حکمرانی آنچین و آفچین؛ تزوس چه چیزی را ثابت کرد

در مدل بیرون از زنجیره، هیچ رای گیری رسمی وجود ندارد. یک پیشنهاد بهبود نوشته می شود، بحث می شود، و اگر تیم های توسعه قانع شوند آن را در نسخه بعدی نرم افزار می گذارند.

قدرت واقعی جای دیگری است: دست کسانی که آن نرم افزار را اجرا می کنند. اگر بخشی از شبکه نسخه جدید را قبول نکند، دو زنجیره جدا می شوند و هر کدام راه خودش را می رود.

این نه یک فرض تئوریک است و نه یک اتفاق نادر. دقیقا همین اتفاق بعد از حمله به دائو در اتریوم افتاد و نتیجه اش دو شبکه شد که هر دو هنوز وجود دارند. روایتش را در هک دائو و انشعابی که ساخت نوشته ایم.

مزیت این مدل انعطاف است. عیبش این است که وقتی اختلاف عمیق باشد، تنها راه حل، شکاف است.

ثابت کرد که ارتقای بدون انشعاب شدنی است. این پیش از تزوس فقط یک ادعا بود و امروز یک واقعیت اجراشده است.

و ثابت کرد که این کافی نیست. شبکه ای که می تواند بی دردسر خودش را عوض کند، لزوما شبکه ای نیست که کسی رویش چیزی بسازد. حکمرانی، شرط لازم است نه کافی؛ و بازار به دومی بیشتر از اولی وزن می دهد.