پاراچین چیست و چرا توسعه دهنده سراغ پولکادات می رود
برای ثبت سفارش به حساب نیاز دارید. ثبت نام رایگان است.
سوالی که هر توسعه دهنده ای زودتر یا دیرتر به آن می رسد: چرا کسی باید به جای نوشتن یک قرارداد هوشمند روی یک شبکه آماده، برود یک زنجیره جدا بسازد؟
جواب در یک کلمه است: پاراچین. و بیشتر مطالب فارسی درباره اش، توضیحی می دهند که چند سال است دیگر درست نیست.
ویکی رسمی پولکادات در تعریف پاراچین آن را یک ساختار داده مخصوص یک کاربرد معرفی می کند که اعتبارسنج های زنجیره اصلی می توانند آن را بررسی کنند. معمولا یک بلاکچین است، ولی لازم نیست حتما بلاکچین باشد.
سازوکارش این شکلی است. هر پاراچین یک نود نگهدارنده دارد که تراکنش ها را جمع می کند و بلاک های پیشنهادی می سازد. آن بلاک به همراه یک اثبات، به اعتبارسنج های زنجیره اصلی داده می شود و آن ها بررسی می کنند که تغییر وضعیت طبق همان قواعدی انجام شده که قبلا روی زنجیره اصلی ثبت شده است.
آن قواعد هم به شکل یک برنامه وب اسمبلی روی زنجیره اصلی نگهداری می شوند. یعنی منطق زنجیره شما، خودش یک داده روی شبکه اصلی است.
و همین جزئیات کوچک، مهم ترین نتیجه را می دهد: قواعد زنجیره شما بدون فورک قابل ارتقا هستند، چون ارتقا یعنی جایگزین کردن همان برنامه.
وقتی روی یک شبکه عمومی قرارداد می نویسید، مهمان هستید. واحد کارمزد را شبکه تعیین می کند، ازدحام دیگران بر کاربر شما اثر می گذارد، و اگر بخواهید یک قاعده پایه ای را عوض کنید نمی توانید.
پاراچین این معادله را برعکس می کند. شما تصمیم می گیرید کارمزد با چه چیزی پرداخت شود، چه کسی چه اجازه ای دارد، حکمرانی چطور کار کند و اقتصاد شبکه چه شکلی باشد.
گزینه دیگر این است که زنجیره خودتان را کاملا مستقل راه بیندازید. فنی اش سخت نیست؛ چیزی که سخت است پیدا کردن اعتبارسنج های مستقل و کافی است.
یک زنجیره جدید با تعداد کم اعتبارسنج، امنیتش به همان تعداد کم وابسته است. این مشکل با کد حل نمی شود و ماه ها یا سال ها طول می کشد.
پاراچین این مرحله را رد می کند. اعتبارسنج های همان شبکه بزرگ، بلاک های شما را هم بررسی می کنند. یعنی از روز اول همان سطح امنیت را دارید و در عوض بخشی از استقلالتان را واگذار کرده اید. مقایسه این معماری با شبکه ای که همه چیز را در یک زنجیره نگه می دارد را در مقایسه سولانا و پولکادات نوشته ایم.
تقریبا هر مقاله فارسی درباره پولکادات می گوید برای گرفتن جایگاه پاراچین باید در حراج اسلات شرکت کنید و مقدار زیادی دات را برای دو سال قفل کنید.
این مدل کنار گذاشته شده.
امروز دسترسی به منابع زنجیره اصلی از طریق چیزی به نام کورتایم چابک انجام می شود؛ یعنی زمان پردازش را می خرید. همان ویکی رسمی توضیح می دهد که این خرید یا به صورت عمده و با امکان تمدید با هزینه مشخص انجام می شود، یا به صورت لحظه ای و بلاک به بلاک با قیمتی که به تقاضا بستگی دارد. داتی که برای کورتایم پرداخت می شود هم سوزانده می شود.
تفاوت عملی این تغییر برای یک تیم کوچک، خیلی بزرگ است. لازم نیست از روز اول تعهد بلندمدت بدهید. اگر زنجیره شما فعالیت کمی دارد، می توانید فقط وقتی که واقعا بلاک تولید می کنید هزینه بدهید.
و اگر کورتایم را تمدید نکنید، پروژه شما حذف نمی شود؛ به وضعیتی برمی گردد که شناسه اش ثبت است ولی جایگاه پردازش ندارد. یعنی خروج تدریجی هم پیش بینی شده، که در طراحی قبلی وجود نداشت.
هیچ کدام از این ها پاراچین را انتخاب پیش فرض نمی کند.
اکوسیستم توسعه دهنده اش بسیار کوچک تر از دنیای قراردادهای هوشمند مرسوم است. کتابخانه کمتر، نمونه کد کمتر، و آدم کمتری که سوال شما را قبلا پرسیده باشد. اگر تیم شما با مدل قرارداد هوشمند راحت است، منحنی یادگیری اینجا واقعا شیب دار است.
ارتباط بین زنجیره ها هم مفهوم ساده ای نیست و پیچیدگی خودش را به معماری شما تحمیل می کند.
و مهم تر از همه: کاربر آنجا نیست. یک زنجیره بی نقص که کاربر ندارد، همان مشکلی را دارد که هر شبکه خوب و خالی دیگری دارد.
بخش زیادی از ابزار و مستندات این اکوسیستم روی سرویس هایی است که از ایران به سادگی باز نمی شوند و همین، تجربه توسعه را کند می کند. این را کسی در راهنماهای خارجی نمی نویسد چون برایشان موضوعیت ندارد.
نکته دوم اینکه ساختن روی این شبکه یک تصمیم فنی چند ساله است، نه یک تصمیم معاملاتی. اگر انگیزه شما قیمت دات است، این متن جواب سوال شما نیست و معرفی خود پولکادات نقطه شروع بهتری است.
و اگر برای هزینه های ابزار و سرور خارجی دنبال مسیر پرداخت هستید، ووچرهای دیجی دلار همان واسطی هستند که بیشتر تیم های ایرانی استفاده می کنند؛ هزینه واقعی شان هم چهار تکه دارد: نرخ مبنا، فاصله خرید و فروش، کارمزد سرویس و کارمزد شبکه.
پاراچین و پاراترد چه فرقی دارند؟
پاراترد نام قدیمی همان چیزی است که امروز پاراچین لحظه ای نامیده می شود. تفاوت در نوع دسترسی به منابع زنجیره اصلی است: یکی به صورت پیوسته زمان پردازش دارد و دیگری فقط وقتی که بلاک تولید می کند. زنجیره ای که زمان پردازش خریداری شده اش تمام شود، به همین وضعیت برمی گردد.
برای ساختن پاراچین چقدر دات لازم است؟
عدد ثابتی وجود ندارد و هر متنی که رقم قطعی بدهد، احتمالا مدل قدیمی حراج را توضیح می دهد. هزینه امروز به این بستگی دارد که زمان پردازش را عمده می خرید یا لحظه ای، و قیمت حالت لحظه ای به تقاضای همان موقع وابسته است.
روی پولکادات می شود قرارداد هوشمند نوشت؟
بله، ولی نه روی خود زنجیره اصلی. زنجیره اصلی برای اجرای قرارداد کاربران طراحی نشده؛ کار آن هماهنگی و تامین امنیت زنجیره های متصل است. قرارداد را روی پاراچینی می نویسید که این قابلیت را ارائه می دهد.
پاراچین با لایه دوم اتریوم چه فرقی دارد؟
هر دو کار را از زنجیره اصلی بیرون می برند و امنیت را از آن می گیرند. تفاوت اصلی در جایگاه است: پاراچین یک زنجیره مستقل با قواعد و اقتصاد خودش است که در معماری شبکه به رسمیت شناخته شده، در حالی که راه حل های لایه دوم معمولا نتیجه شان را به زنجیره اصلی برمی گردانند.
پاراچین جواب یک سوال مشخص است: وقتی خود قواعد شبکه بخشی از محصول شما هستند، چطور یک زنجیره اختصاصی داشته باشید بدون اینکه مجبور شوید امنیتش را از صفر بسازید.
اگر سوال شما این نیست، جواب هم به دردتان نمی خورد. و اگر هست، اولین چیزی که باید چک کنید این است که منبعی که می خوانید درباره کورتایم حرف می زند یا هنوز درباره حراج اسلات.
