کیف پول باز است، مبلغ را زده اید، آدرس را چسبانده اید و حالا یک منوی کشویی جلویتان است که می پرسد شبکه را انتخاب کنید: ERC20، TRC20، BEP20. اینجا همان جایی است که بیشترین پول در ایران سوخته و بیشترین پیام پشتیبانی از همین یک منو می آید.

بگذارید ساده بگویم. TRC20 نه یک ارز است، نه یک کیف پول، نه چیزی که بشود خریدش. یک قاعده است. و همین که این را بفهمید، سه اشتباه رایج دیگر خودبه خود حل می شوند.

ترون، شبکه ترون و TRC20 سه چیز متفاوتند

این سه اسم آنقدر کنار هم استفاده می شوند که خیلی ها فکر می کنند یکی هستند. نیستند، و تفاوتشان دقیقا همان چیزی است که سر انتقال به کارتان می آید.

اسم	چیست	می شود خریدش؟
شبکه ترون (TRON)	خود بلاک چین. جایی که تراکنش ها ثبت می شوند.	نه، یک شبکه است
ترون (TRX)	ارز بومی شبکه. کارمزد با آن پرداخت می شود.	بله
TRC20	قاعده ای که توکن های ساخته شده روی این شبکه از آن پیروی می کنند.	نه، یک استاندارد است

یک تشبیه که کار می کند: شبکه ترون جاده است، ترون بنزین است و TRC20 قانون راهنمایی و رانندگی. تتر TRC20 هم ماشینی است که در آن جاده و طبق آن قانون حرکت می کند. حالا سوال معروف «آیا TRC20 همان ترون است» جواب روشنی پیدا می کند: نه، ولی بدون ترون هیچ کاری از TRC20 برنمی آید.

نکته ای که تقریبا هیچ کدام از مقاله های فارسی این حوزه نمی گویند: تتر TRC20 و تتر ERC20 دو ارز متفاوت نیستند. یک دلار تتر است که روی دو شبکه مختلف نگهداری می شود. ارزشش یکی است، صادرکننده اش یکی است، فقط مسیر جابه جایی اش فرق می کند. برای همین «تبدیل تتر ERC20 به TRC20» در واقع تبدیل نیست، جابه جایی بین دو شبکه است.

چرا برای فرستادن تتر باید ترون داشته باشید

این پرتکرارترین شکست تراکنش در ایران است و منطقش ساده است: کارمزد شبکه با تتر پرداخت نمی شود، با ترون پرداخت می شود.

فرض کنید صد دلار تتر TRC20 در کیف پول شخصی تان دارید و موجودی ترونتان صفر است. می خواهید پنجاه دلارش را بفرستید. کیف پول اجازه نمی دهد، یا اجازه می دهد و تراکنش در شبکه رد می شود. تتر دارید ولی سوخت ندارید. ماشین پر است و باک خالی.

در صرافی این مشکل را حس نمی کنید، چون صرافی کارمزد را از موجودی خودتان کم می کند و پشت صحنه ترون را خودش تامین می کند. به محض اینکه دارایی را به کیف پول شخصی منتقل کنید، تامین سوخت وظیفه خودتان می شود. برای همین است که خیلی ها بلافاصله بعد از اولین برداشت، دنبال تهیه مقدار کمی ترون برای کارمزد می گردند.

انرژی و بندویت، به زبان آدمیزاد

شبکه ترون به جای یک کارمزد ساده، دو منبع دارد. بندویت سهم شما از فضای ثبت تراکنش است و هر حساب روزانه مقدار کمی از آن را رایگان می گیرد. انرژی سهم شما از توان محاسباتی است و هر تراکنشی که با یک قرارداد هوشمند سروکار دارد، از جمله هر انتقال تتر، آن را مصرف می کند.

دو راه برای تامین انرژی هست. یا ترون می سوزانید، که یعنی مستقیم از موجودی تان کم می شود. یا ترون را در حساب قفل می کنید و در ازایش انرژی می گیرید، که یعنی چیزی از دست نمی دهید ولی سرمایه تان مدتی بلوکه می ماند. راه دوم برای کسی که ماهی چند بار انتقال دارد به زحمتش نمی ارزد؛ برای کسی که هفته ای چند تراکنش دارد کاملا می ارزد.

پس هزینه انتقال تتر در شبکه TRC20 چقدر است؟

جواب صادقانه این است که عدد ثابتی وجود ندارد، و هر سایتی که یک عدد قطعی به شما بدهد یا قیمت را از پارسال کپی کرده یا دارد ساده سازی می کند. کارمزد از سه چیز حساب می شود:

• مقدار انرژی که تراکنش مصرف می کند، که به مقصد بستگی دارد.
• نرخ لحظه ای هر واحد انرژی، که با رای شبکه تغییر می کند و در سال گذشته یک بار نصف شده است.
• قیمت خود ترون، چون کارمزد به ترون پرداخت می شود و ارزش دلاری اش با قیمت ترون بالا و پایین می رود.

یک نکته عملی که کمتر گفته می شود: اولین انتقال به آدرسی که قبلا هیچ تتری نداشته، تقریبا دو برابر انتقال به آدرسی است که از قبل تتر دارد. دلیلش فنی است. شبکه باید برای آن آدرس یک خانه جدید در حافظه قرارداد بسازد و ساختن گران تر از به روزرسانی است. اگر می خواهید مبلغی را در چند نوبت بفرستید، نوبت اول گران ترین است و بقیه ارزان تر می شوند.

چهار حالتی که تراکنش شکست می خورد

اینها را به ترتیب فراوانی نوشته ام، بر اساس چیزی که واقعا در پیام های پشتیبانی می بینیم.

۱. ترون صفر

همان چیزی که بالا توضیح دادم. پول گم نمی شود، فقط تا وقتی کمی ترون به همان آدرس نرسانید، حرکت نمی کند. راه حل ساده است و پول از دست نمی رود.

۲. شبکه اشتباه

این یکی جدی است. تتر ERC20 را به آدرس TRC20 فرستادن، یا برعکس. چون هر دو آدرس در ظاهر یک رشته طولانی هستند، آدم فکر می کند فرقی ندارد. فرق دارد. آدرس ترون همیشه با حرف T شروع می شود و سی و چهار کاراکتر است. آدرس اتریوم با 0x شروع می شود و چهل و دو کاراکتر. قبل از تایید، فقط به کاراکتر اول نگاه کنید. همین یک عادت جلوی بیشتر این ضررها را می گیرد.

اگر این اتفاق افتاد، بازیابی گاهی ممکن است و گاهی نه. اگر مقصد یک صرافی بزرگ بوده، شانس دارید و باید با پشتیبانی همان صرافی تماس بگیرید. اگر مقصد یک کیف پول شخصی بوده که کلیدش دست شماست، معمولا با کمی کار فنی برمی گردد. اگر مقصد آدرسی است که هیچ کس کلیدش را ندارد، برنمی گردد. بی تعارف.

۳. حداقل برداشت صرافی

هر صرافی یک حداقل برداشت دارد و برای مبالغ کوچک، کارمزد ثابتش نسبت به مبلغ شما بی معنی می شود. این شکست تراکنش نیست ولی همان حس را دارد.

۴. شبکه در صرافی غیرفعال است

گاهی پیام «شبکه TRC20 غیرفعال است» را می بینید و فکر می کنید مشکل از شبکه ترون است. تقریبا هیچ وقت نیست. یعنی آن صرافی موقتا برداشت روی این شبکه را بسته، معمولا موقع به روزرسانی کیف پول داخلی اش یا وقتی موجودی گرم ذخیره اش تمام شده. چند ساعت بعد باز می شود. شبکه ترون در این فاصله کاملا سالم کار می کند.

TRC20 یا ERC20؟ نظر ما

بیشتر مقاله ها اینجا یک جدول می گذارند و بعد می نویسند «بستگی به نیاز شما دارد». این جواب دادن نیست. پس صریح می گویم.

برای کاربر ایرانی که تتر را برای نگهداری ارزش و جابه جایی استفاده می کند، TRC20 انتخاب درست است. ارزان تر است، سریع تر تایید می شود و تقریبا هر صرافی و کیف پولی پشتیبانی اش می کند. اگر ماهانه چند بار مبلغ نه چندان بزرگ جابه جا می کنید، اتریوم فقط هزینه اضافه است.

کجا ERC20 بهتر است؟ وقتی مقصدتان یک سرویس مالی غیرمتمرکز روی اتریوم است، یا وقتی طرف مقابل فقط ERC20 قبول می کند، یا وقتی مبلغ آنقدر بزرگ است که تفاوت چند دلاری کارمزد در برابرش بی معنی می شود و ترجیح می دهید روی شبکه ای باشید که سال ها بیشتر آزمایش شده.

و حالا نقطه ضعفی که باید بدانید: شبکه ترون در مقایسه با اتریوم متمرکزتر است. تعداد تاییدکننده هایش محدودتر است و ساختار حاکمیتش به یک هسته کوچک نزدیک تر. برای انتقال روزمره این عملا اهمیتی ندارد. اگر کسی به شما بگوید ترون از هر نظر بهتر از اتریوم است، دارد چیزی می فروشد.

اگر اصلا نمی خواهید درگیر شبکه شوید

یک بخش از کسانی که این سوال ها را می پرسند، اصلا نمی خواهند رمزارز نگه دارند. می خواهند یک سرویس خارجی را پرداخت کنند و تتر برایشان فقط یک واسطه است. برای این گروه، مسیر ووچر ساده تر است: یک کد دلاری با ارزش ثابت که نه کیف پول می خواهد، نه انتخاب شبکه، نه کارمزد شبکه ای. کد یو ووچر و منطق بدون شبکه اش دقیقا برای همین وضعیت ساخته شده و مقایسه کامل ابزارها هم در کدهای دلاری و جایی که پذیرفته می شوند آمده است.

البته ووچر هم محدودیت خودش را دارد. همه جا قبول نمی شود و اگر مقصد شما یک صرافی خارجی یا یک کیف پول شخصی است، بالاخره باید سراغ رمزارز بروید. اگر می خواهید از ووچر به تتر یا ترون برسید، مسیرش را جداگانه در مسیر تبدیل یو ووچر به تتر و ترون نوشته ایم.

قبل از اینکه دکمه ارسال را بزنید

1. شبکه مبدا و مقصد را با هم بخوانید. هر دو باید TRC20 باشند.
2. کاراکتر اول آدرس را نگاه کنید. باید T باشد.
3. موجودی ترون آدرس مبدا را چک کنید، نه فقط موجودی تترش.
4. اگر مبلغ بزرگ است، اول یک مبلغ ناچیز بفرستید و بعد بقیه را. کارمزد این کار خیلی کمتر از ضرر یک اشتباه است.
5. آدرس را همیشه کپی کنید. هیچ وقت دستی تایپش نکنید.

مورد چهارم را جدی بگیرید. هزینه اش ناچیز است و تنها روشی است که واقعا جلوی اشتباه های بزرگ را می گیرد.

سوال های پرتکرار

جمع بندی

اگر فقط یک جمله از این نوشته یادتان بماند، این باشد: TRC20 قاعده است، ترون سوخت است، و شما به هر دو نیاز دارید. تقریبا تمام مشکلاتی که کاربران با انتقال تتر دارند از قاطی کردن همین دو تا می آید.

و اگر هنوز مطمئن نیستید کدام ابزار به درد کارتان می خورد، مقایسه ووچرها و کاربرد هرکدام نقطه شروع بهتری از این صفحه است.

مطالب مرتبط

پرداخت هاست، سرور مجازی و دامنه خارجی از ایران۲۰ مرداد ۱۴۰۵کیف پول ترون: انتخاب درست و تله ترون لینک تقلبی۲۰ مرداد ۱۴۰۵کارمزد و قیمت پرمیوم ووچر؛ پولی که واقعا پرداخت می کنید۱۹ مرداد ۱۴۰۵