقا در همان وضعیتی انجام شود که قرار است پرداخت در آن انجام شود.
کجای صفحه مقصد جواب را دارد
چهار جا شبیه جواب اند؛ سه تای اول واقعا جواب می دهند و چهارمی نه.
-
۱
آدرس صفحه پرداخت
صفحه اصلی جواب ندارد، باید تا پرداخت جلو بروید
-
۲
جعبه انتخاب روش
کنار مبلغ نهایی، اسم دقیق همین جا نوشته می شود
-
۳
پشت دکمه ادامه
روش های کم استفاده پشت دکمه ادامه پنهان می شوند
-
۴
نوار لوگوهای پاورقی
تزیین است و سال ها دست نخورده می ماند
اینجا جایی است که بیشترین اشتباه اتفاق می افتد، و بی تعارف بگویم: بیشترین تیکت «قبول نکرد» که به میز ما می رسد، اصلا مشکل پذیرش نیست. کاربر اسم روش پرداخت را اشتباه گرفته و چیزی را دنبال کرده که آن سایت هیچ وقت با آن اسم صدایش نکرده.
پنج اسمی که باید بشناسید:
Utopia اسم خود شبکه است. سایتی که این را در فهرستش دارد، معمولا یعنی پرداخت از داخل همان اکوسیستم را می پذیرد. uUSD واحد دلاری داخل آن شبکه است و کد شما همین را حمل می کند. U Voucher یا uVoucher خود کد است، همانی که می خرید. Crypton یا CRP اما رمزارز بومی همان شبکه است و کد دلاری شما نیست؛ سایتی که فقط کریپتون می گیرد، با ووچر دلاری کاری ندارد.
و پنجمی از همه خطرناک تر است: کلمه خالی Voucher. این یک نام خانوادگی است، نه یک برند. روی یک صفحه پرداخت خارجی ممکن است منظورش پی اس ووچر باشد، ممکن است منظورش اعتبار داخلی خود فروشگاه باشد، و ممکن است اصلا همان چیزی باشد که شما دارید. تفاوت این خانواده ها را در صفحه ووچرهای ارزی جدا کرده ایم و بقیه واژه هایی که موقع خرید و فروش می شنوید در اصطلاح های رایج دنیای ووچر آمده.
الگوی دومی هم هست که فقط از این طرف میز دیده می شود: این تیکت ها تقریبا همیشه بعد از خرید کد می رسند. کسی که قبل از خرید بپرسد «فلان سایت این را می گیرد؟» در اقلیت محض است. کل حرف این درس همین جابه جایی است.
روال کامل شش قدم دارد و هر قدمش می تواند کار را همان جا تمام کند.
اول یک کالا یا پلن واقعی را انتخاب کنید و در سبد بگذارید. بدون سبد، بیشتر سایت ها اصلا فهرست روش ها را نشان نمی دهند. بعد تا صفحه پرداخت جلو بروید و همان جا بایستید؛ تا وقتی دکمه تایید نهایی را نزده اید هیچ اتفاقی نمی افتد.
قدم سوم را اکثر آدم ها رد می کنند: آکاردئون «More payment options» یا «Other methods» را باز کنید. روش های رمزارزی و ووچری تقریبا هیچ وقت در فهرست اول نیستند، چون سهمشان از فروش کم است و صفحه را شلوغ می کنند. قدم چهارم، همان صفحه را با جستجوی داخل مرورگر بگردید و هر پنج اسم بالا را جدا امتحان کنید؛ حرف به حرف، لاتین.
اگر تا اینجا جواب روشن نشد، قدم پنجم یک جمله به پشتیبانی خود مقصد است. کوتاه و با اسم دقیق، نه با کلمه «voucher»: «Do you accept Utopia uUSD voucher as a payment method?» جواب همین یک جمله معتبرتر از هر فهرستی است که در اینترنت پیدا می کنید.
و تازه قدم ششم خرید کد است. این ترتیب عمدی است و همان چیزی است که در کدام روش پرداخت به کدام سایت می خورد هم روی مقصدهای مختلف نشان داده ایم.
شش قدم، و خرید کد قدم آخر است
هر قدم می تواند کار را همان جا تمام کند؛ ترتیبشان عمدی است.
-
۱
یک کالا در سبد
بدون سبد، فهرست روش ها نشان داده نمی شود
-
۲
رفتن تا صفحه پرداخت
یک قدم مانده به تایید نهایی بایستید
-
۳
باز کردن روش های بیشتر
ووچر و رمزارز کمتر در فهرست اول اند
-
۴
جستجوی پنج اسم
حرف به حرف و لاتین، جدا جدا
-
۵
یک جمله به پشتیبانی
اسم دقیق را بنویسید، نه کلمه ووچر
-
۶
حالا کد را بخرید
تصمیم از اینجا به بعد قفل می شود
اولی نوار لوگوهای پاورقی است. آن ردیف آیکون های رنگی پایین صفحه، در بیشتر سایت ها یک تصویر ثابت است که سال ها دست نخورده می ماند و گاهی اصلا بسته آماده قالب سایت است. لوگو تزیین است؛ سند نیست.
دومی فهرست های قدیمی است، از جمله فهرست های خود ما. مقصدها را می شود جمع کرد و ما هم در فهرست مقصدهای واقعی یو ووچر جمع کرده ایم، ولی هر فهرستی عکس یک لحظه است. مهارتی که در این درس یاد می گیرید ماندگارتر از هر فهرستی است.
سومی یک باور غلط رایج است که باید همین جا صافش کنم. دیدن لوگوی پرفکت مانی روی یک صفحه پرداخت خارجی به این معنا نیست که می توانید بروید کد پرفکت مانی بخرید و آن را پرداخت کنید. پرفکت مانی سال هاست صدور کد جدید را متوقف کرده و کد نو اصلا وجود ندارد. تنها کاری که با آن ها می شود کرد بازخرید کد قدیمی پرفکت مانی در دیجی دلار است، با شماره ووچر شانزده رقمی و کد فعال سازی ده رقمی. آن لوگو معمولا فقط نشان می دهد آن صفحه چند سال است به روز نشده.
موضع من روشن است: چک کردن مال قبل از خرید کد است، نه بعدش. کدی که خریده شده تصمیم شما را قفل می کند و از آن به بعد دنبال سایتی می گردید که کدتان را قبول کند، که دقیقا برعکس کار درست است.
اگر مقصد این کد را نمی گیرد، چیزی که باید عوض شود ریل پرداخت است، نه اصرار روی کد.
اول ببینید همان صفحه پرداخت خانواده دیگری از ووچر را قبول می کند یا نه. خیلی از سرویس های نرم افزاری و بازی، پی اس ووچر با مبلغ های ثابت را در فهرستشان دارند و بعضی جاها هم هات ووچر با تحویل آنی همان کار را می کند. سایت های روسی و همسایه هایشان هم داستان خودشان را دارند و آنجا معمولا باید دنبال وب مانی برای سایت های روسی بگردید، نه ووچر.
گزینه بعدی رمزارز است. اگر صفحه پرداخت تتر یا ترون می پذیرد، مسیر مستقیم تر از ووچر است. و اگر هیچ کدام نبود، سراغ گیفت کارت همان سرویس بروید؛ خیلی از سرویس هایی که هیچ روش پرداخت بین المللی باز ندارند، کد هدیه اختصاصی خودشان را دارند.
یک کار هم هست که نباید کرد: کد نخرید به امید اینکه «بالاخره یک جایی قبولش می کند». ووچر دلاری است که پارک شده و پارک ماندنش برای شما هزینه دارد. وقتی مقصد مشخص شد و جواب مثبت بود، آن وقت خرید یو ووچر کار چند دقیقه است و کد پیش از تحویل اعتبارسنجی می شود.
جواب چک کردن، دو راه دارد
این دوراهی پیش از خرید کد می رود؛ بعد از خرید دیگر دوراهی نیست.
اسم روش پرداخت را در صفحه پرداخت مقصد پیدا کردید؟
ریل را عوض کنید، نه کد را
- ووچر دیگر، رمزارز یا گیفت کارت همان سرویس
- کد نخریده تصمیم بگیرید
سریع ترین راه فهمیدن اینکه یک سایت یو ووچر قبول می کند چیست؟
یک کالا در سبد بگذارید، تا صفحه پرداخت جلو بروید، بخش روش های بیشتر را باز کنید و همان صفحه را دنبال Utopia، uUSD و U Voucher بگردید. اگر هیچ کدام نبود، یک جمله به پشتیبانی خودشان بنویسید. مجموعش زیر پنج دقیقه است و از هر فهرست اینترنتی معتبرتر.
در صفحه پرداخت نوشته Voucher؛ یعنی همین کد؟
لزوما نه. «Voucher» اسم خانواده است، نه برند. ممکن است منظورشان پی اس ووچر باشد، ممکن است اعتبار داخلی خود فروشگاه باشد. تا وقتی اسم دقیق را ندیده اید یا از پشتیبانی نپرسیده اید، کد نخرید.
سایت نوشته Utopia قبول می کند ولی موقع پرداخت Crypton خواسته؛ فرقشان چیست؟
کریپتون رمزارز بومی شبکه یوتوپیا است و کد دلاری شما نیست. کد یو ووچر واحد دلاری uUSD را حمل می کند. اگر درگاه فقط کریپتون قبول می کند، ووچر دلاری آنجا کار نمی کند و باید مسیر دیگری انتخاب کنید.
مقصد پرفکت مانی قبول می کند؛ کد جدیدش را از کجا بخرم؟
از هیچ جا، چون کد جدید پرفکت مانی صادر نمی شود. صدور مدت هاست متوقف شده و فقط کدهای قدیمی قابل بازخریدند. اگر روی صفحه ای فقط پرفکت مانی هست، عملا آن مسیر برای شما بسته است و باید دنبال روش دیگری روی همان صفحه باشید.
یاد گرفتن این روال یک بار وقت می گیرد و بعدش برای هر مقصدی جواب می دهد، از یک سرویس ابری تا یک فروشگاه کوچک. فهرست ها کهنه می شوند؛ این عادت نمی شود.
دفعه بعد که خواستید از یک سایت خارجی چیزی بخرید، ترتیب را عوض کنید: اول تا صفحه پرداخت آن سایت بروید، بعد تصمیم بگیرید چه کدی لازم دارید. همین یک جابه جایی، بیشتر «قبول نکرد» های این بازار را از اول اتفاق نمی اندازد.