برداشت رمزارز از پنل؛ چرا سقفش به سطح احراز گره خورده است
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
کاربری تتر خریده بود و می خواست همه اش را به کیف پول شخصی اش منتقل کند. مبلغ از یک میلیون تومان بیشتر بود و دکمه برداشت پیام داد که برای این مبلغ سطح احراز هویت پیشرفته لازم است. نوشت: «من که کارت بانکی ام تایید شده، دیگر چه می خواهید؟»
سوال منصفانه ای است. برداشت تومانی با همان کارت انجام می شود، پس چرا برداشت رمزارز با احراز پایه فقط تا یک میلیون تومان در روز باز است و برای بیشتر، یک پله بالاتر می خواهد؟ جواب در تفاوت این دو مقصد است و ارزش دانستن دارد.
پیش از اینکه یک ریال رمزارز از پنل خارج شود، چهار چیز جدا بررسی می شود. اگر یکی شان نباشد، کل عملیات متوقف است.
سطح احراز متناسب با مبلغ. این یکی شرط ورودی است و بقیه بعدش می آیند. در سطح صفر دکمه اصلا کار نمی کند. با احراز پایه تا یک میلیون تومان در روز برداشت می کنید و بیشتر از آن، احراز پیشرفته می خواهد.
نبود مغایرت مالی. سیستم تراکنش های قبلی حساب را بررسی می کند تا مطمئن شود موجودی از جای درستی آمده.
آدرس معتبر برای همان شبکه. هر شبکه الگوی مشخصی برای آدرس دارد. آدرس ترون با حرف T شروع می شود و سی و چهار کاراکتر است؛ آدرس اتریوم و بایننس اسمارت چین با 0x شروع می شود و چهل و دو کاراکتر. اگر آدرس با الگوی شبکه انتخابی نخواند، فرم همان جا جلویتان را می گیرد.
کد تایید دو مرحله ای. اگر گوگل اتنتیکیتور را روشن کرده باشید، کد شش رقمی آن اجباری است.
چهار شرط، همه با هم
اگر دکمه برداشت کار نمی کند، یکی از این چهار ستون سر جایش نیست.
-
سطح احراز کافی
پایه تا یک میلیون در روز؛ بیشتر، پیشرفته
-
نبود مغایرت مالی
بررسی تراکنش های پیشین حساب
-
آدرس متناسب با شبکه
هر شبکه الگوی آدرس خودش را دارد
-
کد دو مرحله ای
شش رقمی اتنتیکیتور، اگر روشن باشد
حالا جواب آن سوال. تفاوت در بازگشت پذیری مقصد است.
برداشت تومانی فقط به کارت بانکی تاییدشده خودتان می رود. آن کارت به کد ملی شما گره خورده، در سامانه بانکی ثبت است، و اگر مشکلی پیش بیاید مسیر پیگیری قانونی دارد. یعنی مقصد از قبل شناخته شده است.
آدرس بلاکچین این طور نیست. هر آدرسی می تواند مال هر کسی در هر جای دنیا باشد و تراکنشی که ثبت شد، برنمی گردد. مقصد ناشناخته است و عملیات برگشت ناپذیر.
پس این سقف برای اذیت کردن شما نیست؛ برای این است که حساب دزدیده شده نتواند در چند دقیقه خالی شود. یک میلیون تومان در روز آن قدر هست که خرید کوچک را به کیف پول خودتان ببرید، و آن قدر کم که کسی با حساب دزدی کار زیادی از پیش نبرد. صادقانه بگویم عیب هم دارد: کاربری که یک بار مبلغ بزرگی را می خواهد جابه جا کند، مجبور است کل مسیر مدارک را برود. این هزینه ای است که آگاهانه می پردازیم و به نظرمان می ارزد.
یک تصحیح که هر ماه لازم می شود. کارمزدی که هنگام برداشت رمزارز از مبلغ کم می شود، درآمد صرافی نیست؛ هزینه شبکه است.
هر تراکنش بلاکچینی باید به شبکه ای که آن را ثبت می کند هزینه بدهد و این هزینه را خود شبکه تعیین می کند، نه ما. برای همین است که کارمزد برداشت روی شبکه های مختلف با هم فرق دارد و برای همین است که روی یک شبکه شلوغ، بالاتر می رود.
نتیجه عملی اش این است: اگر مبلغ برداشتی شما کوچک است، کارمزد نسبت به مبلغ سنگین می شود. در آن حالت یا صبر کنید و چند برداشت را یکی کنید، یا شبکه ارزان تری انتخاب کنید اگر مقصدتان قبولش می کند.
پشت دکمه برداشت
کارمزدی که کم می شود در چرخ دنده سوم ساخته می شود و متعلق به شبکه است، نه پلتفرم.
-
اعتبارسنجی آدرس
تطبیق با الگوی همان شبکه
-
محاسبه کارمزد شبکه
نرخش را شبکه تعیین می کند و متغیر است
-
امضا و ارسال
در صف پردازش، با کلید نودهای پلتفرم
بی تعارف، این پرهزینه ترین اشتباه رایج در کل این حوزه است.
آدم می بیند شبکه ای کارمزد کمتری دارد و همان را انتخاب می کند، بدون اینکه بررسی کند مقصد اصلا آن شبکه را می شناسد یا نه. نتیجه اش تراکنشی است که ثبت می شود، موفق نشان می دهد، و هیچ وقت به دست کسی نمی رسد.
ترتیب درست همان ترتیبی است که در واریز رمزارز و چهار چیزی که باید بخوانند هم گفتیم، فقط برعکس: اول ببینید کیف پول یا صرافی مقصد چه شبکه هایی را قبول می کند، بعد ببینید پنل کدام ها را دارد، و از میان مشترک ها ارزان ترین را بردارید.
و اگر مقصد شما یک کاربر دیگر دیجی دلار است، اصلا از بلاکچین رد نشوید. انتقال داخلی آنی است و کارمزد شبکه ندارد؛ جزئیاتش در صفحه کیف پول آمده.
شبکه را از روی چه چیزی انتخاب کنیم
پرهزینه ترین اشتباه رایج این حوزه، دقیقا در ستون راست است.
از روی کارمزد
- ارزان ترین شبکه فهرست را می زنید
- مقصد ممکن است آن شبکه را نشناسد
- تراکنش موفق ثبت می شود و به کسی نمی رسد
از روی مقصد
- اول: مقصد چه شبکه هایی را قبول می کند
- دوم: پنل کدام ها را دارد
- سوم: از میان مشترک ها، ارزان ترین
یک سوال که ارزش پرسیدن دارد: چرا می خواهید برداشت کنید؟
اگر جواب «می خواهم بفروشم و تومان بگیرم» است، برداشت کار اضافه است. همان جا در پنل بفروشید و تومان بگیرید و بعد از کیف تومانی برداشت کنید؛ نه کارمزد شبکه می دهید نه منتظر تاییدیه می مانید.
اگر جواب «می خواهم پرداخت ارزی انجام دهم» است، شاید اصلا به رمزارز نیاز نداشته باشید. برای خیلی از مقصدها یک کد کافی است و کیف پول و شبکه و آدرس اصلا وارد ماجرا نمی شوند؛ خانواده ووچر دقیقا برای همین کار ساخته شده اند.
و اگر جواب «می خواهم بلندمدت نگه دارم» است، آن وقت بله، برداشت به کیف پول شخصی کار درستی است و همان کاری است که ما هم توصیه می کنیم. برای همین کار، شبکه ارزان و سریع مهم می شود و ترون برای انتقال های کوچک معمولا اقتصادی ترین گزینه است.
با احراز پایه می توانم رمزارز برداشت کنم؟
بله، تا یک میلیون تومان در روز. برای بیشتر از آن احراز پیشرفته لازم است، چون آدرس بلاکچین می تواند مال هر کسی باشد و تراکنش برگشت ناپذیر است. مقصد برداشت تومانی اما کارت بانکی تاییدشده خودتان است و از قبل شناخته شده.
کارمزد برداشت را شما تعیین می کنید؟
خیر. کارمزد شبکه است و شبکه تعیینش می کند. روی شبکه های مختلف فرق دارد و روی شبکه شلوغ بالاتر می رود.
آدرس را زدم و فرم قبول نمی کند.
یعنی آدرس با الگوی شبکه انتخابی نمی خواند. معمولا شبکه اشتباه انتخاب شده. آدرس را از مقصد دوباره کپی کنید و شبکه را با همان چیزی که مقصد گفته تطبیق بدهید. این خطا در واقع دارد جلوی از دست رفتن پول شما را می گیرد.
برداشت زدم، چقدر طول می کشد؟
درخواست وارد صف پردازش می شود، امضا می شود و به شبکه می رود. بعد از آن، سرعت با شبکه است و شناسه تراکنش را در پنل می بینید تا خودتان دنبالش کنید.
برداشت رمزارز تنها کاری در پنل است که هم سقفش مستقیم به سطح احراز هویت گره خورده و هم برگشت ناپذیر است. این دو با هم تصادفی نیستند.
پس قبل از زدن دکمه، دو بار از خودتان بپرسید: آیا مقصد این شبکه را قبول می کند، و آیا اصلا لازم است این پول از پلتفرم خارج شود. اگر جواب دومی «نه» بود، بقیه بحث موضوعیت ندارد.